Chapter 4: Stranger

Tinulungan ko siyang tumayo at inaalalayan hanggang sa makaabot kami sa bahay ni Lola. Kaagad naman na binuksan ni Lola ang pinto nang makita kami nito.

"Ano'ng nangyari diyan, Ara? Saan mo iyan nakita?"

"Lola, patulong po muna ako, mabigat siya eh." Hingal kung reklamo kay Lola na sinalubong ba naman ako ng tanong.

Ihiniga namin siya sa papag na nasa loob ng kwarto ko. Pinalitan ko na rin ang pang itaas niyang damit, gamit ang damit na sabi ni Lola ay pagmamay-ari ng kapatid niyang lalaki.

"Sino ba iyan Ara? Kilala mo ba ang lalaking iyan?"

"Lola, nakita ko lang po siya sa may gubat. May baril nga yan kanina eh, tinago ko lang doon sa mga batong malalaki."

"May baril? Kung ganoon baka galing siya sa gyera. Hindi kaya rebelde ito? Malabo naman na sundalo kasi hindi naka uniporme."

"Hindi ko rin po alam Lola. Basta tinulungan ko nalang, nakonsensiya ako eh. Baka mamatay siya pag iniwan ko lang doon."

Hindi nagtagal ay narinig ko na naman na nagsasalita ang lalaki.

"Nasaan ang baril ko?"

"Aba, hinahanap mo ang baril mo? Ayon itinago ko muna. Baka kami ang pagbabarilin mo," sagot ko at inirapan ito.

"Doctor ka ba?"

"Sa tingin mo doctor ako? Doctor na nasa bukid ganoon?"

"Bakit ba ang sungit mo? Hindi mo alam kung ano ang kaya kung gawin sa'yo," aniya na nagtunog mayabang.

"Aba, nagmamayabang ka ha. Hoy lalaki, nandito ka sa teretoryo ko, kaya huwag kang mananakot."

"Hindi mo nga ako kilala, tama ba?"

Mas lalo ko siyang sinamaan ng tingin at hindi ko alam pero parang pamilyar siya sa'kin eh.

"Paano naman kita makikilala eh ngayon lang kita nakita," sagot ko at ihinagis sa kaniya ang isang pantalon. "Magbihis ka ng pantalon mo, ang dungis na eh."

"Ano? Sa tingin mo kaya ko?"

"At ano namang gusto mo, bihisan kita? Aba mahiya ka naman," singhal ko dito pero natawa pa ito.

"Bakit, ano naman ang ikinakatakot mo?"

"Alam mo kung alam ko lang na ganiyan ka, talagang iniwan na lang kita doon."

"Pikon ka naman pala doktora," pang-aasar pa nito saka sinubukan bumangon at wala ano ano nitong ibinaba ang zipper ng pantalon niya. Kusa na lang akong napatalikod.

"Hindi ka lang mayabang, ang bastos mo pa!"

Nakabusangot akong nagtungo sa sala. Naabutan ko pa si Lola na nagbabasa pa ng libro niya. Kaagad naman akong tinapunan nito ng nang-aasar na tingin.

"Oh, bakit tila nagsasalubong iyang kilay mo?"

"Sira kasi yong lalaking iyon. Ang lakas ng tama," sagot ko at napabuga na lang sa hangin.

"Nakapagbihis na ako, hindi na madungis. Ngayon, pwede ko na bang malaman kung nasaan ang baril ko?"

At kumulo na naman ang dugo ko dahil sa boses ng lalaki. Magsasalita na sana ako, pero naunahan ako ni Lola.

"Halika dito hijo, maupo ka muna."

Umupo naman siya at sinadya talagang sa tabi ko pa. Sinamaan ko siya ng tingin pero inangasan lang ako nito.

"Ano ang pangalan mo at bakit may baril ka?"

"Davielle ang pangalan ko at bodyguard ako ng isang opisyal. Hinarang kami sa daan kaya marami akong tama," paliwanag niya.

"Ano'ng sinasabi mo kanina na magpapakasal tayo?" untag ko at tinaasan siya ng kilay.

"May sinabi ba ako? Baka naman natitipuhan ako nitong apo mo, Lola," aniya habang nakangiti ng nakaloloko.

"Aba't ang kapal talaga ng mukha mong lalaki ka."

"Ara, baka naman talaga may pagtingin ka sa binatang ito? Halata sa kilos mo," wika ni Lola kaya mas lalo akong nainis.

"Lola naman, pati ba naman ikaw."

"Oh siya sige na, ituro mo na kung saan mo itinago ang baril niya. Hindi naman pala masamang tao eh."

