Love of Different Age ตอนที่ 9

สามชั่วโมงผ่านไป

“เป็นยังไงบ้างลูก ดีขึ้นบ้างหรือยัง” พิพัฒน์ถามด้วยความเป็นห่วง

“หูอื้อ ตาลายอยู่นิดหน่อยครับ ส่วนขากับแขนก็ด้ามเฝือกอ่อนคนละข้าง” นภัทรตอบด้วยความระมัดระวัง

“ใช้เวลาอีกครึ่งเดือนน่าจะหาย หลังจากนี้อยากไปเที่ยวตามแพลนเดิมที่เลขาของลูกจัดไว้อยู่ไหม”

“ถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำแบบนั้นครับ”

“ลูกเพิ่งฟื้นมาไม่เท่าไหร่ คุยกับหมอเสร็จแล้วยังต้องมาคุยกับพ่ออีก พักผ่อนก่อนแล้วกัน”

“ครับ”

พิพัฒน์อยากให้ลูกของเขาพักผ่อนอย่างเต็มที่ แล้วค่อยมารับรู้เรื่องราวอื่นทีหลังแล้วกัน ตอนนี้มีเรื่องต้องบอกเพื่อนสนิทให้วางใจก่อน ไม่งั้นคงกลายเป็นบ้าตามสืบเรื่องราวแน่

“ไม่ได้นะครับ! ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้”

“ไม่ได้นะครับ! ท่านเป็นผู้นำของตระกูล!”

“ไม่ได้นะคะ!”

เสียงห้ามของเหล่าคนดูแลทั้งหลายเริ่มดังเมื่ออยู่ในบริเวณห้องพักพิเศษในโรงพยาบาล ไม่ต้องพูดอะไรก็รับรู้สีหน้านั้นได้ดี มันคือสีหน้าของคนเป็นพ่อสติหลุด

ที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อลูกอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบอกไปตามตรง หลังจากบอกให้ภรรยาของตนเองไปตามสืบดีกว่า

“ทุกคนออกไปก่อน ฉันจะคุยกับมากาเร็ตเอง”

“ครับ ท่านผู้นำตระกูลภูทนินทร์ / ค่ะ ท่านผู้นำตระกูลภูทนินทร์”

กริ๊ก!

“เรื่องทั้งหมดเป็นอุบัติเหตุเท่านั้น ไม่ใช่การลอบสังหารเหมือนอย่างที่ผ่านมา หลังจากประกาศข่าวการหมั้นหมายออกไป ทุกอย่างมันสงบมาตลอด

นายระแวงมากเกินไปเท่านั้น เชื่อถือข่าวนี้ได้เพราะฉันได้มาจากวงใน เอกสารทุกอย่างอยู่ในซองนี้ ฉันสั่งคนตามสืบตั้งแต่เกิดเรื่อง มันมีทุกอย่างให้อ่านทั้งหมด”

“อืม เข้าใจแล้ว”

บรรยากาศเงียบสงบลงทันทีหลังจากอธิบายเสร็จสิ้น เขาเลือกสอบถามคนของตนเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเพื่อน ได้ความอีกคนกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้ว

การรักษาทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีหลังจากลูกของเขาประมาณครึ่งชั่วโมง แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลยสักนิด จนกระทั่งตอนนี้ผ่านมาร่วมสิบสองชั่วโมงแล้ว

ทีมแพทย์ลงความเห็นว่าให้รอจนกว่ายาตัวใหม่ที่กำลังทำการวิจัยภายในห้าปีข้างหน้าสำเร็จ จะมาใช้กับลูกชายของเพื่อนทันที มันเป็นยาตัวใหม่กระตุ้นประสาทสัมผัส

รวมถึงมียารักษาที่สามารถให้คงอยู่แบบนี้ได้จนกว่ายาตัวใหม่จะมาถึงในอนาคตอีกด้วย ทำให้ผู้นำตระกูลตัดสินใจเซ็นลงไปเพื่อรอยาตัวนั้น ที่คาดว่าจะประสบความสำเร็จมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์

