Love of Different Age ตอนที่ 16

“ก่อนจะเริ่มสอบปากคำ ผมมีเรื่องอะไรจะพูดสักหน่อย ได้หรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมา

            “เชิญครับ คุณชายนภัทร”

            “ขอคำถามสั้นๆ กระชับที่สุดและรู้เรื่องราวมากที่สุด ฉันอดนอนมาจะสองวันแล้วเพราะไปทำงานมา ดันมาเกิดไฮแจ็คบนเครื่องบินอีก อีกทีจะสามวันอยู่ร่อมร่อ ฉันต้องการนอน”

            สิ้นสุดคำพูดของทายาทลำดับที่สองของหนึ่งในเจ็ดตระกูล เหล่าตำรวจที่เร่งมาที่เกิดเหตุต่างพากันมองหน้าตาของอีกฝ่ายทันทีโดยมินัดหมาย กลับพบว่าคลับคล้ายคลับคลากับใครบางคนในกลุ่มของตนเองเหลือเกิน

            ไม่ว่าจะเป็นใคร มาจากไหน ตระกูลยิ่งใหญ่หรือคนทั่วไปในยุคนี้จะต้องโดนสอบปากคำกันทั้งหมด เพื่อปกป้องข้อมูลจากองค์กรไม่หวังดีทั้งหลายที่ยังคงลอยนวลอยู่ในปัจจุบัน

            ไม่มีใครรู้เป้าหมายแน่ชัด ว่าองค์กรเหล่านี้มีไว้เพื่ออะไร เนื่องจากเป้าหมายที่ถูกลอบสังหารในแต่ละครั้งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกัน บางครั้งคนที่ไม่ได้มีอิทธิพลก็ถูกฆ่าเหมือนกัน

            เนื่องจากเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในประเทศ จึงเลือกเจ้าหน้าที่มีตำแหน่งสูงที่สุดในตอนนี้ มาทำงานนี้แทนคนอื่นที่มียศน้อยกว่า นั่นก็คือ ร้อยตำรวจโท ชัชวิน 

            “เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาของคุณชายนภัทร จะเริ่มเลยนะครับ”

            “อืม”

            ชัชวินผู้มีความเคยชินมาจากสมาชิกในครอบครัว กับวิธีการพูดเรื่องอดนอนและการอยากพักผ่อนให้เร็วที่สุด จึงตัดสินใจดำเนินขั้นตอนให้รวดเร็วผิดปกติ 

สำหรับผู้มีความเฉลียวฉลาดที่อยู่ในระดับที่บันทึกอยู่ในหอเกียรติยศของระดับประเทศระดับต้นๆ และหอเกียรติยศของระดับโลกนั้น การทำความเข้าใจพวกเขาเป็นเรื่องที่ยากเกินไป

แต่การปรับตัวตามพวกเขาให้เข้ากับสถานการณ์ ไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่คิด เพราะคนมีสมาชิกในครอบครัวเป็นแบบนี้เหมือนกัน จึงจบเร็วกว่าปกติหลายชั่วโมง

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ”

“ถ้างั้นผมกับคนของคนสามารถกลับบ้านได้เลยใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

ไม่นานเกินรอเขาก็ได้พักผ่อนสมใจ ไม่ว่าใครจะถามเรื่องอะไรก็ตาม ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ที่จะคุยด้วยหรอก การพักผ่อนคือสิ่งที่ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง

“ฉันจะพักผ่อน ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามเรียก”

“ครับ คุณชาย” 

ณ ห้องทำงานของผู้นำตระกูล

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าลูกจะไม่มา เพราะฉะนั้นเล่ามาให้หมดว่ามันเกิดเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมถึงมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์พวกนี้อีกแล้ว” 

เสียงของผู้นำช่างเหมือนเหล็กกล้าที่แทบจะพร้อมทับให้ใครตายไปข้างหนึ่ง จิตสังหารรุนแรงจนพ่อบ้านและเลขาส่วนตัวทั้งสองฝั่งแสบผิวไปหมด

“ผมจะรายงานเรื่องนี้เอง ส่วนนายไปจัดแจงเรื่องการจัดงานวันเกิดของคุณชายเล็กดีกว่า ถึงท่านจะพักผ่อนแต่พวกเราต้องทำให้เสร็จ มันเหลืออีกแค่ไม่กี่สัปดาห์แล้ว” กันต์ออกคำสั่ง

“ได้ เดี๋ยวไปจัดการต่อให้ครับ” แจ็คขานรับ

กริ๊ก!

