Love of Different Age ตอนที่ 6

ตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษ

ตัวอักษรปกติ ภาษาไทย

เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เนื่องจากทั้งมอร์ซินและว่าที่คู่หมั้นได้พาคนของตนเองสะกดรอยตามมาสักพักใหญ่ ไม่ยอมเปิดเผยตัวตนเพราะกลัวว่าเด็กคนนั้นจะรำคาญ

ใจจริงของเขาคืออยากสนิทด้วยเท่านั้นเอง เพราะไม่ได้คุยกับใครด้วยความสบายใจและไม่ต้องคิดเยอะแบบนี้มานานมาก แต่เหมือนอีกคนจะไม่ต้อนรับเท่าไหร่นัก

รวมถึงมีข้อความจากพ่อส่งมาอีกว่าทำยังไงก็ได้ แต่ต้องปกป้องเด็กคนนี้เอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นการท่องเที่ยว ใช้ภาษาอังกฤษ การต่อรองราคา วิธีสนทนาแบบธุรกิจก็ทำได้เยี่ยมยอด

จนแทบไม่รู้สึกว่าน่าเป็นห่วงเลยสักนิด แถมยังรู้สึกเห็นด้วยกับการประโคมข่าวเรื่องความสามารถของลูกคนเล็กตระกูลนี้อย่างละเอียดยิบ รวมถึงลูกคนโตเองก็มากความสามารถเช่นกัน ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลนี้ช่างน่าจับตามองนัก

“เข้าไปช่วยกันเถอะค่ะ ท่านลอร์ด” เธอกล่าวพลางหยิบอาวุธขึ้นมา

“อย่าเพิ่งครับ ลองดูความสามารถก่อน”

“อาจจะอันตรายนะคะ นี่มันเกินร้อยคนด้วยซ้ำ มันมากเกินไปค่ะ”

“พวกเราจะเข้าไปช่วยในตอนที่ทั้งสามคนรับมือไม่ไหวครับ ผมไม่เชื่อหรอกว่าทายาทจะไม่มีความสามารถ”

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะรออีกสิบนาที”

ลำพังความสามารถของพ่อบ้านกับเลขาประจำตัวนั้น สำหรับเขาไม่ค่อยแปลกใจนัก การที่ใครคนใดคนหนึ่งสามารถรับมือกับคู่ต่อสู้ได้ทีละสามสี่คนถือเป็นเรื่องปกติ

แต่นี่มันเหนือความคาดหมายมากทีเดียว ทั้งคู่สามารถรับมือได้ทีละห้าคน เล็งจุดตายหรือจุดที่ทำให้ไม่สามารถต่อสู้ได้ทันทีอย่างรวดเร็ว สมแล้วที่ถูกฝึกมาเพื่อปกป้องเหล่าผู้สืบทอด

ไม่กี่นาทีต่อมาก็ทำให้ทั้งเขาและเธอต้องตกตะลึงอีกครั้ง เมื่อมือเล็กทั้งสองหยิบอาวุธออกมาแล้วจัดการศัตรูที่ตัวใหญ่กว่าได้ทีละห้าคนในคราวเดียว

สมกับที่ผู้นำตระกูลนั้นโอ้อวดว่ามีลูกชายที่แสนเก่งกาจถึงสองคน ไม่ว่าใครที่เห็นก็ต้องภูมิใจกันแน่นอน รับมือศัตรูได้เทียบเท่าผู้ใหญ่วัยเดียวกัน

ต่อไปในภายภาคหน้าจะต้องเก่งกาจกว่านี้หลายเท่านัก

“หมดเวลาดูแล้วครับ เข้าไปช่วยกันเถอะ”

“ค่ะ ท่านลอร์ด”

“คุณชายเล็ก! ระวัง!”

เคร้ง!

