INICIAR SESIÓNAng bawat segundong lumilipas sa loob ng mansyon ay tila isang malaking martilyo na humahampas sa dibdib ni Arah. Pagkaalis ng sasakyan na nagdala kay Kate sa ospital, ang mansyon ay bumalik sa nakakabinging katahimikan. Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi payapa; ito ay puno ng mga tanong, bintang, at isang mabigat na atmospera na sumasakal sa bawat paghinga ni Arah.Nakatayo pa rin si Arah sa paanan ng hagdanan, ang kaniyang mga kamay ay nanginginig pa rin. Tiningnan niya ang mga patak ng dugo sa sahig—mga patak na magiging ebidensya ng isang krimen na hindi naman niya ginawa. Sa kaniyang isipan, paulit-ulit na nag-re-replay ang eksena: ang ngisi ni Kate, ang malakas na sampal nito sa sariling pisngi, at ang sadyang paghulog nito sa sarili."Bakit siya nagawang saktan ang sarili niya para lang mapatalsik ako?" bulong ni Arah sa kaniyang sarili. Ang kaniyang boses ay halos pabulong, isang pagtataka na wala namang makakasagot.Maya-maya pa, bumukas ang pinto. Pumasok si Edison,
Sa isang tahimik na hapon, habang abala ang lahat ng katulong sa kani-kanilang gawain , naghanap ng pagkakataon si Arah na makapag-isa. Tumayo siya sa taas na malapit sa hagdanan, bitbit ang kaniyang telepono. Kailangan niyang marinig ang boses ng kaniyang mga magulang upang kahit papaano ay gumaan ang kaniyang loob."Ma, Pa, pasensya na kung medyo matagal bago ako nakatawag," panimula ni Arah, ang boses ay puno ng pagod at pangungulila. "Nandito na kami ni Leo sa mansyon ni Edison. Kailangan ko munang magtiis para kay Leo; kailangang maging maayos ang kalusugan niya rito."Habang nakikipag-usap sa kaniyang mga magulang, hindi napansin ni Arah ang paglapit ni Kate sa kanya. Ang bawat hakbang ni Kate ay mabagal at maingat, parang naghihintay ng tamang pagkakataon. Nang maramdaman ni Arah ang presensya ng may tumabi sa kanya, lumingon siya at nakita si Kate na nakatayo na sa tabi niya. Ang mga mata ng babae ay nanlilisik sa galit, puno ng pagkamuhi na hindi na nito kailangan pang itag
Ang loob ng sasakyan ni Julian ay amoy bagong kotse na may halong pabango ng kape—isang malaking kaibahan sa tensyong iniwan ni Arah sa mansyon. Habang humaharurot ang sasakyan sa highway, ang katahimikan ay tila mas mabigat pa sa daloy ng trapiko. Nakatingin si Arah sa bintana, pinagmamasdan ang mga gusaling mabilis na naglalagpasan."So, Arah," basag ni Julian sa katahimikan habang nakatingin sa daan. "Next time na mahihimatay ka, please siguraduhin mong sa harap ng isang sikat na restaurant ka babagsak, para at least may libre tayong dinner habang naghihintay ng ambulansya. Sayang ang effort ko na buhatin ka, ang bigat mo pa naman! Parang nagbubuhat ako ng sako ng bigas!"Napatawa nang bahagya si Arah, isang tunog na matagal na niyang hindi naririnig mula sa kaniyang sarili. "Grabe ka naman! Sa dami ng pwedeng mangyari, nahimatay na nga ako, restaurant pa ang iniisip mo? At excuse me, hindi ako mabigat. Ikaw lang ang mahina!""Malakas kaya ako, mabigat ka lang talaga" sagot ni
Pagsapit ng gabi, naghihintay si Arah sa sala, nakaupo sa dulo ng sofa, habang ang orasan sa dingding ay walang humpay sa pag-tik-tak—isang tunog na tila nagbibilang sa mga sandali. Ang bawat paglipas ng minuto ay tila isang taon na paghihintay. Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto, mabilis siyang tumayo.Pagod si Edison, ngunit sa likod nito ay nakasunod si Kate, masaya at tila walang pagod sa pagkuwento ng kanilang araw. Hindi man lang sila tumingin sa direksyon ni Arah. Hindi na nagpatumpik-tumpik si Arah. "Edison, kailangan nating mag-usap. Tayong dalawa lang."Tumingin si Edison kay Kate, na agad namang nagkunwaring naiintindihan ang sitwasyon. "Oh, sige, maiwan ko muna kayo," wika ni Kate, ngunit bago siya tumalikod, nagbigay siya ng isang makahulugang tingin kay Arah—isang tingin na nagsasabing, “Kahit anong gawin mo, ako pa rin ang panalo.”Nang masiguradong wala na ang babae, hinarap ni Arah si Edison. "Ano ba tayo, Edison? Akala ko ba, gusto mong maging buo ang pami
