Love of Different Age ตอนที่ 17

ในสถานการณ์ที่เกิดความไม่สงบแบบนี้ กฎหมายเข้มงวดมากขึ้นบางอย่าง ผ่อนปรนบางอย่าง เพื่อปรับตัวให้เข้ากับเหตุการณ์ในยุคสมัยสามสหัสวรรษแห่งนี้

ปฐมบทการพบเจอกันอย่างเป็นทางการ ของคู่หมั้นหมายตามเอกสารของทั้งสองตระกูล เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยขั้นสูงสุด

บัดนี้ ถึงเวลาเปิดม่านการแสดงหวนคืนถึงเรื่องราวบางอย่างที่ถูกหลงลืมไปให้กลับมาอีกครั้ง

            “ยินดีด้วยนะครับ ที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่” 

          ให้ตายเถอะ! การต่อสู้บนเครื่องบินมันยากลำบากทั้งสถานที่ สภาพความกดอากาศของความสูงเหนือพื้นดิน การสั่นสะเทือนของเครื่องบินระหว่างการต่อสู้ คนที่ทำได้สมบูรณ์แบบปานนั้นเป็นคนอดนอนมากกว่างั้นเหรอ 

            ช็อกจนพูดอะไรไม่ออกแต่ยังสามารถควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติได้อยู่ตลอดเวลา เนื่องจากครอบครัวของเขานั้นเป็นรากฐานจากอดีตขุนนางเก่า 

แม้ว่าเวลาผ่านไปนานศักดินาจะไม่ใช่เรื่องสำคัญนัก เป็นเพียงยศส่วนหนึ่งในการรับราชการเท่านั้น แต่ผู้คนส่วนมากก็ยังปฏิบัติกับคนที่เคยมีอดีตเป็นยศขุนนางมากกว่าสามัญชนอยู่ดี

“ถือเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นต่างหากครับ ไม่มีใครอยากอดนอนหรอก มันเป็นสิ่งที่ไม่ดีต่อร่างกาย”

นภัทรตอบออกมาพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย คนที่บอกว่าเกิดมาบนกองเงินกองทอง ชีวิตก็คงจะสุขสบายนั้นไม่จริงหรอก ไม่ว่าจะยากดีมีจนแค่ไหน ทุกคนมีปัญหาของตัวเองทั้งนั้นรวมถึงเขาด้วย

“ก็จริงครับ แต่ถึงเวลามันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะหน้าที่การงานของพวกเรามันเยอะกว่านั้น”

มอร์ซินเห็นด้วยพลางถอนหายใจเหมือนกัน เพราะถึงแม้ว่าจะเกิดมาเป็นคนสุดท้าย นอกจากต้องร่วมงานวงสังคมแล้วยังต้องทำอะไรหลายอย่างของตระกูลอีกต่างหาก แถมยังมีพวกหวังจะได้เป็นสะใภ้เล็กของตระกูลใหญ่เต็มไปหมด

ไม่รู้จะเรียกว่าโชคหล่นทับหรือยังไงที่พ่อของพวกเขารู้จักกันและเลือกให้หมั้นกันในนามเพื่อรักษาชีวิตและเสถียรภาพทางการค้าไปในตัวด้วย ทุกวันนี้ถึงยังมีลมหายใจอยู่

หลังจากการทักทายกันเล็กน้อยของพวกเขานั้น ก็มีคนมากหน้าหลายตาเข้ามาทักทายกันมากมาย เพราะหวังอยากสานต่อธุรกิจด้วยมากกว่าเรื่องแต่งงานทางการเมือง สงสัยคงพากันเพ่งเล็งไปที่ลูกชายคนโตของครอบครัวนี้มากกว่า

“ขอเชิญคุณนภัทรขึ้นมากล่าวอะไรสักหน่อยครับ”

“ผมไม่มีอะไรจะกล่าวเกี่ยวกับเรื่องเป็นทางการมากเท่าไหร่ ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานวันเกิดของผมในวันนี้ เนื่องจากผมจัดงานช่วงเวลากลางวัน คงจะรบกวนเวลางานของใครหลายคนไว้มาก ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ

ผมมีเรื่องจะประกาศอยู่ประมาณสามสี่เรื่อง โดยเรื่องที่จะพูดต่อไปนี้นั้น ได้รับอนุญาตจากเจ้าตระกูลและผู้สืบทอดตระกูลเป็นที่เรียบร้อย”

“...” เกิดเสียงซุบซิบของแขกผู้มาร่วมงานเป็นจำนวนมากทันที เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร แต่ทุกเรื่องนั้นน่าจะส่งผลกระทบกับพวกเขาไม่มากก็น้อยแน่นอน

“ประการที่หนึ่ง ผู้สืบทอดทั้งหมดของตระกูลคือพี่ชายของผมไม่ผิดแน่นอน แม้ว่าผมจะไม่ใช่ผู้สืบทอดแต่ก็จะได้ร่วมบริหารและได้กิจการบางส่วนของตระกูล 

รวมถึงเป็นผู้ช่วยคนสำคัญในการดำเนินกิจการสืบต่อไป หากผู้สืบทอดคนปัจจุบันเกิดล้มป่วย หรือติดงานต่างประเทศกะทันหันเป็นเวลานาน ผู้สืบทอดลำดับถัดไปสามารถดำเนินงานแทนได้ทันทีอย่างไม่มีเงื่อนไขทางเอกสารทาง”

“...” ช่างเป็นวิธีการประกาศที่วางแผนมาอย่างดีและแยบยลที่สุดในการปกป้องผู้สืบทอดทั้งสองให้รอดปลอดภัย

“ประการที่สอง เหมือนผมจะได้รับรู้ข้อมูลบางส่วนว่าผมมีคู่หมั้นอยู่แล้วตั้งแต่เด็ก ข่าวลือในอดีตว่าความจำเสื่อมนั้นเป็นความจริงแต่ขาดหายไปแค่ช่วงไปต่างประเทศเท่านั้น

เรื่องอื่นยังคงเหมือนเดิม รวมถึงการใช้ชีวิตตั้งแต่นั้นเป็นต้นมายันปัจจุบัน มีการบอกกล่าวในอดีตผมเคยสนิทกับเขา เพราะฉะนั้นขอประกาศว่าผมจะไม่ถอนหมั้นและแต่งงานกับคนนี้

แม้ว่าจะยังไม่มีความทรงจำนั้นเลย แต่ก็ไม่คิดจะตอบรับจดหมายเทียบเชิญขอแต่งงานจากครอบครัวอื่น ที่ขยันส่งมาหาตั้งแต่ผมอายุสิบเจ็ด”

“ประการที่สาม หลังจากวันนี้อีกหนึ่งเดือนผมจะเข้าไปรับตำแหน่งใหม่อย่างเป็นทางการ จากตำแหน่งเดิมที่เคยได้รับตอนอายุสิบเจ็ด เตรียมตัวเรื่องงานและเอกสารทั้งหมดตลอดสามปีที่ผ่านมาให้ผมให้เรียบร้อย”

“ประการที่สี่ เนื่องจากผมเป็นสมาชิกหนึ่งในเจ็ดตระกูลที่ทรงอิทธิพลในปัจจุบันของราชอาณาจักร ในส่วนพื้นที่เขตดินแดนที่ต้องรับผิดชอบในฐานะนั้น 

ภายในสามเดือนผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ ในการตรวจสอบปัญหาต่างๆ และจะเริ่มคลี่คลายปัญหาในเดือนที่สี่ทันที โดยการร่วมมือกับหน่วยงานรัฐบาลทุกหน่วย”

“ประกาศทั้งหมดมีเท่านี้ครับ ขอเชิญสนุกกันต่อได้เลยครับ”