มอร์ซินกระโดดลงไปช่วยทันทีหลังจากออกคำสั่ง ทั้งเขาและเธอพาคนสนิทออกมาด้วยนับสิบชีวิต ถึงแม้ว่าปริมาณจะดูน้อยกว่าแต่ของแบบนี้เน้นคุณภาพมากกว่า

ศัตรูแปลกใจกับกลุ่มคนมาใหม่ที่เข้าช่วยเหลือเป้าหมายในการลอบสังหารครั้งนี้ เพราะว่ามันดูเจาะจงเกินไป มาช่วยราวกับรอเวลาอยู่แล้วแบบนี้ 

สัญชาติญาณกำลังร้องบอกว่างานนี้อันตรายเกินกว่าที่คิด อาจไม่มีโอกาสรอดชีวิตอีกต่อไป คิดต่อไปก็ไร้ความหมายเพราะทั้งหมดถูกจัดการภายในยี่สิบนาทีเท่านั้น

“เป็นยังไงบ้างครับ คุณชายปลอดภัยหรือเปล่า” กันต์ถามด้วยความเป็นห่วง

“บาดเจ็บตรงไหนไหมครับ” แจ็คถามด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

“ไม่เป็นไร ฉันปลอดภัย โอเคดีทุกอย่าง”

“โล่งอกไปที / โล่งอกไปที”

“ว่าแต่จะไม่ถามเหรอครับ ว่าพวกเขาเป็นใคร ทำไมถึงมาช่วยคุณชายเล็ก” แจ็คถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด ฉันดูออกแต่แรก”

“พวกเรากลับกันเถอะ”

“ครับคุณชาย / ครับคุณชาย”

นภัทรหันมามองกลุ่มคนมาใหม่ที่เข้ามาช่วยทันเวลาโดยไม่ใส่ใจมากนัก พลางยักไหล่แล้วเดินออกจากตรอกมืดที่วางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรก

เขาสังเกตเห็นมาตั้งแต่ว่ามีคนหลายกลุ่มคอยสะกดรอยตาม แม้ว่าตอนแรกจะไม่รู้ว่าเป็นใครบ้าง แต่จากการต่อสู้เมื่อสักครู่ที่ผ่านมาก็ทำให้รับรู้ว่าต้องเป็นกลุ่มของ คุณชายมอร์ซินและเลดี้คนนั้นแน่

ในเมื่อต่างฝ่ายต่างรับรู้ตัวตนของกันและกัน ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก เขารู้ดีว่าคุณชายบ้านนั้นเองก็ต้องสังเกตได้เหมือนกัน 

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(แม่)

“ได้ข่าวว่าถูกลอบสังหารตอนไปเที่ยว ลูกเป็นยังไงบ้าง” เนตรดาวถามด้วยความร้อนรนใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าการปล่อยลูกไปเที่ยวในครั้งนี้ของเธอจะเป็นภัยร้ายแรง

“ปลอดภัยดีครับ มีคนจากตระกูลอลันมาช่วยสมทบอีกแรงตามคำขอของคุณแม่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ยังกังวลอะไรอีก” นภัทรตอบพลางหัวเราะร่า

บางครั้งเธอเองก็แอบคิดว่าเด็กคนนี้ใช่คนเดียวกับที่คลอดออกมาเมื่อแปดปีก่อนหรือเปล่า ถึงแม้ว่าจะเป็นการเจริญเติบโตในช่วงวัยก็เถอะ

แต่นี่มันจะฉลาดมากเกินไปแล้วนะ ในอนาคตเธอจะรับมือกับลูกชายของตนเองได้ยังไง

“รู้ด้วยเหรอคะ” เธอตอบเสียงเบาลงเล็กน้อย

“เดี๋ยวต่อไปผมจะยอมไปเที่ยวจักรวรรดิกับเขาในระหว่างอยู่ที่นี่ครับ แม่จะได้สบายใจขึ้น”

“โอเค ถ้าแบบนั้นแม่คงสบายใจขึ้นมาก แล้วเจอกันนะคะ ลูกรักของแม่”

“ครับ แล้วเจอกัน”

ติ๊ด!

