Love of Different Age ตอนที่ 12

                 “กลุ่มของฉันจะไปจัดการเรื่องเรือลำเล็กสำรอง และการกดอุปกรณ์ดับไฟฉุกเฉินให้กลุ่มที่ยังไม่รับรู้สถานการณ์ตื่นตัว ส่วนกลุ่มของน้องไปจัดการเรื่องปุ่มฉุกเฉิน ขอความช่วยเหลือทางน้ำ จะกลุ่มทหารเรือใกล้ชายฝั่ง กลุ่มกองกำลังปกป้องตนเองในประเทศ หรือเหล่าบอดี้กลุ่มบริษัทของเรา”

            “แล้วเจอกันบนฝั่งอีกทีแล้วกันครับ ผมคิดว่าพ่อแม่พวกเรายังไงก็น่าจะปลอดภัยกันอยู่แล้ว”

            ทางด้านกลุ่มนนท์ภัทร

            กรี๊ด! อ๊าก! อั๊ก!

            เสียงบรรยากาศชุลมุนวุ่นวายไปหมด ดวงตาพยายามมองหาแผนที่ของเรือจากสถานการณ์นี้ น่าจะมีมุมบอกว่ามันอยู่ตรงไหนบ้าง

            “เวรเอ๊ย! มันไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น! ฉันไม่ได้เรียนความรู้ทางเรือมานะเว้ยเห้ย!” เขาสบถด้วยความโมโห

            เมื่อกี้ยังออกคำสั่งอย่างมั่นใจกับน้องชายตนเอง แต่ตอนนี้ชักจะไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะทำได้ไหม การวิ่งวุ่นไปทั่วแบบนี้มันช่วยอะไรได้จริงเหรอ

            ผัวะ! พลั่ก! ตุ้บ!

            แม้ในใจจะว้าวุ่นแค่ไหน ฝีไม้ลายมือในการสังหารตอบโต้คนหมายเอาชีวิตของว่าที่ผู้นำสมัยถัดไปก็ยังคล่องแคล่วดั่งเดิม อาจจะต้องเปลี่ยนแผน

            “คุณชายใหญ่ครับ พวกเราวิ่งหากันแบบนี้มันน่าจะยากเกินไป”

            “นั่นสิครับ พากันลงไปดูชั้นล่างสุดดีกว่า น่าจะมีลูกเรือบางคนพาไปเส้นทางหลบหนีแล้วก็ได้”

            “ชิ! มันสมบูรณ์แบบเกินไปจนเหมือนเตรียมการล่วงหน้า” นนท์ภัทรสบถ

            “หมายความว่ายังไงครับคุณชาย”

            “ช่างหัวมัน! หาทางลงไปชั้นล่างแล้วหนีออกจากที่นี่กันเถอะ ก่อนจะพากันตายโหงอยู่กันหมด”

            เหล่ากลุ่มผู้นำทั้งหมดจะต้องรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน เพราะตลอดระยะเวลาสามสิบนาทีในการวิ่งวุ่นไปทั้งชั้น แทบไม่เห็นกลุ่มคนอายุเยอะในการต่อสู้ หรือวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตายสักคน ราวกับเป็นบททดสอบของเหล่าลูกหลานก็ไม่ปาน

            ถึงจะไม่ได้เฉลียวฉลาดเข้าขั้นอัจฉริยะเท่าน้องชาย แต่ในสถานการณ์แบบนี้มีหรือที่คนอย่างเขาจะดูไม่ออกกัน ว่ามันต้องเป็นแผนการของพวกผู้ใหญ่ทั้งนั้น

            ไม่ว่าจะมีเป้าหมายอะไรก็ตาม คงต้องช่วยเหลือตัวเอง

            “จะช่วยเหลือคนอื่นด้วยไหมครับ มีหลายคนที่ไม่มีความสามารถทางด้านศิลปะป้องกันตัวเลย”

            “ไม่ต้อง ภารกิจของพวกเราคือการเอาชีวิตรอดกลับไป จะมาตายอยู่กลางอ่าวไทยไม่ได้”

            ตึง!

            เรือสำราญโคลงเคลงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ นี่พวกมันกะจะอัปปางเรือเลยเหรอ บ้าระห่ำอะไรกัน แผนการของกลุ่มไหนกันแน่ พวกลอบสังหารของจริงแน่นอน นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อม...นี่มันสนามรบของแท้

            ทางด้านกลุ่มนภัทร

            เคร้ง!

