Love of Different Age ตอนที่ 15

           7 มกราคม พ.ศ. 3610

           สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

            ดูไบ

            “ดูท่าว่าต้องรออีกสองชั่วโมงครับ เนื่องจากสภาพอากาศไม่อำนวยให้บินได้ครับ คุณชายเล็ก” กันต์รายงาน

            “จองร้านอาหารตามที่สั่งไว้แล้วครับ ไปกันเลยไหม คุณชายเล็ก” แจ็คบอก

            “อยู่ข้างนอกพวกนายสองคนเรียกฉันว่าคุณภัทรก็ได้นะ ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้น ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนมากมาย จะบอกหลายรอบแล้ว ครั้งนี้ถือว่าคิดดีแล้ว”

            “ครับ คุณภัทร / ครับ คุณภัทร” ทั้งสองขานรับ

            ลูกค้าวีไอพีนัดมาคุยงานที่นี่เพียงเพราะว่าตนเองอยากพักผ่อนที่นี่ ถ้าไม่ติดว่าลูกค้าออกเงินค่าเครื่องบินไปกลับพร้อมที่พักให้จะไม่มาเด็ดขาด ลำพังการเตรียมงานวันเกิดตัวเองก็ยุ่งมากพอแล้ว ฟ้าฝนไม่ได้เป็นใจในการกลับประเทศสักนิด

            หลังจากอดทนรอมากกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดก็จะได้บินกลับสักที ที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสมีความเป็นส่วนตัวสูง ไม่มีใครมาวุ่นวายเดินผ่าน ความสั่นสะเทือนกำลังเพิ่มมากขึ้นตามระดับการบินขึ้นบนน่านฟ้ามาพร้อมกับระดับความกดอากาศ

            นภัทรเลือกนอนหลับพักผ่อนแทนการกินอาหาร หรือทำกิจกรรมอื่นระหว่างอยู่บนเครื่องบิน เนื่องจากก่อนหน้านี้สู้รบปรบมือกับลูกค้ามาก็ปวดหัวมากพอแล้ว ขอเวลาพักผ่อนอย่างสบายใจบ้าง

            “รับเครื่องดื่มไหมคะ”

          “ไม่ครับ”

          คิดถูกที่จองที่นั่งชั้นนี้แต่แรก ดูไม่วุ่นวายและเงียบสงบดี แถมดูเหมือนจะมีแค่กลุ่มของเขากับอีกกลุ่มอยู่บนชั้นนี้ด้วยซ้ำ ถ้าแบบนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง

            “ระวังตัวไว้ดีไหมครับ อีกสามคนที่เขามาด้วยกันดูยังไงก็ไม่รู้” อดัมถาม

          “ระวังตัวกับคนนอนเหรอ พากันหลับทั้งสามคนเลยนะ” มอร์ซินตอบพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

          ปัง!

            เสียงปืนดังขึ้นในชั้นโดยสารด้านล่าง มาพร้อมกับเสียงกรี๊ดของบรรดาผู้โดยสารทั้งหมด สร้างความหงุดหงิดให้กับเขาเป็นอย่างมาก เพิ่งออกจากจักรวรรดิมายังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็มีเรื่องอีกแล้วเหรอ

            ในขณะที่กำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อไป ดันเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นเสียก่อน

            ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

            นภัทรกระโดดข้ามที่นั่งโดยสารไปด้านที่มีคนร้ายหวังจะเข้ายึดผังการบินจากนักบิน แล้วชักดาบยาวทั้งสองออกมาฟาดฟันศัตรูทันทีโดยไม่ให้ทันตั้งตัว

            “ชิ! คนจะหลับจะนอน ไอ้เวรเอ๊ย!” 

นภัทรสบถด้วยความหงุดหงิด เบื่อจริงๆ ไอ้ลางสังหรณ์ที่รู้สึกว่าเหมือนจะต้องขยับตัวแบบนี้เนี่ย เพิ่งจะพักไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมงเลยนะเว้ยเห้ย จะมาไฮแจ็คอะไรในเที่ยวบินนี้

          “คุณเป็นอะไรไหมครับ” นภัทรถามด้วยความเป็นห่วง

          “ไม่เป็นอะไรครับ ขอบคุณมาก” มอร์ซินตอบ

          เมื่อเห็นท่าทางในการจัดการคนร้ายในสองดาบแบบนี้ ความรู้สึกที่คุ้นเคยกลับมาทันที หวนให้คิดถึงเด็กคนนั้น ทั้งแววตา ท่าทางไม่สบอารมณ์นั่นก็ดี รวมถึงฝีมือการต่อสู้ คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ

            “พวกเราจะเอายังไงดีครับ” มอร์ซินถาม

          “พวกผมสามคนจะคอยเฝ้าระวังไม่ให้วุ่นวายกับนักบิน ส่วนพวกคุณลงไปจัดการพวกที่เหลือแล้วกัน จำนวนของพวกคุณมากกว่าพวกเรา” นภัทรตอบ

          “เข้าใจแล้ว ทุกคนลงไปจัดการข้างล่างกัน”

          ผัวะ! พลั่ก! ตุ้บ!

