LOGINบนรถบัสคันใหญ่ของ มหาวิทยาลัย BXMAX ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขายาวพอดีตัว เดินสะพายกระเป๋าใบน่ารัก เดินขึ้นบนรถเพื่อหาที่นั่ง ทว่าขณะที่ไนท์อาเดินวุ่นวายหาที่นั่งบนรถนั้น“น้อง ชื่ออะไรคะ” เสียงของพี่วาววาถามฉัน ไนท์อาทำหน้างงงวยขณะรุ่นพี่ถามเช่นนั้น“ไนท์อาค่ะ นัยลดาไงคะ นี่พี่วาววาเป็นไรปะเนี่ย”“น้องไนท์อาจริงเหรอ น้องอำพี่ปะ” วาววาไม่เพียงแค่พูด ทว่าเธอกลับกรอกสายตาสำรวจมองคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา“กิ๊บ กิ๊บ มานี่หน่อยสิ” จากนั้นพี่วาววาก็เรียกพี่กิ๊บ รุ่นพี่ปี 2 ที่ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงดูแลรถคันที่ 2 มาหาฉัน“ช่วยพี่ดูหน่อย ใช่น้องไนท์อาจริงปะ” ไม่ใช่เพียงแค่วาววาที่ไม่เชื่อในความเปลี่ยนแปลงของสายตาตัวเอง“หน้าเรียว รูปไข่ ปากนิด จมูกหน่อย ผมทรงแบบนี้ พอมองรวม ๆ แล้ว อะ...ใช่ แต่เอ๊ะ พี่วาววา นี่เราไม่เจอน้องจืด... เห้ย เรียกแบบนั้นไม่ได้แล้วสิ น้องไนท์อามากี่วันแล้วพี่”“น่าจะไม่เกิน 3 วันนะ”“แอบไปทำไรมาเนี่ย ดูดี สวยขึ้นผิดหูผิดตาเลย” กิ๊บเอ่ยอย่างไม่เชื่อ ทว่ากลับหันไปเอ่ยกับรุ่นพี่“นั่นน่ะสิ คนเราแค่ถอดแว่นนี่ดูดีขึ้นราวกับคนละคนเลยเหรอ” วาววาเอ่ยเสียงเบา แ
ด้านเจเลอร์ ร่างสูงในชุดนักศึกษาสายตาคมเข้มจ้องมองคนตัวเล็กถักผมเปียทั้งสองข้าง สะพายกระเป๋าเดินเข้าตึกอาคารเรียนไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ“เชี่ย เจ มึงมองอะไร” ไทเกอร์ถาม เพราะตั้งแต่มาถึง ไอ้เจมันก็เอาแต่มองพื้นปูนซีเมนต์“เปล่า ก็ชมนกชมไม้ไปเรื่อย”“ให้แน่...” ไทเกอร์พักนี้ผมรู้สึกว่าไอ้เจมันแปลกๆ ชอบทำตัวมีพิรุธ คนอกหักโดนสาวเทที่ไหน สายตามันเอาแต่อมยิ้มอยู่กับหน้าจอสมาร์ตโฟน มันต้องมีอะไรแน่ๆทว่าในจังหวะนั้น อีกใจก็คิดขึ้นมา ยัยจืดคนนั้นน่ะเหรอ เพอร์เฟกต์อย่างไอ้เจ ไม่น่าจะใช่นะ แต่อย่าด่วนตัดสินเลยจะดีกว่า ของแบบนี้ต้องดูกันอีกยาวๆ“เออ เจ พวกยัยวาววาชวนกูไปรับน้องที่บางแสน ปีนี้มึงจะไปกับพวกมันปะ”“แค่เด็กปี 1 และปี 2 แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่ปี 3 อย่างเรา” เจเลอร์เบนสายตาถามไทเกอร์“อ้าว ก็เผื่อพวกมึงอยากไปร่วมแจมกับเด็กๆ มัน เผื่อจะสนุก”“ไม่อะ วันนั้นกูมีนัดแล้ว” เอ่ยจบ เจเลอร์ก็เดินมือล้วงกระเป๋าเข้าห้องเรียนอีกด้านของตึกคณะวิศวะพอมาถึงเริ่มเลย วันนี้เรามีเรียนภาคปฏิบัติ“แก นี่ถึงจะปิดเทอมได้ 3 สัปดาห์แล้ว แต่นี่ก็สงสัยตัวเองอยู่นะ วันนี้เรียนรู้ระบบสายไฟ จะบ้าตาย ยุ่งเหยิง ปวด
