LOGINตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษ
ตัวอักษรปกติ ภาษาไทย
ข่าวการพักผ่อนของแขกตระกูลอลันแพร่กระจายอย่างรวดเร็วผ่านในไม่กี่วัน ทำให้ตระกูลที่เลือกจงรักภักดีกับพวกเขาคัดเลือกคนเข้าหาอย่างแนบเนียน
เพื่อปกป้องทายาทจากแดนไกล แต่ดูเหมือนจะไม่ถูกต้อนรับแต่ไม่ได้ผลักไสออกไป การมาร่วมขบวนท่องเที่ยวในครั้งนี้เพื่อร่วมกันปกป้องเด็กคนนี้
“ถูกไล่ซะแล้วค่ะ ลอร์ดอลัน”
“ถึงจะเป็นคำสั่งของท่านพ่อ แต่ก็ไม่สบอารมณ์จริงๆ เด็กคนนั้นต้องแง่ตลอดเวลา แม้จะไม่ได้พูดออกมาแต่สายตามันหลอกไม่ได้เลย”
“พวกเราก็ไม่ได้หลอกนะคะ ฉันเป็นหนึ่งในคู่ดูตัวของท่านลอร์ดจริงๆ เท่าที่ทราบมานอกจากได้ทัศนศึกษากับทางโรงเรียนแล้ว ก็ไม่เคยได้พักผ่อนเลย ถูกโกรธแบบนี้ไม่แปลกใจเลยค่ะ”
“ช่วยไม่ได้ แอบตามคุ้มครองเงียบๆ จนกว่าจะมั่นใจว่าไม่มีเหตุอะไรแล้วกัน”
“รับทราบค่ะ ท่านลอร์ด”
“ผมมีเรื่องสงสัยครับ คุณชายเล็ก” กันต์อาสาเป็นหน่วยกล้าตายถามออกมา
“อะไรล่ะ”
“มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ ถึงพยายามจะไล่คุณชายอลันและคุณหนูคนนั้น”
“ฉันอยากพักผ่อนคนเดียว ถึงแม้ว่าจะมีพ่อบ้านกับเลขาช่วยอำนวยความสะดวกให้ก็ตาม แต่มันช่วยไม่ได้เพราะฐานะของฉันไม่ธรรมดา อาจจะถูกลอบสังหารได้”
“การที่ท่านได้รับความคุ้มครองจากตระกูลอลัน อาจจะทำให้การเดินทางครั้งนี้ปลอดภัยมากขึ้น” แจ็คพูดขึ้นมาเพราะรับรู้เจตนาแฝงของอีกฝ่าย
“ไม่จำเป็น พวกเราสามคนฝีมือและความสามารถไม่ธรรมดา ลำพังข้อมูลหน่วยข่าวกรองหลายแห่งพยายามสืบมันน้อยเกินไปด้วยซ้ำ”
“คุณชายหมายความว่าพวกเราควรยืนหยัดด้วยตนเอง ถ้ามีใครมาลอบสังหารสินะ” กันต์สรุป
“ใช่ ไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ตาม พวกเราไม่แพ้หรอก”
ตลอดระยะเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมานั้น นภัทรรู้สึกมีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ย้ายโรงแรมทุกสัปดาห์แถมแหล่งห้องพักยังใกล้สถานที่เที่ยวอีกด้วย
ทำให้การเดินทางไม่เหนื่อยมากเกินไปนัก สามารถเดินสำรวจและทำความรู้จักเส้นทาง ไม่กลายเป็นทัวร์ชะโงกด้วยระยะเวลาไม่กี่วันแต่แพลนบอกเยอะมากกับสถานที่
ได้ซื้อของอย่างใจคิดเยอะแยะเต็มไปหมด บางสถานที่เหมือนเหยียดเชื้อชาติก็เลยชูตรากลุ่มการค้าของบริษัทไป การตอบรับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันควัน
“เอ๊ะ! ทำไมถึงมียอดเงินเข้าบัญชีของผม ยังไม่สิ้นเดือนเลยนี่ครับ” แจ็คถามด้วยความแปลกใจ
“นั่นมันเงินตระกูลที่จัดการทุกเดือนผ่านแม่ฉัน แต่เมื่อกี้มันบัญชีส่วนตัวของฉัน ให้เป็นโบนัสค่าความพยายามและใส่ใจไม่ให้ฉันเหนื่อยจากการเดินทางมากเกินไป”
นภัทรกดโอนเงินออนไลน์หนึ่งล้านบาทแบบไม่ต้องคิดอะไร เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะทำงานด้วยใจแบบนี้ นี่เป็นค่าตอบแทนความเหนื่อยและจงรักภักดีต่อตระกูล
