CHAPTER 3

Tatlong araw mula nang pumunta sila sa mansion ng mga Avelino.

Tatlong araw ding walang paramdam si Adrian.

Walang tawag.

Walang message.

At habang lumilipas ang bawat araw—mas lalo lang nababasag si Arah.

Tahimik siyang nakaupo sa jeep habang mahigpit na yakap ang bag niya. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana habang paulit-ulit niyang iniisip ang sinabi ni Edison.

“Maghintay muna kayo.”

Pero hanggang kailan?

Hanggang kailan siya mabubuhay sa takot at kahihiyan?

Napahawak siya sa tiyan niya.

Maaga pa ang pagbubuntis niya, pero ramdam na ramdam niya ang bigat nito.

Hindi dahil sa bata—

kundi dahil sa responsibilidad.

Sa takot.

Sa pag-iisa.

Pagdating niya sa Axion Prime Holdings, agad niyang naramdaman ang kakaibang tingin ng mga tao.

Hindi iyon normal.

Parang may mali.

Habang naglalakad siya papasok sa marketing department, unti-unti niyang naririnig ang mga bulungan.

“Siya ’yun, ’di ba?”

“Buntis daw.”

“Iniwan ng boyfriend.”

“Kawawa naman…”

“Pero kasalanan niya rin.”

Parang unti-unting nawalan ng hangin sa paligid.

Humigpit ang kapit niya sa bag.

Nagpatuloy siya sa paglalakad kahit nanginginig na ang mga tuhod niya.

Pagpasok niya sa department nila, agad natahimik ang paligid.

At iyon ang mas masakit.

Mas gugustuhin pa niyang harapan siyang laitin kaysa iyong tititigan siya na parang marumi.

“Arah…”

Napalingon siya kay Karen, isa sa pinakamalapit niyang katrabaho at  naging kaibigan niya na. 

May pag-aalala sa mukha nito habang mabilis siyang nilapitan.

“Okay ka lang?”

Piliting ngumiti si Arah.

“O-okay lang…”

“Hindi okay ang mukha mo,” bulong ni Karen. “Ano bang nangyayari? Totoo ba ’yung kumakalat?”

Hindi agad nakasagot si Arah.

“Anong kumakalat?” mahina niyang tanong.

Nag-aalangan si Karen bago sumagot.

“May nakakita raw kasi sa’yo sa OB clinic noong isang araw…”

Nanlamig si Arah.

Naalala niya agad.

Dalawang araw ang nakalipas nang pumunta siya sa clinic para magpa-check up mag-isa.

Naka-face mask siya noon. Nakayuko. Tahimik.

Akala niya walang makakakilala sa kanya.

“Yung cousin daw ni Macy from accounting nagtatrabaho sa clinic,” mahinang dagdag ni Karen. “Nakilala ka raw.”

Parang may humigpit sa dibdib ni Arah.

Kaya pala.

Kaya pala alam ng lahat.

“Then kumalat na raw na buntis ka,” sabi ni Karen. “Tapos may nakakita pa raw na umiiyak ka sa labas ng clinic na walang kasama lalaki.”

Napapikit si Arah.

Hindi niya namalayang may nakakakita pala sa kanya habang wasak na wasak siya noon.

“Who’s the father?” mahinang tanong ni Karen.

Napayuko si Arah.

“Si Adrian.”

Nanlaki ang mata ni Karen.

“Boyfriend mo? Nasaan siya?”

Tahimik.

At doon naintindihan ng kaibigan niya ang lahat.

“Iniwan ka?” halos hindi makapaniwalang tanong nito.

Unti-unting namuo ang luha sa mata ni Arah.

Hindi na niya kailangang sumagot.

“Grabe naman ’yon…” bulong ni Karen.

Bago pa makapagsalita si Arah—

biglang bumukas ang pinto ng department.

At agad natahimik ang lahat.

Pumasok ang HR manager nila kasama ang dalawang staff.

“Everyone, conference room. Now.”

Nagkatinginan ang mga empleyado.

Halatang nagulat.

Maging si Karen ay nagtaka.

“May problem ba?”

“Just go,” seryosong sagot ng HR.

Lalong kinabahan si Arah.

Habang naglalakad sila papunta sa conference room, ramdam niya ang mga tingin ng mga tao sa kanya.

Parang lahat sila may alam.

Parang lahat sila may iniisip.

At noong makapasok sila—

doon niya nakita ang dahilan kung bakit sobrang tahimik ng buong opisina.

May lalaking nakaupo sa pinakadulong bahagi ng conference room.

Naka-black suit.

Nakatalikod.

Pero kahit nakaupo lang—

ramdam agad ang presensya nito.

Mabigat.