"Naniwala ho kayo kaagad? Pwede lang naman siya gumawa ng kwento eh."

"Sige na, samahan mo na siya, mukhang kaya naman niya maglakad."

Nauna ako sa labas at pinasunod ko nga siya. Umaangal naman ito dahil binilisan ko ang paglalakad ko.

"Hoy Ara, sandali lang."

"Wala kang karapatan na tawagin ako sa pangalan ko. Hindi tayo magkakilala."

"Ano naman ang itatawag ko sa'yo? Gusto mo yatang tawagin kitang doktora?"

"Alam mo ikaw, umayos ka talaga baka patulan kita," pananakot ko dito pero nabigla ako nang paglingon ko ay nasa harap ko na siya.

"Hindi mo ba talaga ako nakikilala?" tanong nito na ikinakunot ng noo ko.

"Bakit, magkakilala ba tayo?"

"Ibalik mo muna sa'kin ang baril ko."

Kaagad ko naman na ibinigay sa kaniya ang baril niya. At naghintay na magpaliwanag siya.

"Syempre hindi tayo magkakilala dahil hindi ako taga rito," aniya na ikinasama ng loob ko.

"DAVIELLE!"

Nag unahan pa kami patungo sa bahay pero pagkarating namin kusa akong napa atras nang may makita akong armadong kalalakihan na nakapalibot.

"Dito ka lang, huwag kang aalis sa pinagtataguan mo."

"Hoy, wala rito ang hinahanap niyo. Hindi pa rin talaga kayo sumusuko?"

"Ilabas mo ang anak ni Rodger. Alam namin na ikaw ang nagligtas sa kaniya, kapag nalaman ito ng pinuno, hindi ka niya titigilan."

Nagkatutukan na sila ng baril. Syempre kinabahan ako dahil marami sila laban kay Davielle na iisa lang.

"Nakakaawa naman kayo, para kayong mga daga na takot sa pusa. Huwag kang mag-alala, hindi na ito aabot pa sa pinuno niyo dahil dito pa lang tatapusin ko na kayo."

Napapikit ako ng mariin nang makarinig ako ng sunod-sunod na putok ng baril. Natatakot akong magmulat ng mata, baka bumulaga sa'kin ang bangkay ni Davielle.

"Halika na, wala na sila."

"Lagot ka, makukulong ka. Pinatay mo sila!"

Ngumisi lang siya at hinatak na ako papasok. Si Lola naman halata ang gulat sa mukha.

"Akala ko kung ano na ang nangyayari sa labas. Mabuti at ligtas kayo."

"Hindi ka na ligtas dito,"baling sa'kin ni Davielle.

"At saan naman ako ligtas aber? Isa pa hindi naman nila ako nakita, at napatay mo naman silang lahat."

Itong lalaking 'to di nag iisip. Sino pa ba ang dapat kung pagtaguan eh pinatay niya ng lahat.

"Kailangan mong sumama sa'kin, Tamarra."

"Kilala mo siya?"

Tinitigan lang ako nito at maya-maya ay ngumiti ito. "Ako lang naman ang nag-iisang taong tumulong sa kaniya upang makatakas sa tiyak na kamatayan."

Doon ako natigilan. Hinawakan ko ang braso niyang matigas. "Kilala mo ako? Kung saan ako nanggaling? Kung sino ang mga magulang ko?"

"Pangalan mo lang ang kilala ko. Magkasama tayong dinukot, at dahil naawa ako sa'yo tinulungan kitang makatakas,"paliwanag niya.

"Nagsasabi ka ba ng totoo?"

"Oo naman, tingin mo ba nagsisinungaling ako?"

"Sino si Rodger? Ako ba yong anak na tinutukoy ng lalaking pinatay mo?"

"Hindi ikaw 'yon. Ang anak ni Rodger di hanak ba mas maganda iyon sa iyo, at hindi nagsusuot ng ganiyang palda"

"Aba ikaw sumusobra na ang panglalait mo sa'kin, tapos sasabihin mo na sumama ako sa'yo. Hoy lalaki, kaya ko ang sarili ko."

"Sige ka, kung ayaw mong sumama sa'kin, baka pati si Lola madamay."

Hinarap ko siya at kitang-kita ko sa mga mata niya na hinihintay niya ang sunod kong isasagot.

"Pero may tungkulin na ako sa lugar na ito. Hindi ko ito pweding talikuran ng basta-basta na lang."

"Sige nga mamili ka. Ang tungkulin mo o ang buhay mo? Sasama ka ba o madadamay ang buong lugar na ito?"