“มองหน้าฉันทำไม นายไม่ได้เป็นคนจัดตารางการเดินทางสักหน่อย นายเป็นคนดูแลเรื่องอื่น”
“ไม่ลำเอียงเกินไปเหรอครับ คุณชายเล็ก” กันต์บ่น
“เงินเดือนนายมากกว่าแจ็คไม่ใช่หรือไง จะบ่นทำไม” นภัทรตอบพลางยักไหล่
“ทำเกินไปแล้วครับ คุณชาย” กันต์ยังคงบ่นต่อ
“จะบ่นอะไรนักหนา จะพาไปซื้อของด้วยกันอยู่แล้ว ที่ผ่านมาถ้าไม่ใช้ของที่คนในตระกูลซื้อให้ไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่ในงานทางการไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ครับ / ใช่ครับ”
“อยากรู้ไหมว่าทำไมตลอดระยะเวลาสิบปีถึงไม่เคยได้รับอนุญาต”
“อยากรู้มากๆ ครับ ถ้าบอกว่าไม่อยากคนจะแปลกมาก” แจ็คบอกพลางถือแท็บเล็ตรอพิมพ์อย่างตั้งใจ
“ผมเป็นคนไทยครับคุณชาย ได้โปรดบอกที มันสำคัญกับชีวิตมาก”
“ในงานทางการทั้งหลายมีสายตาของคนจับจ้องอยู่มากมาย พ่อแม่รำคาญเรื่องคนคอยจับผิด เลยตัดปัญหาด้วยการหาเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้เข้ากับงานต่างๆ เอาไว้ตลอด
อย่างน้อยงานทางการก็มีอย่างต่ำสี่งานขึ้นไป ขอเพียงใส่ชุดและเครื่องประดับให้เข้ากับงานที่บอกน่าจะเพียงพอแล้ว นอกนั้นเสื้อผ้าสามารถซื้อใส่เองได้ถ้าอยู่ในคฤหาสน์
ถึงตระกูลจะหาชุดสูทประจำฤดูไว้ให้แล้วอย่างละเจ็ดชุด แต่ในวันธรรมดาทั่วไปก็ใส่ชุดลำลองสบายๆ บ้างได้ แต่ก็ยังให้เลือกแบรนด์ตามที่บอกอยู่ดี เพราะพวกนายคือหน้าตาของฉัน ถ้าใส่ของถูกเกินไปก็จะโดนจับตามองอีก”
“พูดง่ายๆ ก็คือพยายามใส่แบรนด์ที่กำกับไว้ให้ทั้งงานทางการและไม่ทางการ เพื่อตัดปัญหาคนปากมากบอกว่าไม่เหมาะสมหรือซอมซ่อใช่ไหมครับ” แจ็คบอกระหว่างฟังเนื้อหาทั้งหมด
“ใช่ มันโคตรน่ารำคาญที่บางครั้งก็แค่อยากซื้อเสื้อผ้ายกโหลในราคาส่งแบบคนธรรมดาทั่วไป แต่บางคนดันบอกว่าทำตัวยากจน ของบางอย่างไม่ได้อยากซื้อหรือเปลี่ยนบ่อยเลยสักนิด
ถ้าไม่มีหมาที่ไหนจับตามองก็คงอยากใส่เสื้อผ้าราคาย่อมเยาแถมคุณภาพก็ดีพอกัน ติดแบรนด์บางอย่างแพงแถมคุณภาพต่ำก็เยอะแยะไป
และตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาโล๊ะเสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งของพวกนายและฉันให้หมดทุกอย่าง อยากเอาไปให้คนในคฤหาสน์ใส่กันก็ตามใจ ฉันไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว”
“ฉลาดสมเป็นคุณชาย ผมตั้งใจจะถามอยู่พอดีว่าเอาให้คนในคฤหาสน์ได้หรือเปล่า” กันต์พูดอย่างอารมณ์ดี
“นอกจากถุงเท้า กางเกงใน เสื้อกล้าม เอาไปบริจาคให้องค์กรที่เหมาะสมซะ เดี๋ยวกลับไทยไปจะพากันไปซื้อใหม่ทั้งหมด ตอนนี้เอาเฉพาะเครื่องประดับที่ใส่แค่งานทางการพอ”
“รับทราบครับ คุณชายเล็ก” กันต์ขานรับ
“ถ้าอย่างนั้น ลองเลือกร้านนี้ดูก็ได้นะครับ” แจ็คเสนอ
นภัทรชอบความสงบในการมาเที่ยวพักผ่อนหลังจากไม่มีคุณชายบ้านนั้นมาคอยตามรบกวน รวมถึงคุณผู้หญิงจากที่ไหนด้วยก็ตาม การปล่อยตัวปล่อยใจมันดีต่อใจที่สุด
แต่ว่าความสงบไม่ได้อยู่นานนัก หลังจากมาท่องเที่ยวประมาณสี่วัน ก็เริ่มรู้สึกถึงการจับตามองในที่ต่างๆ ทำให้การเลือกซื้อของสิ้นสุดลง