Kinabukasan, pagbaba ni Arah mula sa hagdan, bitbit si Leo, natigilan siya sa may foyer. Nakita niya si Edison na handa na para sa trabaho, naka-suit at mukhang nagmamadali. Sa tabi nito ay si Kate. Hindi man lang lumingon si Edison sa hagdan para hanapin siya o kahit mag-iwan ng kahit anong mensahe. Sa halip, abala si Kate sa pag-aayos ng necktie ni Edison—isang simpleng kilos na sa paningin ni Arah ay isang malaking paglapastangan sa kaniyang presensya. "You always mess up your tie, Edison," ani Kate sa boses na punung-puno ng paglalambing. "Parang noong nasa kolehiyo tayo, kailangan mo talaga ako para magmukha kang presentable. Hindi ka pa rin nagbabago, palagi kang kailangan ng gabay."Tumawa si Edison, isang masayang tawa na hindi kailanman narinig ni Arah sa nakalipas na mga araw. "Salamat, Kate."Hindi man lang naisip ni Edison na tumingin sa paligid o magpaalam kay Arah bago lumabas ng pinto. Para bang sa presensya ni Kate, naging invisible na si Arah at ang kanilang anak
Ang bawat oras na lumilipas sa loob ng mansyon ay tila isang mabagal at masakit na pagbitay para kay Arah. Ang mansyong dati ay puno ng pag-asa at unti-unting paghilom ay biglang napuno ng mga alaalang hindi sa kaniya nagmula. Sa loob ng silid ni Leo, pinilit ni Arah na maging normal, pinilit niyang tumawa sa bawat kwento ng anak habang inaayos ang mga action figures nito sa sahig, ngunit ang kaniyang isipan ay nananatili sa labas—sa kusina, sa sala, sa bawat sulok kung saan naroroon sina Edison at Kate.Alam niyang may nararamdaman pa rin siya kay Edison. Ang kaniyang puso ay hindi marunong magsinungaling; bawat pintig nito ay pangalan ng lalaki ang binabanggit. Ngunit dahil sa presensya ni Kate, pinili ni Arah na maging matatag at maingat. Ayaw niyang maging desperada. Sa kaniyang isipan, ang dignidad ang tanging sandata niya laban sa hindi tiyak na bukas.Nang sumapit ang oras ng tanghalian, sinalubong siya ni Edison ng isang mainit at mapag-imbitang tingin. Hinalikan nito ang k
Sa loob ng maliit at payak na silid sa bahay ng kaniyang Tita Elena, ang ilaw ay nananatiling nakasindi, anino ng isang babaeng nagmamadaling ayusin ang kaniyang mga damit sa loob ng isang maliit na maleta. Ang kaniyang mga kamay ay nanginginig, hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa matindin
Ang probinsya ay nanatiling mapayapa, gaya ng dati. Ang bawat araw para kay Arah ay isang simpleng ritwal: paggising kasabay ng pagtilaok ng manok, pag-aalaga sa kaniyang maliit na hardin, at ang unti-unting paglaki ng kaniyang tiyan na kaniya namang kinakausap nang palihim. Sa loob ng pitong buwa
Lumipas ang mga buwan sa probinsya na tila isang mahabang panaginip na punong-puno ng kapayapaan. Ang tiyan ni Arah ay unti-unti nang lumalaki, isang patunay na may buhay sa loob ng kaniyang tiyan. Ang bawat sipa ng bata sa kaniyang sinapupunan ay nagsisilbing pintig ng pag-asa na nagpapaalala sa
Ang bawat oras sa loob ng penthouse ay tila isang mabigat na pasanin. Mula nang umiyak si baby Aurira, si Edison ay hindi na mapakali. Ang dati’y maayos at tahimik na buhay nila ni Arah ay nababalot ngayon ng isang hindi nakikitang panganib.Si Arah, sa kaniyang bahagi, ay hindi maipaliwanag ang