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือเริ่มจากเหล่าสมาชิกตระกูลใหญ่จากตระกูลทั้งเจ็ดเริ่มต้นขึ้นก่อน ทำให้คนอื่นเกรงใจและเริ่มพากันปรบมือร่วมยินดีกับประกาศทั้งหมดดังกล่าวแทน

คงหมดหวังกับการสานสัมพันธ์กับลูกชายคนเล็กของตระกูลไปโดยปริยาย เพราะเหมือนจะมีตัวจริงอยู่แล้ว แถมประกาศเรื่องงานของบริษัทและดินแดนออกมาตามเวลาแบบนี้ เหล่าผู้ร่วมงานต้องวิ่งเต้นกันจนนอนไม่หลับแน่

“ขอแสดงความยินดีกับลูกด้วยนะ แม่ภูมิใจกับนัดมาตลอด ไม่เคยมีใครไหนที่จะผิดหวังสักครั้ง เพราะฉะนั้นในฐานะที่โตเป็นผู้ใหญ่อย่างสมบูรณ์แบบ แม่ขออวยพรให้สิ่งที่ลูกจะทำต่อไปข้างหน้านี้ประสบความสำเร็จและมีข้อผิดพลาดน้อยที่สุด”

เธอตั้งใจเลี้ยงของเธอด้วยความรักมาตั้งแต่แรก ถึงอายุของสองพี่น้องจะห่างกันสี่ปี แต่เธอมีความคิดจะดูแลอย่างใกล้ชิดในช่วงสามปีแรกเกิดของบุตรด้วยตนเอง และมันก็ประสบผลความสำเร็จมากกว่าที่คิด ที่ลูกชายทั้งสองคนไม่รู้สึกห่างเหินหรือตีตัวออกห่างจากเธอผู้เป็นแม่

“ขอบคุณครับแม่ แม้ว่าการดูแลของครอบครัวของพวกเราจะแปลกไปหน่อย แต่ผมเห็นด้วยกับวิธีการของมัน ไม่งั้นป่านนี้พวกเราไม่มีทางมีลมหายใจอยู่แน่”

นภัทรรู้สึกขอบคุณจากใจจริง แม้ว่าช่วงเวลาที่อยู่กับแม่จะไม่มากมายนัก แต่สามารถสัมผัสถึงความรักจากเธอได้เสมอ

“เธออวยพรขนาดนี้ แล้วมันจะเหลืออะไรให้ฉันทำกับล่ะเนี่ย” พิพัฒน์บอกพลางกุมขมับอย่างสิ้นหวัง

“ฮ่าๆๆ พ่ออย่าคิดมากเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นคำอวยพรแบบไหน ถ้ามาจากครอบครัวของเรา ผมรับไว้ทั้งหมดนั่นแหละ”

“พ่อขอให้ลูกสมหวังและไม่ผิดหวังไปกับสิ่งที่ได้เลือกแล้ว ทุกสิ่งที่อยู่ในประกาศของงานวันเกิดวันนี้ คือหลักฐานมัดตัวของลูกทุกอย่าง นับจากนี้ทุกคนจะเริ่มจับตามองกับการก้าวเดินต่อไปของลูก หากมีปัญหาเกิดขึ้นขอให้ใจเย็น และค่อยๆ คิดถึงเรื่องราวของมัน หากเรื่องมันใหญ่เกินกว่าจะแก้ไขได้เอง ยังมีพ่อคนนี้อยู่เสมอ”

สำหรับยุครุ่งเรืองผสมความวุ่นวายแบบนี้แล้วนั้น พิพัฒน์ไม่ได้คาดหวังให้ลูกชายคนเล็กต้องเจริญรอยตามตนเองหรือพี่ชายคนโต ขอเพียงเติบโตอย่างแข็งแรงและปลอดภัยก็พอแล้ว

“ขอบคุณมากครับพ่อ รวมถึงขอบคุณที่คอยฟังคำพูดของผมตลอดชีวิต แม้ว่าในโลกใบนี้มักจะโหดร้ายกับคำพูดของเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ผมรู้สึกดีที่พ่อเชื่อผมเสมอ ผมมีความสุขมาก”