“แจ็คที่เป็นเลขาออกไปแล้ว รายงานมาซะ! เป็นพ่อบ้านของลูกชายฉันไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงของผู้นำเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์โกรธจัด

“ลูกค้ารายสำคัญของบริษัทอยากกินข้าวที่ดูไบครับ ทางเราเลยจัดการซื้อตั๋วหน้าสนามบินเพื่อไปเดี๋ยวนั่นในเที่ยวบินที่เร็วที่สุด แต่ลูกค้าท่านนั้นกลับลีลาเลือกช้อปปิ้งจนผ่านไปครึ่งวันถึงเซ็นต่อสัญญาครั้งนี้ และนายน้อยตัดสินใจกลับเลือกเที่ยวบินที่สามารถกลับได้ทันทีเหมือนกัน...”

“กันต์ ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ เล่ามาให้มันหมด ถ้าคิดว่าเหนื่อยเพราะพูดนาน เดี๋ยวทำให้ไม่ต้องพูดไปตลอดชีวิตเลยดีไหม” 

พิพัฒน์เริ่มไม่อยากควบคุมความโกรธ แต่อยากอาละวาดมากกว่าเพราะเหมือนคนในบังคับบัญชาจะยังคงลีลาอยู่แบบนี้

“ท่านพิพัฒน์ได้โปรดใจเย็นก่อนครับ” พ่อบ้านของพิพัฒน์เข้ามาห้ามปราม

“เฮ้อ...พูดต่อสิ”

“ระหว่างนั้นฝนตกหนัก มีปัญหาเรื่องสภาพอากาศเลยต้องรออยู่สองสามชั่วโมงและคุณชายเล็กได้งีบนิดหน่อยเท่านั้น ตอนขึ้นเครื่องเลยคิดว่าจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

แต่ว่ามันคือเที่ยวบินที่หาอย่างเร่งด่วน ไม่มีการเตรียมพร้อมอะไร ผ่านไปครึ่งชั่วโมงมีการปล้นเครื่องบินเกิดขึ้น เหมือนต้องการชิงตัวใครสักคนบนเครื่อง

พอเริ่มมีการไล่กวาดล้างคนขึ้น พวกเราสองคนพยายามไม่ปลุกนายน้อยด้วยการสู้ให้เงียบที่สุด แต่เหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่ ทำให้ปะทะเข้ากับพวกนั้น แต่มีอีกกลุ่มมาช่วยสกัดไว้ ไม่งั้นลำพังพวกเราแค่สามคนจำนวนมันมากเกินไปครับ”

“พวกตำรวจว่ายังไงบ้าง ใครเป็นคนสอบสวนเรื่องนี้”

“เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษของกระทรวงกลาโหม ว่ากันว่าเป็นหน่วยลับของกองบัญชาการพิเศษ ร้อยตำรวจโท ชัชวิน ครับ”

“ไปช่วยจัดแจงเรื่องงานวันเกิดลูกชายของฉันให้เรียบร้อย เดี๋ยวภรรยาของฉันกลับมาทันวันเกิดลูกแน่นอน”

“ครับ ท่านผู้นำ”

การส่งหน่วยลับมาแบบนี้คงเป็นคดีใหญ่น่าดู แต่ว่าในเมื่อมันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลของพวกเรา อย่าเพิ่งใส่ใจไปเลยแล้วกัน ยังไงองค์กรพิเศษของโลกที่เขากับภรรยาสังกัดอยู่นั้น มีข้อมูลมากที่สุดในโลกอยู่แล้ว