“แจ็ค หาสถานที่ท่องเที่ยวให้ทั่วจักรวรรดิทั้งหมด ภายในหนึ่งปีพวกเราจะไปเที่ยวในดินแดนเหล่านี้ให้หมดเลย รวมถึงออกแบบให้ไม่เหนื่อยเกินไปอย่างที่เคยทำมาด้วยล่ะ”

“ครับ คุณชายเล็ก”

“กันต์ ลงไปที่ล็อบบี้ด้านล่างแล้วบอกพนักงานว่าถ้าคนจองห้องพักชื่อตามในกระดาษที่ฉันเขียนไป เชิญไปพบห้องอาหารที่จะจองเย็นนี้”

“ครับ คุณชายเล็ก”

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(พ่อ)

“อยากรู้ไหมว่าโทรมาทำไม”

“ถูกจับได้แล้วสินะครับ แล้วทางนั้นว่ายังไงบ้าง”

“บอกว่าตลอดหนึ่งปีจะอยู่เที่ยวให้ทั่วจักรวรรดิถึงจะกลับไทย เพราะฉะนั้นรอรับเทียบเชิญกินข้าวที่ล็อบบี้ได้เลย แต่ว่ารับแค่ฝั่งอลัน ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลอื่น

เด็กคนนั้นต้องการความสงบในการท่องเที่ยว ไม่ได้อยากเข้าสังคม ถ้าจะตามมาคุ้มกันก็ให้คนลงไปรอรับซะ”

“ครับพ่อ”

ติ๊ด!

เพราะแบบนั้นถึงยักไหล่ในตรอกแล้วบอกให้ลงไปรับคำตอบที่ล็อบบี้อีก ราวกับรู้ว่าอาศัยอยู่โรงแรมเดียวกัน อยากจะรู้เหลือเกินว่าทายาทลำดับสองของตระกูลนี้

กินอะไรเป็นอาหารกันแน่ ฉลาดเป็นกรดขนาดนี้ มีใครเคยบอกบ้างหรือเปล่าว่ามันโคตรน่ากลัวเลย เหมือนกำลังเต้นอยู่บนฝ่ามืออีกฝ่ายตามใจชอบยังไงไม่รู้

“ลงไปรับเทียบเชิญล็อบบี้ด้านล่าง”

“แต่ว่าไม่มีใครรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่นะขอรับ ท่านลอร์ด”

“นายไม่ได้ยืนฟังอยู่ข้างกันรึ ทางนั้นรู้ตัวแต่แรกแล้ว”

“ขอรับ ตามบัญชา”

บรรยากาศของการเชิญมาครั้งนี้ถูกจองไว้ล่วงหน้าทั้งโซน มีอาหารหลากหลายชนิด รวมถึงของว่างมากมาย แต่เขากลับหายใจไม่ทั่วท้องเลยสักนิด

“ไม่ได้เห็นท่านมอร์ซินประหม่าแบบนี้มานานมากแล้วขอรับ กลัวแขกคนนั้นงั้นรึ”

“มากกว่าความกลัวแต่เป็นความน่าเกรงขาม ฉลาดทันเกมไปทุกเรื่อง มากความสามารถจนลืมไปเลยว่าอายุสิบขวบ สมัยฉันยังไม่ขนาดนี้เลย”

“เหมือนจะมากันแล้วครับ ท่านมอร์ซิน”

ในระหว่างทางลงมาห้องอาหาร นภัทรพยายามทำใจให้มากที่สุดว่าตลอดระยะเวลาที่คุณชายบ้านนั้นอยู่ด้วยไม่เกินช่วงปิดเทอมเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ดร็อปเรียน

เพราะฉะนั้นนี่คือการอยู่ร่วมกันระยะสั้น ไม่มีระยะเวลาที่ยาวนานไปกว่านั้น และอีกไม่นานที่บ้านจะส่งพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลอีกคนเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

“ขอกินข้าวก่อนนะครับ ห้ามชวนคุยตอนกินเด็ดขาด”

“จนกว่าจะกินขนมสองชิ้น ห้ามชวนคุยเด็ดขาด”

“ขนาดหมายังไม่มีใครรบกวนมันกินข้าว”

“พวกเราเป็นคน เพราะฉะนั้นห้ามรบกวนนะครับ”