สำหรับครอบครัวคนมีเงินแล้วมักได้เห็นหน้าพ่อน้อยกว่าหน้าของแม่ แต่สำหรับเขานั้นได้พบเจอพ่อแม่เดือนละหลายครั้งอยู่เหมือนกัน แถมตอนช่วงทารกถึงสามขวบก็อยู่ดูแลอย่างใกล้ชิดจนถึงขนาดพาไปถึงบริษัทอีกด้วย

ถือว่าหาได้ยากสำหรับบ้านคนมีเงินที่มักจะให้มีพี่เลี้ยงหรือแม่นมมาดูแลตั้งแต่เกิด แต่เขาเพิ่งได้เจอพี่เลี้ยงช่วงสามขวบขึ้นไป ถือว่าใส่ใจมากสำหรับคนที่งานยุ่งรัดตัวขนาดนี้

“สงสัยคนที่สิ้นหวังมากที่สุดอาจจะกลายเป็นผมแทนแล้วมั้ง พ่อกับแม่อวยพรใหญ่โตขนาดนี้ พี่ชายอย่างผมจะพูดอะไรต่อล่ะทีนี้”

ทั้งสองคนตั้งใจจะสร้างความเครียดให้กับคนที่เป็นพี่ชายคนโตหรือไงกัน เล่นเอาคำอวยพรที่เน้นใจความหลักไปหมดแล้ว มันยังเหลืออะไรให้นนท์ภัทรอยู่ไหมนะ

“พี่คงจะเครียดน่าดูเลยนะครับ ขมวดคิ้วซะขนาดนั้น”

“แหงสิ พี่ชายคนนี้กำลังพยายามใช้ความคิดอยู่”

“ขอให้นายมีความสุขมากกว่าความทุกข์ ไม่สามารถห้ามไม่ให้มีความทุกข์ได้ แต่ขอให้ผ่านไปได้เร็วที่สุด และมีช่วงเวลาที่มีความสุขมากกว่า พี่ภูมิใจในตัวน้องชายคนนี้มากถึงมากที่สุดในโลก”

การมีน้องชายที่ฉลาดกว่าตัวเองไม่ใช่ความทุกข์เลยสักนิด กลับกันซะอีกเพราะว่านนท์ภัทรเอาไปอวดจนทั่วโรงเรียนเลยล่ะว่ามีน้องฉลาดขนาดนี้ จนใครต่อใครก็พากันหาว่าหลงน้องชายมากเกินไป

“ขอบคุณครับพี่นนท์ การอวยพรก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดใช่ไหมครับ” นภัทรแหย่

“โคตรยาก ถ้าเลือกได้ไม่อยากอวยพรหลังสุด แต่ดันเกิดเป็นลูกมันไม่มีทางเลือก” นนท์ภัทรตอบพลางยีหัวตนเองอย่างหัวเสีย

“ฮ่าๆๆ พี่ตอบตรงเกินไปแล้วครับ”

และหลังจากงานวันเกิดของลูกชายคนเล็กของตระกูลภูทนินทร์จบลงไปแล้วนั้น กำลังจะสร้างคลื่นระลอกใหญ่ในวงการราชอาณาจักร ทั้งในแง่การทำธุรกิจและระบบการปกครองแบบพึ่งพาอาศัยกันระหว่างตระกูลใหญ่กับหน่วยงานรัฐบาล ถือเป็นการประกาศที่ทำให้คนขี้เกียจร้อนๆ หนาวๆ ไปตามกัน

“หลังจากงานแล้ว ลูกชายของพ่อขึ้นไปรอชั้นบนสุด เราจะคุยธุระกันที่นั่น”

“ครับพ่อ”

สีหน้าแบบนี้ของพ่อคงหมายถึงเรื่องที่ว่าจะคุยหลังบรรลุนิติภาวะสินะ เอาเถอะ...ไม่มีอะไรจะน่ากลัวไปกว่าถูกฆ่าตายโดยคนแปลกหรอก