            ไม่รู้เป็นเพราะว่าเหล่าผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสทั้งหมดนั้นมีความสามารถล้นเหลือ หรือว่าพวกโจรปล้นเครื่องบินเที่ยวบินนี้กระจอกจนเกินไป ภายในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

            ฝ่ายโจรดันเพลี่ยงพล้ำเสียเองแถมยังถูกจับมัดมือและเท้าเอาไว้หมดทุกคน ช่างเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายสำหรับเหล่าผู้โดยสารชั้นอื่น แต่ผู้นำการต่อสู้ทั้งสองฝั่งกลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิดเดียว

            อีกฝ่ายไม่ได้อ่อนแอขนาดสามารถจัดการอย่างง่ายดาย พวกมันคือทหารรับจ้างระดับแนวหน้าที่มีฝีมือชั้นยอด เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ชั้นที่นั่งแพงที่สุดจะเป็นผู้สืบทอดที่เก่งกาจจากแดนตะวันตกและแดนตะวันออก ดันมานั่งร่วมเที่ยวบินกันต่างหาก

            สถานการณ์มันถึงคลี่คลายไว ไม่งั้นเครื่องบินลำนี้อาจจะไม่ได้ลงจอดตามเส้นทางเดิม อาจจะเป็นเส้นทางที่ไม่มีใครรู้จักและเสียชีวิตยกลำอย่างที่เคยเป็นมา

            “ฮัลโหล ภาคน่านฟ้าแจ้งเหตุสถานการณ์ ติดต่อจากเครื่องบินเที่ยวบินจากดูไบไปกรุงเทพ แจ้งเหตุฉุกเฉิน มีโจรปล้นอยู่บนเที่ยวบินลำนี้ กรุณาพาหน่วยปราบปรามมาล้อมจับให้หมด”

            “ฮัลโหล ภาคพื้นดินรับเรื่อง ขณะนี้กับคุยสายอยู่กับใครครับ”

            “นภัทร ภูทนินทร์ บุตรคนที่สองจากตระกูลภูทนินทร์ แจ้งเรื่องกับทางตระกูลให้เร็วที่สุด รวมถึงหน่วยปราบปรามจากหน่วยงานพิเศษหรือจากนครบาลประจำการก็ได้ แต่แจ้งหน่วยกองกำลังป้องกันตนเองของทางตระกูลให้รับทราบด้วย”

            “ว่ายังไงนะครับ! ได้ครับ! ภาคพื้นดินจะแจ้งเหตุให้เร็วที่สุด!!!”

            ติ๊ด!

            “รู้สึกดีเหลือเกินที่ท่านเป็นคนแจ้งเหตุในครั้งนี้ ไม่งั้นเรื่องต้องยุ่งยากกว่านี้แน่” กัปตันเครื่องบินลำดับที่หนึ่งบอกด้วยความดีใจ

            ทันทีที่เขารู้ว่าบนเครื่องบินมีทายาทหนึ่งในเจ็ดตระกูลนั่งโดยสารมาด้วยนั้น รู้สึกอุ่นใจเป็นอย่างมาก เรื่องข่าวลือความรู้ ความสามารถ หรือแม้กระทั่งศิลปะการต่อสู้ปกป้องตนเองก็ยังโด่งดังจนเป็นที่รู้จักในประเทศอย่างมาก

            รวมถึงถ้าให้คนผู้น้อยไปคุยนั้นบางเรื่องดำเนินการช้ามาก ด้วยความเฉลียวใจของท่านนั้นจึงเลือกจะแจ้งเหตุด้วยตนเอง เพราะฉะนั้นภายในหนึ่งชั่วโมงจะต้องมีคนมาตามจับกุมและได้รับการดูแลอย่างดีที่สุดแน่นอน

            “ไม่ต้องรู้สึกมากเกินไปหรอก ฉันอยากกลับบ้านเร็วด้วย”

            “การพูดจาตรงไปตรงมา ก็เหมือนในข่าวลือ”

            นภัทรปลีกตัวออกมาจากห้องคนขับเครื่องบินแทนเพราะคิดว่าน่าจะได้รับคำชมท่วมท้นอีกมากมาย แม้จะรู้สึกดีก็ตามแต่อะไรที่มากเกินไปย่อมรู้สึกหนักใจเช่นกัน

            “เหมือนคุณจะเป็นคนมีอำนาจในดินแดนนี้ ไม่ทราบว่าชื่ออะไรเหรอครับ” มอร์ซินตัดสินใจถามออกไป