ด้านเจเลอร์ ร่างสูงเดินผิวปากด้านสีหน้าท่าทีอารมณ์ดีสุด ๆ ทว่าสายตาทั้งสามคู่กับจับจ้องมาที่เขาอย่างไม่ละสายตานั้น“คนอกหัก โดนสาวทิ้งที่ไหน เดินผิวปาก อารมณ์ดีได้ถึงชิบหาย” ต้าหลิว ทักทายหลังจากที่เพื่อนหายหัวไปหลายสิบนาทีแต่นั้นใช่ว่าเจเลอร์จะสนใจคำเอ่ยแซวของเพื่อนสนิท ร่างสูงเดินมานั่งเข้าอี้ข้างๆ“เจ มึงหายไปไหนมา” ต้าหลิวถาม“เข้าห้องน้ำ”“เหอะๆ คับ เข้าห้องน้ำ” จีซัสเอ่ย ทว่ากับมองเจเลอร์ด้วยสีหน้าไม่เชื่อนัก ผมอยากจะตอกหน้าหนาๆ ของไอ้เจมันนัก ‘กูเชื่อมึงตายแหละเพื่อน’“อารมณ์ดี หน้านี้ฟินมาเลย” ไทเกอร์แซวบ้าง แต่นั้นเจเลอร์กับไม่แสดงท่าทีใดๆ กับคำแซวของเพื่อนอีกด้านของไนท์ หลังจากที่ร่างบางเดินออกจากเจเลอร์มาแล้วนั้น มือเรียวกำกระโปรงพีทของตัวเองแน่น“พี่เจเลอร์ เขาไม่ชอบที่ฉันสวมแว่นงั้นเหรอแต่ทำไงได้ในเมื่อ แว่นนี้คุณย่าเป็นคนซื้อให้นีน่า” ต้องใส่อยู่แล้วปะ ไนท์อาคุ้นคิด ขณะที่ร่างบางเดินกลับลานกิจกรรม“ไม่สิ เขาไม่ชอบ คนใส่แว่น ชอบฉันเหรอ” ไนท์อาพึมพำเสียงเบา จนกระทั้ง“ยัยไนท์...” ไอเดียโผล่หน้าเข้าหา พร้อมกับเปล่งเสียงดัง ทำเอาคนขวัญอ่อนถึงกับสะดุ้ง“ว่าไง เหรอ”“ว่าแต่แ
ด้านเจเลอร์ หลังจากที่ผมแยกจากไนท์อาที่ห้องสมุด ทว่าขณะที่จะไปห้องไฟฟ้ากำลัง กลับเจอไอ้ไทเกอร์เดินออกจากห้องพอดี“เจ มึงไปไหนมา พวกกูกำลังจะไปดูเขารับน้อง ได้ข่าวว่าน้องลินดา ดาวดวงใหม่ที่กำลังเปล่งประกายทอแสงพราวระยิบระยับ นั้นน่ารัก น่ากินชิบหาย” ปกติไอ้เกอร์มันก็ไปดูเขารับน้องแทบทุกวัน แค่ยัยเด็กปากแจ๋วที่เรียกคนของผมว่ายัยจืดนั้น ต่อให้สวยระดับนางฟ้า นางสวรรค์ ถ้าปากไม่ดี ความน่ารักก็ติดลบไปแล้ว“ปกติมึงก็ไปทุกวัน แล้วจะชวนกูเพื่อ...?”“อ๋อ กูลืมไปว่ามึงไม่ชอบเป็นคนล่าเหยื่อ แต่ถนัดรับบทถูกล่ามากกว่า” เอ่ยจบ ทั้งสามหนุ่มก็เดินตามตูดกันไป เจเลอร์แล้วนี้ พวกมันจะเทผมเพื่อ...“สัสเกอร์ พวกมึง... นี่มัน” ในที่สุดเจเลอร์ก็ตามเพื่อน จนกระทั่งมาถึงลานกิจกรรมใต้ตึกคณะนั้นล่ะครับจนกระทั่งมีแจ้งเตือนในไลน์เด้งมาLine ยันแว่นหน้าจืด : คืนแว่นตาฉันมาด้วย พี่ก็เห็น ไม่ใส่แว่นฉันก็เหมือนคนตาบอดดี ๆ นี่เองLine สายรหัส (หน้าโหด) : ใคร ฉันเหรอ?Line สายรหัส (หน้าโหด) : อยากได้ ก็มาเอาเองไนท์อาก้มหน้าอ่านเมสเสจในไลน์ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ทว่ากลับไม่เจอเจเลอร์อยู่ที่นี่แล้ว มีเพียงเพื่อนสนิทของเขา