ในที่สุดก็ถึงวันเกิดของเขาอย่างเป็นทางการครบรอบอายุยี่สิบปีสักที เพราะเหมือนว่าจะมีเรื่องบางอย่างให้ต้องรับรู้หลังบรรลุนิติภาวะอย่างเต็มตัว แม้ว่าจะบรรลุนิติภาวะแบบสากลไปตอนอายุสิบแปดปีแล้วก็ตาม

นภัทรไม่ได้สนใจว่าใครจะจัดงานวันเกิดกันเวลาไหน แต่เขาเลือกจัดงานช่วงกลางวันแทนกลางคืน และออกไปใส่บาตรแต่เช้าตรู่พร้อมครอบครัว

“เวลาเปิดตัวเริ่มกี่โมง”

“สิบเอ็ดโมงครับ คุณชาย” แจ็คตอบ

“อืม งั้นเตรียมตัวซะ ฉันจะไปงานเลย”

“ครับ คุณชาย”

แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่างมากมายไม่เหมือนพันปีก่อน การขนส่งสะดวกสบาย ผังเมืองดีเยี่ยม แต่ไปก่อนเวลาดีที่สุด เผื่อมีอะไรต้องแก้ไขระหว่างนั้น

คุณชายเล็กของบ้านหลังนี้ ได้ส่งการ์ดเชิญทุกคนที่เกี่ยวข้องมาร่วมงานทั้งหมด รวมถึงสถานที่ใหญ่โตพอจะรองรับได้ แต่ไม่ใคร่จะใส่ใจด้วยซ้ำว่าใครจะมาบ้าง กลับสนใจประเด็นหลังจบงานที่บ้านจะบอกอะไรมากกว่า

โดยที่ไม่เคยรับรู้เลยว่าตนเองเป็นบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในบ้าน ไม่ใช่ผู้นำตระกูล ภรรยาผู้นำ หรือว่าที่ผู้นำคนต่อไป ความเรียบง่าย เงียบขรึม มารยาทดี ใส่ใจ ของเด็กคนนี้ครองใจสมาชิกครอบครัวในบ้านมานาน

จนถึงขนาดมีชื่อเรียกกันลับๆ ว่าผู้ถือสายจูงของตระกูลภูทนินทร์ เพราะหลายต่อหลายครั้งที่เกือบเกิดเรื่องปะทะเกิดขึ้น ก็เพราะบุตรคนที่สองห้ามเอาไว้ตลอด 

และทั้งสามกลับฟังเป็นอย่างดี คนที่สามารถถือครองใจผู้มีอำนาจต่างหากคือผู้มีอำนาจที่แท้จริงในบ้านหลังนั้น

“ทำไมคนถึงมางานวันเกิดของผมเยอะขนาดนี้ครับเนี่ย ขนาดเลี่ยงพิธีการสำคัญไปหลายอย่าง เป็นการรอประกาศเล็กๆ ช่วงกลางงาน แต่คนเยอะกว่างานวันเกิดของพี่อีกนะ” นภัทรพูดออกมาด้วยความสงสัย

“ไม่ดีเหรอ หมายความว่ามีคนอยากมาแสดงความยินดี อยากมีไมตรีจิตกับน้องชายของพี่ไง ปัญหาอยู่ตรงไหนกันนะ” นนท์ภัทรตอบคำถามด้วยคำถาม

เอ็นดูน้องชายของฉันเหลือเกิน พวกเราสามคนพ่อแม่ลูกมีฉายาเป็นหมาล่าเนื้อกับคนจูงมานานมาก แต่เรื่องไม่เคยถึงหูเลยสักครั้งเพราะไม่มีใครคิดจะบอกออกไป การปกป้องครอบครัวมันแปลกตรงไหนกัน ไอ้เวรพวกนั้นต่างหากที่บัดซบ