            เสียงดาบปะทะกันระหว่างทายาทตระกูลลำดับสองและฝ่ายตรงข้าม ในยุคที่การถืออาวุธปกป้องตนเองเป็นเรื่องปกติ มันช่างเหนือความคาดหมายในหลายความหมาย

            “ตีฝ่าวงล้อมออกไป ไม่ว่ายังไงก็ต้องลงไปชั้นล่างให้ได้”

            “ครับ คุณชายเล็ก” ทั้งสองขานรับ

            มองจากสถานการณ์แล้วมันเป็นของจริง นี่คือแผนลอบสังหารแน่นอน แถมยังเอาชีวิตคนไม่เลือกหน้า โหดร้ายเกินกว่าจะคาดเดา แต่กลับไม่เห็นกลุ่มผู้นำเลยแม้แต่คนเดียว

            ตั้งใจให้เหตุเกิดเองสินะ...

            ถึงจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนต้นคิดแผนการแบบนี้ แต่ช่างอำมหิตเหลือทน เพราะทุกคนที่อยู่บนเรือต่างก็เป็นลูกหลานของตนเองทั้งนั้น ไม่ได้มีแต่คนอื่นสักหน่อย

            เหล่าลูกเรือชั้นล่างต่างพยายามช่วยชีวิตผู้โดยสารด้วยการจัดสรรลำดับเรือลำเล็กกู้ชีพในการหนีออกไป บางคนรีบไปกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อเรียกคนมาช่วยแต่ระยะเวลากว่าจะมาถึงนั้นคงนานพอสมควร

            หากไม่มีจำนวนคนมาช่วยหยุดยั้งเหตุการณ์เหล่านี้ จะไม่เหลือผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

            ทั้งสองกลุ่มมาพบกันชั้นล่างด้วยสถานการณ์ที่เป็นรองกว่าอีกฝ่ายมาก เนื่องจากจำนวนคนที่ร่วมต่อสู้กับพวกเขาได้มีไม่ถึงยี่สิบคน ในขณะที่อีกฝ่ายมากันเป็นพันชีวิตไม่นับคนชั้นบนอีก

            “ถ้าไม่ใช่เรือที่สามารถขับออกไปจากที่นี่ได้ มีหวังตายกันหมดลำแน่” นนท์พูดพลางกัดฟันด้วยความโกรธ

            “ผมคิดว่ามีวิธีแล้วครับ” นภัทรออกความเห็น

            “อ๋อ! สิ่งนั้นสินะ” นนท์ภัทรหันไปมองทางเดียวกับน้องชายก็ถึงบางอ้อทันที 

            “ถ้างั้นก็ไปซะ เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะจัดการเอง” จนกว่าอีกฝ่ายจะกลับมา เขาจะต้านเอาไว้เอง

            “ครับ พี่ พวกนายเองก็ช่วยสกัดเอาไว้ด้วยล่ะ”

            ร่างสูงโปร่งกระโดดลงไปอีกทางเพื่อนั่งเจ็ทสกีแล้วขับทะยานไปบนฝั่ง การรอความช่วยเหลือจากทางเรือมันช้าเกินไป อย่างน้อยน่าจะมีเฮลิคอปเตอร์มาลำเลียงคนออกไปบ้าง ฝีมือการขับเจ็ทสกีผาดโผนนั้นอยู่ในสายตาของเหล่าผู้นำตระกูลทั้งหมดในวันนี้ รวมถึงสัญญาณที่จะเข้าไปช่วยเหลือด้วยอีกฝั่งหลังจากรอเวลามาพอสมควร

            หากไม่เข้าไปช่วยเหลืออาจจะไม่เหลือใครสักคน

            “ที่รักคะ ฉันเพิ่งรู้วันนี้เองว่าลูกของเราขี่เจ็ทสกีเก่งขนาดนี้”

            “อย่าว่าแต่คุณเลย ผมเองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน”

            “ฉันเองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน ว่าลูกสะใภ้จะเก่งแบบนี้” ผู้นำตระกูลอลันเอ่ยปากชม

          ถ้าให้พูดกันตามตรงจากที่ดูฝีมือในการเอาชีวิตรอดวันนี้ นอกจากลูกบ้านของเขากับบ้านของเพื่อน บ้านอื่นยังความสามารถต่ำเกินไป หากไม่มีคนคุ้มกันคงไม่มีชีวิตรอดกันขนาดนี้

            นภัทรขี่เจ็ทสกีทะยานออกมาสักระยะ ทักษะขับขี่ไม่เป็นสองรองใคร เพราะชอบเล่นเป็นทุนเดิม ก็เริ่มมีเรือขับตามมาหวังไม่ให้ขอความช่วยเหลือ ไอ้พวกบัดซบ อยากให้ตายหมู่กันหมดนี้เลยหรือไง แล้วเมื่อไหร่พวกผู้ใหญ่จะมาวะเนี่ย

            ปัง! ปัง! ปัง!