เจเลอร์ไม่พูดเปล่า มือหนากระชากประตูปิดดัง!! ปัง !!จากนั้นก็ผลักคนตัวเล็กจนแผ่นหลังติดกับชั้นหนังสือ แผ่นหลังฉันกระแทกของแข็งเข้าอย่างจัง!! ซี๊ด...!! เจ็บมาก เจ็บพอ ๆ กับมือของเขาที่บีบข้อมือฉันจนเป็นรอยแดงนี่แหละ“ว่าไง ฉันถาม หูหนวกหรือไง” เจเลอร์กัดฟันกรอดด้วยสีหน้าตโมโหสุด ๆ วันนั้นเธอปล่อยให้เขานั่งรอที่สวนรถไฟ 3 ชั่วโมง ไม่บอกกันสักคำว่าให้คนอื่นมาแทน“ไนท์อา เธอมันน่าโดนฉันกระแทกให้ตายบนโซฟา” ร่างสูงกดคนตัวเล็กจนแผ่นหลังแทบจมไปกับชั้นวางหนังสือ“ฉัน...เปล่าหลบหน้าพี่นะ วันนั้นฉันไม่สบายจริง”“คิดเหรอว่าฉันจะเชื่อ” เขาเห็นแม้กระทั่งเธอนั่งรถออกจากสวนรถไฟไปกับผู้หญิงคนนั้น แถมยังมีคนขับรถให้อีก“ผู้หญิงที่สวนรถไฟคนนั้นใคร”“เจ้านายฉันเอง” ไนท์อาตอบน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในเมื่อมีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่าที่นี่คือของครอบครัวฉัน อย่าให้เขารู้เลยจะดีกว่า แต่ถึงจะรู้ยังไง มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว“แล้วที่พี่มาหาฉัน มีเรื่องแค่นี้เหรอ” เจเลอร์ กว่าจะเจอตัวเธอ ผมก็ตามหาไนท์อาไปทั้งคณะเสียแล้ว ให้ตายสิ นี่อย่าบอกนะว่าผมติดใจยัยของแปลกที่ดึงดูดคนนี้ไนท์อามองเขาตาพริบ ๆ ผ่านกรอบแว่
@มหาวิทยาลัย BXMAXด้านเจเลอร์ เอาจริงนี่ก็ผ่านมา 3 วันแล้วที่ผมไม่เจอหน้าคนที่ขโมยเสื้อช็อปผมไป แล้วผมก็ดันมีตัวเดียวซะด้วยนะ ร่างสูงในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวพับแขน ทว่าทั้งคลาสเรียนกลับมีผมแค่คนเดียวที่ไม่มีเสื้อช็อปใส่ จะเป็นใครล่ะ ถ้าไม่ใช่ไนท์อา เธอเอาของผมไป“ไม่พอหลังจากวันนั้น เธอก็หายตัวเข้ากลีบเมฆไปเลย” ไม่ว่าผมจะโทร จะไลน์ เธอก็ไม่ยอมรับสายผม ไม่ใช่ผมติดใจเธอมากมายอะไรหรอกนะครับ ผมแค่ตามเสื้อผมกลับเท่านั้น จะบอกว่าสวยและเด็ดกว่าเด็กนั่น เพียงแค่ผมกระดิกปลายนิ้ว สาว ๆ ก็พร้อมถวายตัวให้ผมแล้วแต่ที่เธอเอาแต่หลบหน้าผมเนี่ย ใช่ว่าผมชอบเธอนะครับ อย่าสำคัญตัวขนาดนั้น นัยน์ตาคมเข้มเหลือบมองหน้าจอบนสมาร์ตโฟน แต่นั่นก็ไม่มีท่าทีว่าไนท์อาจะตอบกลับมา“เออ ให้มันได้แบบนี้สิวะ” อย่าให้ผมไปตามเธอที่ห้องเรียนนะครับ ถ้าเป็นแบบนั้นอย่าหาว่าผมใจร้ายเกินไป ปกติใช่ว่าผมจะรออะไรนาน ๆ แบบนี้หรอกนะครับ ไม่ใช่นิสัยผม“เจ ทำไมวันนี้มึงไม่ใส่เสื้อช็อปล่ะวะ 10 คะแนนเลยนะโว้ย” ต้าหลิวถามขณะที่อาจารย์ผู้สอนนั่งบรรยายภายในห้องเรียน ทั้งที่ไอ้เจมันรู้ทั้งรู้ ใครไม่ใส่เสื้อช็อปวิดวะโดนหักคะแนน โ