“ผมโคตรมีปัญหากับทุกอย่าง จำนวนของขวัญ ขนาดของงาน จำนวนแขก จำนวนคนมาทักทาย ทั้งที่ผมไม่ใช่ว่าที่ผู้นำตระกูลสักหน่อย เขาควรมาผูกมิตรกับพี่นนท์ไม่ใช่เหรอ ถ้าบอกให้เข้าใจก็บ้าเต็มทน” นภัทรบ่นไม่หยุดแถมตั้งใจพูดเสียงดังให้คนรอบข้างได้ยิน

ปฏิกิริยาตอบรับแตกต่างจากการคาดการณ์ของนภัทรไว้มาก เพราะไม่มีใครทำเหมือนไม่เต็มใจมาที่นี่ แถมยังมาส่งยิ้มให้กันอีก ตกลงปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันแน่

“ไม่ต้องคิดเยอะไปหรอก ถ้าเขามีน้ำใจก็รับไว้เถอะ ดีกว่ามาด้วยจุดประสงค์ไม่ดี จริงไหมล่ะ”

“ถ้าพี่นนท์พูดแบบนั้น ผมคงเลิกคิดเหมือนกัน”

“พี่จะไปคุยกับแขกคนอื่นบ้าง หาเพื่อนคุยให้ได้ล่ะ”

“ครับ หวังว่าจะมีคนที่ผมรู้จักอยู่”

ใบหน้าหล่อเหลามองเห็นอีกคนยืนอยู่คนเดียว เลยตั้งใจว่าจะเดินไปทักทายหลังจากเกิดเรื่องบนเครื่องบินในเที่ยวโดยสารเดียวกัน

“ไม่เจอกันนานเลยครับ ไม่ทราบว่าเป็นยังไงบ้าง หลังจากเรื่องวันนั้น” มอร์ซินเป็นฝ่ายเอ่ยทัก

ถึงแม้ว่าตอนแรกเขาจะจำอีกฝ่ายไม่ได้เลยก็ตามหลังจากห่างกันในเรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้น แถมช่วงรักษาตัวก็แทบไม่ได้สนใจข่าวอื่นนอกจากดูแลตนเอง

แต่พอรับรู้ความสามารถของอีกฝ่ายมาตลอดผ่านข่าวลือในแวดวงสังคมจักรวรรดิ ยิ่งโตก็ช่างเป็นคนน่าเหลือเชื่อมากขึ้นทุกวัน แถมมาเห็นความสามารถด้วยดวงตาตนเองอีกครั้ง

หลังจากผ่านมากว่าห้าปีนั้น รับรู้ได้เลยว่าเด็กคนนี้ฝึกฝนมามากแค่ไหน พยายามอย่างมากมายเพียงใด ความสามารถ หน้าตา ฐานะ สมบูรณ์แบบจนน่ากลัวยังกับทายาทปีศาจตัวน้อยมากกว่าลูกมนุษย์ซะอีก

“สวัสดีครับ ไม่เจอกันนานเลย ลอร์ดอลัน”

“ผมได้พักผ่อนอย่างเพียงพอจนไม่มีใต้ตาแล้วครับ”

เมื่อรู้ว่าลูกชายของเพื่อนมาทักทาย นภัทรให้การตอบรับอย่างเป็นมิตรทันที อาจด้วยความที่เกิดเรื่องความเป็นความตายมาด้วยกัน ทำให้ไว้ใจอย่างรวดเร็ว

ในสถานการณ์ที่เกิดความไม่สงบแบบนี้ กฎหมายเข้มงวดมากขึ้นบางอย่าง ผ่อนปรนบางอย่าง เพื่อปรับตัวให้เข้ากับเหตุการณ์ในยุคสมัยสามสหัสวรรษแห่งนี้

ปฐมบทการพบเจอกันอย่างเป็นทางการ ของคู่หมั้นหมายตามเอกสารของทั้งสองตระกูล เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยขั้นสูงสุด

บัดนี้ ถึงเวลาเปิดม่านการแสดงหวนคืนถึงเรื่องราวบางอย่างที่ถูกหลงลืมไปให้กลับมาอีกครั้ง