          ตอนแรกว่าจะเก็บความสงสัยเอาไว้ตามคุณสมบัติผู้ดีที่ได้เรียนรู้มาจากดินแดนตนเอง ว่าสุภาพบุรุษที่ดีไม่ควรถามผู้อื่นเหมือนอยากรู้อยากเห็นมากเกินไป หากไม่ได้สนิทกันมากพอ แต่มันอดสงสัยไม่ได้จริงๆ 

            เพราะว่าเมื่อพวกเขาลงมาต่อสู้กับฝั่งตรงข้ามดูเหมือนแต่ละคนจะหวาดกลัวกันเป็นอย่างมาก และเนื่องจากร่ำเรียนภาษาไทยมาตลอดหลายปี แม้จะยังไม่เก่งนักแต่ทุกคนในชั้นห้องโดยสารทั้งหมดน่าจะเป็นคนไทยทั้งหมด

            หลังจากการปะทะได้ผลสรุปออกมาหลายคนหน้าเสียมาก ราวกับหวาดกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกครั้ง แต่เหตุการณ์สงบลงภายในไม่กี่นาที เมื่อใครบางคนชูตราสัญลักษณ์บนมือขึ้นมานั้น ความเงียบบังเกิดขึ้นแทบจะในทันทีด้วยซ้ำ

            สายตาราวกับมีความหวัง ไว้วางใจ ขอบคุณ เอ่อล้นออกมาแม้ว่าจะไม่รู้จักใครเลยสักคน แต่ท่าทาง ปฏิกิริยาชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ ทั้งหมด

            “นภัทร ภูทนินทร์ ทายาทคนที่สองของตระกูล หนึ่งในเจ็ดตระกูลที่ปกปักษ์รักษาสมดุลของประเทศในปัจจุบัน ไม่แปลกที่พอเห็นตราประจำตระกูลกับใบหน้าของผม

ทุกคนถึงพากันวางใจแบบนั้น น่าจะพอทราบข่าวของผมบ้างนะครับ ออกจะขึ้นบนหนังสือพิมพ์ธุรกิจระดับเอเชียอยู่ทุกสัปดาห์ รวมถึงความสามารถในการปกป้องผู้คนก็เช่นกัน

การเดินทางครั้งนี้มันไม่ใช่ความลับแต่ก็ไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะชนขนาดนั้น เพราะอยากรีบกลับโดยเร็ว...แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุจนกลายเป็นว่าทำให้ผมอดนอนแทน”

เขาตอบจนหมดคำถามทั้งจากคำถามที่ออกมาจากปากและออกมาจากความคิดจนมันดังออกมารบกวนไปหมด การกระทำ คำพูดรู้หมดเลยว่าคิดอะไรอยู่ แถมฝีมือการต่อสู้ยังมีมากอีกด้วย อาจจะเป็นหนึ่งในแขกมาร่วมงานวันเกิดอย่างเป็นทางการของเขาก็ได้ ใครจะไปรู้

“ที่แท้ก็ลูกของบ้านคุณอานี่เอง ช่างมากฝีมือทั้งการเจรจาและการต่อสู้ สมแล้วที่เป็นลูกของท่าน” มอร์ซินกล่าวอย่างชื่นชม

“ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผม นภัทร ภูทนินทร์ บุตรคนที่สองของบ้าน”

“ผม อลัน เลอร์ มอร์ซิน บุตรคนที่ห้าของบ้าน”

“ขอเชิญทุกคนเข้าร่วมสอบปากคำทั้งเที่ยวบิน อย่าเพิ่งกลับจนกว่าจะเรียบร้อยด้วยนะครับ ขอความร่วมมือจากทุกคน” ชัชวินบอกทุกคนพลางถือโทรโข่งกระจายเสียง หวังให้ได้ยินทุกคน

“ถ้างั้นรบกวนสอบปากคำผมคนแรกได้หรือเปล่า พอดีมีธุระด่วน มีความจำเป็นต้องรีบกลับ” นภัทรบอกพลางยกมือขึ้นมา

            “ได้ครับ คุณชายนภัทร ถ้างั้นขอเชิญทางนี้”

            ณ ห้องสอบปากคำชั่วคราวในสนามบินท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

            จะบอกว่าเป็นห้องชั่วคราวก็ไม่ถูกนัก เนื่องจากที่นี่มีส่วนสอบปากคำการตรวจคนเข้าเมืองประจำการอยู่ แต่ว่าการใช้ห้องเหล่านั้นในการจัดการเรื่องครั้งนี้อาจจะไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่

            เนื่องจากงานนั้นก็สำคัญเหมือนกัน จึงเลือกใช้สถานที่บางส่วนในการปิดกั้นเอาไว้ และมีห้องแยกต่างหากในการพูดคุยเป็นห้าห้องแทน