17 พฤษภาคม พ.ศ. 3600

  จักรวรรดิบริติช

สหราชอาณาจักร 

ลอนดอน

ทายาทลำดับที่ห้าของตระกูลอลัน กลายเป็นเจ้าชายนิทราจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ นามว่า อลัน เลอร์ มอร์ซิน

ผู้นำคนปัจจุบัน นามว่า อลัน เลอร์ มากาเร็ต ตัดสินใจเก็บร่างของลูกชายไว้รอยาตัวใหม่ที่จะผลิตในอนาคตมาลองใช้ดู คาดหวังในกาลข้างหน้าจะได้ผลมากกว่ากาลเวลานี้

ทายาทลำดับที่สองของตระกูลภูทนินทร์ ความทรงจำเสื่อมบางส่วน ไม่สามารถจดจำช่วงเวลาที่เคยใช้กับทายาทลำดับที่ห้าของตระกูลอลันได้ นอกนั้นความทรงจำทั้งหมดอยู่ครบสมบูรณ์

ภาวะช็อกจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ทำให้จดจำบุคคลนั้นไม่ได้เพียงคนเดียว มีอาการข้างเคียงปวดหัวข้างเดียว คาดการณ์ว่าหายสนิทในอีกห้าปีข้างหน้า

ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน นามว่า พิพัฒน์ ภูทนินทร์ ตัดสินใจลาพักร้อนกะทันหันสามเดือน เพื่อท่องเที่ยวกับลูกชายตามความต้องการอยากพักของลูกชาย

“ในระหว่างที่ลูกของฉันยังนอนไม่ได้สติแบบนี้ การหมั้นหมายตามเอกสารจะไม่มีทางถูกยกเลิก ยังไงความปลอดภัยของทั้งคู่สำคัญเสมอ” มากาเร็ตตัดสินใจพูดหลังอ่านเอกสารจนจบ

“แน่นอน จนกว่าทั้งคู่จะอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ การหมั้นหมายจะไม่ถูกยกเลิกเด็ดขาด ไม่ว่าหมาที่ไหนก็ขวางไม่ได้ทั้งนั้น การคุ้มครองของพวกเรายังคงอยู่ต่อไป” พิพัฒน์ยืนยันหนักแน่น

“ลูกของนายจำลูกของฉันไม่ได้เลยสินะ แล้วทีนี้จะทำยังไงกันต่อไปดี ฉันรู้สึกเหมือนจะพังทลายให้ได้”

“นายไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ควรทำคือทั้งนายและเมียนายพากันมาดูแลลูกสลับกันไป รวมถึงพี่น้องในบ้านด้วย ส่วนครอบครัวฉันก็จะดูแลลูกของฉัน”

“แล้วเรื่องความทรงจำล่ะ มันไม่โหดร้ายเกินไปเหรอ ทั้งคู่ได้รับผลกระทบหนักมากเลยนะ”

“ถึงลูกของฉันจะเก่งมากแค่ไหน แต่จิตใจไม่ได้โตทันอายุขนาดนั้นหรอกนะ หากรู้ว่าลูกชายนายเป็นหนักขนาดนี้เพราะตนเองคงจะช็อกจนพูดไม่ได้แน่ๆ”

“จนกว่าลูกของฉันจะฟื้นและร่างกายแข็งแรงดี และจนกว่าลูกชายของนายจะอายุครบยี่สิบปี พวกเราไม่ทำให้สองคนนี้ได้เจอกันไปเลยดีกว่า”

“นายคิดถูกแล้ว เรื่องบางอย่าง รอให้พวกเด็กๆ โตมากพอจะรับเรื่องหนักๆ ได้ดีกว่า”

18 พฤษภาคม พ.ศ. 3600

   จักรวรรดิบริติช

สหราชอาณาจักร 

ลอนดอน

“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนอีกไหม พี่ไม่น่าปล่อยให้น้องมาเที่ยวคนเดียวเลย คงจะกลัวมากสินะ” นนท์ภัทรถามเสียงสะอึกสะอื้นด้วยความเป็นห่วง