Malamig.

Mapanganib.

At nang dahan-dahan itong tumayo at humarap—

nanlamig ang buong katawan ni Arah.

Edison.

Napatigil siya sa paghinga.

Bakit nandito siya?

Napansin din siya nito agad.

Diretso itong tumingin sa kanya.

Malamig pa rin ang ekspresyon.

Pero hindi inaalis ang tingin.

Nagbulungan ang mga empleyado.

“Si Sir Edison ’yan…”

“Bakit nandito si CEO?”

“Akala ko nasa America siya?”

CEO?

Parang may sumabog sa isip ni Arah.

Napalingon siya kay Karen.

“Anong CEO…?”

Nagulat ito.

“Ha? Hindi mo alam?”

Mas lalo siyang kinabahan.

“Siya ang CEO ng Axion Prime Holdings.”

Parang biglang umikot ang mundo ni Arah.

Hindi siya makahinga.

Hindi siya makapagsalita.

Si Edison…

ang CEO ng kumpanyang pinapasukan niya?

At ngayon—

nakatingin ito sa kanya habang tahimik ang buong conference room.

“Good morning,” malamig na sabi ni Edison.

Agad natahimik lahat.

“This meeting will be brief.”

Diretso ang boses nito.

Walang emosyon.

Pero bawat salita ay mabigat.

“There are rumors spreading inside the company involving one of our employees.”

Parang humigpit ang dibdib ni Arah.

Nararamdaman na niya kung saan papunta ito.

“At ayokong makarinig ng kahit anong personal attacks, gossip, or harassment inside my company.”

Nagkatinginan ang mga empleyado.

“Anyone caught spreading malicious rumors will be terminated immediately.”

Nanlamig ang conference room.

Walang makapagsalita.

At pagkatapos—

dahan-dahang tumingin si Edison kay Arah.

Diretso.

“At tungkol sa issue…”

Halos tumigil ang tibok ng puso niya.

Tahimik muna si Edison bago malamig na nagsalita.

“The child she’s carrying is mine.”

Parang may sumabog sa buong conference room.

“What?!”

“Sir Edison?!”

“Oh my God…”

Nanigas si Arah.

Parang nawalan siya ng pandinig.

Hindi siya makahinga.

Hindi niya alam kung tama ba ang narinig niya.

Dahan-dahan siyang napatingin kay Edison.

Pero kalmado lang ito.

Parang normal lang ang sinabi nito.

Parang walang buhay na nasisira sa bawat salitang binibitawan niya.

“Sir…” gulat na gulat na sabi ng HR manager.

“She is under my protection,” malamig na dagdag ni Edison. “And I don’t want anyone disrespecting the future mother of my child.”

Tuluyang natahimik ang lahat.

Pati si Karen ay hindi makapaniwala.

Samantalang si Arah—

parang mawawalan na ng lakas sa kinatatayuan niya.

Hindi niya maintindihan.

Bakit?

Bakit ginagawa ito ni Edison?

Bakit niya inaako ang batang hindi naman kanya?

At mas lalong hindi niya maintindihan—

kung bakit habang nakatingin siya rito—

parang wala man lang itong balak bawiin ang sinabi niya.

“Meeting dismissed,” malamig na sabi ni Edison.

Unti-unting nagsilabasan ang mga empleyado habang bulung-bulungan pa rin.

Hindi pa rin makagalaw si Arah.

Hanggang sa maiwan silang dalawa sa conference room.

Tahimik.

Mabigat.

At doon niya tuluyang hinarap si Edison.

“Bakit mo ginawa ’yon?” nanginginig niyang tanong.

Tahimik lang si Edison habang inaayos ang cuff ng suot nitong suit.

“Because your situation is getting out of control.”

“Pero bakit kailangan mong magsinungaling?” umiiyak niyang sabi. “Hindi naman ikaw ang ama!”

Dahan-dahang napatingin si Edison sa kanya.

Malamig pa rin ang mukha nito.

Pero matalim ang tingin.

“Hindi ko ginagawa ito para iligtas ka,” malamig na sabi ni Edison. “Ginagawa ko ito dahil ayokong sirain ng kapatid ko ang pangalan ng pamilya namin.”

Napayuko si Arah.

“Pero bakit kailangan mong akuin ang bata?”

“Dahil ayaw ni Adrian na panagutan yan dinadala mo, nagaaral pa daw siya sa America.” diretsong sagot nito. “At habang wala siya, may kailangang sumalo sa gulong iniwan niya.”

Sandali itong tumahimik bago muling nagsalita.

“At dahil kapag hinayaan kong yurakan ka ng mga tao sa kumpanyang hawak ko… mas malaking problema iyon para sa akin.”