เปลี่ยนแผนเป็นท่องเที่ยวดื่มด่ำบรรยากาศ และเลือกพกสิ่งของป้องกันความปลอดภัยให้ตนเองเรียบร้อย หากเกิดเหตุไม่คาดฝันต้องพร้อมเสมอ
มอร์ซินแอบตามมาไม่ให้สะดุดตาเกินไปอยู่ตลอดหลายวัน แต่ไม่คิดว่าจะมีผู้ไม่ประสงค์ดีคอยสะกดรอยตามเช่นกัน ผ่านมาพันปีความต่ำทรามก็ยังคงมีอยู่
เหตุการณ์เศษอุกกาบาตตนเหมือนฝาห่าใหญ่ตลอดหนึ่งเดือนที่คร่าชีวิตคนทั่วโลกไปมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ถือเป็นเหตุการณ์ระดับมหาภัยพิบัติทางธรรมชาติทรงพลังมากที่สุด
“ไปกับพวกเราแต่โดยดีซะ ลูกคนเล็กของหนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่จากราชอาณาจักรไทย”
“กล้ามากที่ปล่อยให้คนของตัวเองนอนหลับ แล้วออกไปมาเดินเล่นยามวิกาลแบบนี้”
“เตรียมตัวบอกลาครอบครัวของแกซะ”
“อะไรกัน! ทำไมถึงแสยะยิ้ม”
“แจ็ค กันต์ ลงมือซะ”
ผัวะ! พลั่ก! ตุ้บ! โครม!
สิ้นเสียงของคุณชายตัวน้อยตระกูลภูทนินทร์ไม่กี่นาที เลขากับพ่อบ้านประจำตัวต่างพากันจัดการทุกคนที่เข้ามาล้อมรอบในทันที แต่ทว่าอัตราส่วนของศัตรูนั้นมากกว่าหลายเท่า
ในระยะที่พอประเมินจากสายตานั้นมีนับร้อยชีวิต จำนวนมันมากเกินกว่าจะประจันหน้ากัน มือเล็กชักดาบสั้นขนาดพอดีมือออกมาทั้งสองข้าง เข้าร่วมปะทะกับเหตุการณ์นี้
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
เสียงตวัดดาบนั้นดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ สิ่งเดียวที่คิดได้ในตอนนี้คือการตีฝ่าวงล้อมออกไป ต่อให้รวมคนของตนเองเข้าไปด้วยก็ปะมือได้แค่หลักสิบเท่านั้น
“คุณชายเล็ก! ระวัง!”
เคร้ง!
เสียงดาบคู่หนึ่งเข้ามาหยุดสถานการณ์ที่หัวของนภัทรอาจจะขาดไปเมื่อเสี้ยววินาทีได้พอดิบพอดี ราวกับกำลังรอให้เจ้าตัวรับมือไม่ไหวถึงค่อยเข้ามาช่วยเหลือ
“สวัสดีครับ คุณนนท์ภัทร ว่าที่เจ้าตระกูลคนต่อไป”“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณคือคนที่ทำสัญญาหมั้นกับน้องชายของผมตอนเด็กใช่หรือไม่”มอร์ซินเลือกที่จะทักทายก่อนเนื่องจากอีกฝ่ายมีศักดิ์เป็นว่าที่พี่เขย แม้ว่าตนเองจะอายุมากกว่าหนึ่งปี แต่ในทางธรรมเนียมแต่เดิมของพวกเรา อายุห่างกันไม่เกินสามปี นับว่าเป็นเพื่อนกันได้ ไม่ถึงขนาดกับต้องนับว่าใครเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง แต่เลือกให้ความเคารพลำดับญาติเป็นสิ่งสำคัญผู้ชายคนนี้ไม่ง่ายเลยสักนิด ถึงจะไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยสักครั้ง แต่การปฏิบัติตัว วางตัว ท่าทาง สีหน้า สมแล้วที่เกิดมาจากแดนของผู้ดีเก่า ช่างสมบูรณ์แบบจนน่าตกใจ ลูกหลานของขุนนางยังไงก็ยังคงสายเลือดที่เข้มข้นแม้ว่าจะไม่ได้มีอำนาจทางการเมืองเท่าเมื่อก่อนสินะ นิสัยจะเป็นยังไงก็ช่าง แต่ความภูมิฐานแบบนี้น่าไว้วางใจได้หนึ่งอย่าง“เรื่องเกี่ยวกับตัวของท่าน ผมทราบมาหมดทุกอย่าง รวมถึงอาการป่วยหลังจากเกิดอุบัต