หลังจากทราบข่าวอาการป่วยของน้องชายก็รีบจองเที่ยวบินที่จะมายังที่นี่ให้เร็วที่สุด ไฟลท์ไหนก็ได้ขอแค่ให้มาถึงให้ไวที่สุด ความเป็นห่วงนั้นฉายอยู่ในแววตาชัดเจน

“ขากับแขนตามสภาพเลยครับ หูเริ่มไม่อื้อ ตาไม่ลาย”

“หลังจากหายแล้ว พี่ก็จะอยู่เที่ยวด้วยนะ เป็นห่วงจนปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้หรอก”

“คิดเหมือนแม่เลย แม่เองก็ลางานไว้แล้วสามเดือน พวกเราน่าจะได้อยู่ด้วยกันสักพักเลยล่ะ”

เป็นการรวมตัวกันในรอบหนึ่งเดือน พิพัฒน์ตัดสินใจอัพรูปครอบครัวทุกคนลงในสื่อโซเชี่ยลส่วนตัวของตนเองอีกครั้ง เพื่อตอกย้ำให้พวกที่ตั้งใจทำให้ลูกของเขาตาย

ทราบว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองคนยังคงมีชีวิตอยู่ จะไม่มีใครมาทำร้ายได้จนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ เป็นการตอกย้ำกลุ่มขั้วอำนาจตรงข้ามให้ลุกเป็นไฟมากถึงมากที่สุด

“ขอบคุณครับ ดีใจมากจนน้ำตาซึมเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเร็วขนาดนี้ หลังจากผมหายดีแล้ว พากันเที่ยวจนถึงไทยเลยนะ”

“อืม” ทุกคนขานรับ

ข่าวลือการหยุดพักงานของทุกคนในครอบครัวนั้นกลายเป็นการลงข่าวซุบซิบในแวดวงธุรกิจแทน ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงกับต้องทำแบบนี้ นอกจากเรื่องอุบัติเหตุในครั้งนั้น ไม่มีใครทราบว่าผู้สืบทอดคนเล็กมีอาการแพนิคทางจิตใจร่วมด้วย

“เรื่องการหมั้นหมายปิดบังเอาไว้ให้หมด อย่าให้ใครล่วงรู้เด็ดขาด จนกว่าสภาพจิตใจของลูกชายฉันจะสมบูรณ์”

คำสั่งของผู้นำตระกูลถือเป็นคำสั่งอันสูงสุด ทุกคนจึงปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด และให้ปล่อยข่าวลือว่าบาดเจ็บสาหัส จำเป็นต้องพักฟื้นอย่างน้อยหกเดือนแทน

กิจวัตรประจำวันของนนท์ภัทรและนภัทรไม่ได้แตกต่างไปจากเดิมเท่าไหร่ เพียงแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปเที่ยวอีกหลังจากเกิดเรื่อง และให้ซื้อของเล่นเข้าบ้านแทน

ด้วยความที่ไม่เคยซื้อของเล่นนอกสื่อการเรียนรู้สำหรับเด็กมาก่อน พวกเขาทั้งคู่เลือกกดของเล่นที่เหมาะสำหรับช่วงอายุตนเองทั้งหมดทีเดียวกว่าร้อยรายการ รวมบิลชำระในชื่อของตนเองด้วยวงเงินเดบิต

“พี่ว่าพวกเราซื้อมาเยอะเกินไปหรือเปล่า เหมือนของเล่นจะทะลักห้องนั่งเล่นยังไงไม่รู้” นนท์ภัทรพูดพลางมองซ้ายขวา

ใครจะไปคิดว่าสายเลือดเดียวกันจะมีความคิดบ้าระห่ำตรงนี้เหมือนกัน พากันกดซื้อมาเยอะมากแถมยังเลือกช่องทางการขนส่งแบบเร็วที่สุดอีกต่างหาก

เหล่าคนรับใช้จะตกใจจำนวนของทั้งหมดนั้น ไม่แปลกใจเท่าไหร่เลย