            กระสุนปืนจากมือของนภัทรยิงเข้าถังน้ำมันเรือหลายลำที่หวังตามติดมาด้วย มือซ้ายถือปืนมือขวาบิดคันเร่งความเร็วของเจ็ทสกีไปมา เรียกได้ว่าความเชี่ยวชาญสู้รบทางน้ำนั้นเหนือกว่าศัตรูมากนัก ตอนแรกสมัยเด็กไม่เคยเข้าใจว่าบ้านเมืองพัฒนาไปไกลมากกว่าเดิมหลายเท่า ทำไมต้องมาจับอาวุธต่อสู้ เพราะถูกเลี้ยงอยู่แต่ในบ้านมาตลอด 

            ถึงจะไม่เห็นด้วยแต่ไม่เคยขัดพ่อแม่สักครั้ง แถมยังไม่เคยโดดซ้อมวิชาศิลปะป้องกันตัวที่เรียกแยกต่างหากจากที่โรงเรียนด้วย และเริ่มมาเข้าใจในวันที่เริ่มไปงานเลี้ยงตอนสิบขวบ  ถ้าไม่มีทักษะการต่อสู้เลย มีเพียงพ่อกับแม่เท่านั้นที่เป็นกำลังให้ได้ การสลัดรถให้หลุดในวันนั้นคงยากเกินไป เพราะมัวแต่ห่วงหน้าภวังค์หลังกับลูกน้อย แต่ไม่ใช่กับพวกเราสองพี่น้อง

            ดวงตากลมโตมองเห็นเรือลำใหญ่มากกว่าห้าลำกำลังมาทางนี้ มีทั้งทหารและคนของบริษัทชั้นนำระดับประเทศ หลักฐานเท่านี้บ่งบอกชัดเจนว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกันจริง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสืบหาความจากใคร รีบนำทางพาไปควบคุมสถานการณ์ดีกว่า โชคดีที่เจ็ทสกีนี้มีโทรโข่งพอดีราวกับมีใครวางแผนเอาไว้

            “รบกวนตามมาทางนี้หน่อยครับ! ต้องการความช่วยเหลือด่วน!” 

            นภัทรไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินเสียงมากน้อยแค่ไหน แต่ตั้งใจเปิดเสียงให้ดังที่สุดรวมถึงส่งเสียงตนเองให้ดังมากพอให้ได้ยิน สำหรับอีกฝั่งที่ได้ยินเสียง โบกธงตอบรับกลับมารวมถึงมีการแจ้งล่วงหน้าก็พากันขับเรือตามมาทันที

12 กันยายน พ.ศ. 3605

            ราชอาณาจักรไทย

ชลบุรี

            เกิดเหตุการณ์ลอบสังหารลูกหลานนักธุรกิจชั้นนำทั่วมุมโลกในงานเลี้ยงครบรอบบริษัทชั้นนำระดับประเทศ จำนวนผู้เสียชีวิต ลูกเรือ 203 คน ลูกนอกสมรส 150 คน ทายาทสายตรง 15 คน

            “เรื่องราวในครั้งนี้เป็นแผนของใครครับ” นนท์ภัทรตัดสินใจพูดหลังจากมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย

            “เหล่าผู้นำตระกูลแทบทุกตระกูลในเรือลำนี้ คนที่ไม่เห็นด้วยมีแค่เพื่อนพ่อ และกลุ่มผู้นำทั้งเจ็ดของไทย แต่ใครมันจะไปสู้เสียงข้างมากได้กันล่ะ จริงไหม” พิพัฒน์ตอบพลางยักไหล่

            นภัทรไม่สบอารมณ์ขึ้นมาหลังจากได้ยินคำตอบ แต่ละคนความคิดไม่ปกติสุดๆ พวกมันบ้าไปใหญ่แล้ว ถึงได้พยายามทดลองการเอาชีวิตรอดที่หมายถึงว่าตายจริง

            “พูดไม่ออก เหมือนมีแต่คนบ้าทั้งนั้น” นภัทรพูดเสียงเข้ม

            “เรื่องนี้แม่เห็นด้วย มีแต่คนบ้า พวกเราค้านอะไรไม่ได้เลยสักนิด” เนตรดาวผสมโรงด้วย

            “ความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ และอาจจะมีอะไรมากกว่านี้ สร้างมิตรไว้ย่อมดีกว่าศัตรู จริงไหมลูก”

            “ครับ พ่อ” ทั้งสองขานรับ

3 มกราคม พ.ศ. 3610

            ราชอาณาจักรไทย

กรุงเทพ

            “มันถึงเวลาแล้ว ที่พวกเราจะต้องเล่าเรื่องเมื่อสิบปีก่อนให้ลูกฟัง อายุของลูกคนเล็กโตพอจะแบกรับความทรงจำที่สูญหายไปได้สักที แม้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรตามมาก็ตามที”

            “ได้ค่ะที่รัก ถ้างั้นพวกเราไปเรียกลูกมาคุยดีกว่า”

            “ถ้างั้นผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องนี้ เผื่อน้องจะกังวลใจแล้วมาปรึกษาผม มีคนรองรับหลายคนจะดีกว่า”