ในสถานการณ์ที่เกิดความไม่สงบแบบนี้ กฎหมายเข้มงวดมากขึ้นบางอย่าง ผ่อนปรนบางอย่าง เพื่อปรับตัวให้เข้ากับเหตุการณ์ในยุคสมัยสามสหัสวรรษแห่งนี้ปฐมบทการพบเจอกันอย่างเป็นทางการ ของคู่หมั้นหมายตามเอกสารของทั้งสองตระกูล เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยขั้นสูงสุดบัดนี้ ถึงเวลาเปิดม่านการแสดงหวนคืนถึงเรื่องราวบางอย่างที่ถูกหลงลืมไปให้กลับมาอีกครั้ง “ยินดีด้วยนะครับ ที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่” ให้ตายเถอะ! การต่อสู้บนเครื่องบินมันยากลำบากทั้งสถานที่ สภาพความกดอากาศของความสูงเหนือพื้นดิน การสั่นสะเทือนของเครื่องบินระหว่างการต่อสู้ คนที่ทำได้สมบูรณ์แบบปานนั้นเป็นคนอดนอนมากกว่างั้นเหรอ ช็อกจนพูดอะไรไม่ออกแต่ยัง
“ก่อนจะเริ่มสอบปากคำ ผมมีเรื่องอะไรจะพูดสักหน่อย ได้หรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมา “เชิญครับ คุณชายนภัทร” “ขอคำถามสั้นๆ กระชับที่สุดและรู้เรื่องราวมากที่สุด ฉันอดนอนมาจะสองวันแล้วเพราะไปทำงานมา ดันมาเกิดไฮแจ็คบนเครื่องบินอีก อีกทีจะสามวันอยู่ร่อมร่อ ฉันต้องการนอน” สิ้นสุดคำพูดของทายาทลำดับที่สองของหนึ่งในเจ็ดตระกูล เหล่าตำรวจที่เร่งมาที่เกิดเหตุต่างพากันมองหน้าตาของอีกฝ่ายทันทีโดยมินัดหมาย กลับพบว่าคลับคล้ายคลับคลากับใครบางคนในกลุ่มของตนเองเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นใคร มาจากไหน ตระกูลยิ่งใหญ่หรือคนทั่วไปในยุคนี้จะต้องโดนสอบปากคำกันทั้งหมด เพื่อปก
7 มกราคม พ.ศ.3610สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ดูไบ “ดูท่าว่าต้องรออีกสองชั่วโมงครับ เนื่องจากสภาพอากาศไม่อำนวยให้บินได้ครับ คุณชายเล็ก” กันต์รายงาน “จองร้านอาหารตามที่สั่งไว้แล้วครับ ไปกันเลยไหม คุณชายเล็ก” แจ็คบอก “อยู่ข้างนอกพวกนายสองคนเรียกฉันว่าคุณภัทรก็ได้นะ ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้น ไม่ไ
ณ ห้องทำงานนนท์ภัทร แกร๊ก! “รอสักห้านาที ขอปั๊มเอกสารพวกนี้ก่อน” นนท์ภัทรบอกโดยไม่ได้หันไปมองคู่สนทนาด้วยซ้ำ “รู้ได้ยังไงว่าเป็นผม พี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองด้วยซ้ำ” นภัทรถามด้วยความแปลกใจ เขายังไม่ทันเอ่ยปากอะไรออกไป ทำไมถึงมั่นใจนักว่าเป็นใคร หรือนี่จะเป็นความสามารถพิเศษของคนที่อายุมากกว่า ไม่เกี่ยวกับความฉลาดแต่เป็นความสุขุมของวัย “ฉันไม่รู้หรอกว่าเป็นแก”&nbs
3 มกราคม พ.ศ.3610 ราชอาณาจักรไทยกรุงเทพครบกำหนดการณ์ระยะเวลาสิบปี ในการบำบัดรักษาอย่างเป็นความลับมาตลอดในที่สุดบุตรชายคนเล็กของตระกูลภูทนินทร์หายขาดจากการแพนิคเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์เป็นที่เรียบร้อยในที่สุดเรื่องราวบางอย่าง สมควรเข้าที่เข้าทางของมันเสียที “มันถึงเวลาแล้ว ที่พวกเราจะต้องเล่าเรื่องเมื่อสิบปีก่อนให้ลูกฟัง อายุของลูกคนเล็กโตพอจะแบกรับความทรงจำที่สูญหายไปได้สักที แม้ว







