CHAPTER 4

Hindi pa rin makapaniwala si Arah sa nangyari sa conference room.

Buong araw siyang halos hindi makagalaw sa desk niya habang paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang mga sinabi ni Edison.

“The child she’s carrying is mine.”

Parang hanggang ngayon, naririnig pa rin niya iyon.

At mas lalong hindi niya maintindihan—

bakit ginawa iyon ng lalaki.

Pagkatapos ng meeting, halos lahat ng empleyado ay nag-iba ang pakikitungo sa kanya.

Wala nang bulungan.

Wala nang lantarang panghuhusga.

Sa halip—

takot.

Pag-iingat.

Dahil ang babaeng dati nilang pinagchichismisan…

biglang naging babaeng konektado sa CEO.

Pero imbes na gumaan—

mas lalo lang bumigat ang pakiramdam ni Arah.

Pakiramdam niya, lalo siyang nalulunod sa gulong hindi niya na kayang kontrolin.

Nang mag-alas singko ng hapon, dahan-dahan siyang tumayo para umuwi.

Pero bago pa siya makalabas ng department—

lumapit ang secretary ng executive floor.

“Miss Arah?”

Napalingon siya.

“Sir Edison wants to see you.”

Nanlamig agad ang katawan niya.

“Ngayon po?”

Tumango ang babae.

“He’s waiting.”

Parang lalong bumilis ang tibok ng puso niya.

Tahimik siyang sumunod papunta sa private elevator ng executive floor.

Habang pataas—

mas lalo siyang kinakabahan.

Hindi niya alam kung bakit pakiramdam niya, bawat hakbang niya palapit kay Edison…

mas lalo niyang nawawala ang kontrol sa buhay niya.

Pagbukas ng elevator, bumungad agad ang napakatahimik at eleganteng floor.

Glass walls.

Modern interiors.

Mamamahaling paintings.

At sa pinakadulo—

ang office ng CEO.

Agad siyang pinapasok ng secretary.

At pagpasok niya—

doon niya muling nakita si Edison.

Nakatayo ito malapit sa floor-to-ceiling window habang nakatanaw sa city lights.

Nakaalis na ang coat nito.

Bahagyang nakatiklop ang manggas ng polo.

Pero kahit ganoon—

nandoon pa rin ang intimidating na aura nito.

“Sit.”

Diretso. Walang emosyon.

Tahimik na umupo si Arah.

Hindi niya alam kung bakit parang lagi siyang kinakabahan kapag kaharap ang lalaking ito.

Dahan-dahang humarap si Edison sa kanya.

At doon niya napansin ang isang folder sa mesa.

Maitim.

Makapal.

At tila handa na.

“I called you here because we need to settle this issue immediately,” malamig nitong sabi.

Napayuko si Arah.

“About po doon sa sinabi niyo kanina…”

“I meant every word.”

Napatingin siya rito.

Hindi niya mabasa ang emosyon ng lalaki.

Parang bato.

“Hindi niyo po kailangang gawin ’yon para sakin,” mahina niyang sabi. “Mas lalo lang pong gumugulo.”

“Too late,” diretsong sagot ni Edison. “The rumors already stopped.”

Tahimik si Arah.

Kasi tama ito.

Sa isang araw lang—

nabawasan agad ang panghuhusga ng mga tao.

Dahil sa pangalan ni Edison.

Dahil sa kapangyarihan nito.

“At hindi iyon sapat,” dagdag nito.

Bahagyang kumunot ang noo ni Arah.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

Tahimik muna si Edison.

Pagkatapos—

dahan-dahan nitong itinulak ang folder papunta sa kanya.

“Read it.”

Nag-aalangan niyang binuksan ang folder.

At agad siyang nanlamig.

MARRIAGE AGREEMENT.

Parang biglang tumigil ang mundo niya.

Dahan-dahan siyang napatingin kay Edison.

“A-anong ibig sabihin nito…?”

“Magpapakasal tayo.”

Diretso.

Malamig.

Parang normal lang ang lahat.

Nanlaki ang mata ni Arah.

“Ano?!”

“Civil marriage first,” kalmadong sabi nito. “Then we’ll announce it publicly.”

Hindi agad siya nakapagsalita.

Pakiramdam niya, nawawalan siya ng hangin.

“Bakit…?” nanginginig niyang tanong. “Bakit kailangan umabot dito?”

“Because the situation is no longer simple.”

Tahimik si Edison habang nakatingin sa kanya.

“People already believe the child is mine. If we don’t make this legal, mas lalaki lang ang scandal.”

“Pero kasal…?” halos pabulong niyang sabi.

“Contract marriage,” malamig nitong paglilinaw. “Temporary.”

Mas lalong sumikip ang dibdib niya.

Temporary.

Parang may kumurot sa puso niya.

“Until Adrian comes back,” dagdag ni Edison. “Pag bumalik siya at gusto niyang akuin ang responsibilidad, we’ll end the marriage.”

Napayuko si Arah.

Parang unti-unting nadudurog ang natitira niyang lakas.

Kasal.

Sa kuya ng lalaking minahal niya.

Sa lalaking halos hindi niya kilala.

Sa lalaking walang emosyon habang pinag-uusapan ang buhay niya.

“Bakit mo ginagawa ’to?” mahinang tanong niya.

Tahimik si Edison.

Pagkatapos ay malamig itong nagsalita.

“Because I clean up problems.”

Parang may kung anong masakit sa paraan ng pagsabi nito.

Parang issue lang siya.

Parang obligasyon.

Hindi babae.

Hindi tao.

Problema.

“Hindi ako obligasyon…” mahina niyang sabi.

At sa unang pagkakataon—

tila bahagyang nagbago ang tingin ni Edison.

“Hindi ko sinabi ’yan.”

“Pero iyon ang pinaparamdam mo.”

Tahimik ulit.

Mabigat.

“At ano pong mangyayari kapag pumayag ako?” tanong niya.

“Your child will carry my name.”

Nanlamig siya.

“You’ll be protected from public scandal.”

Tumayo si Edison at dahan-dahang lumapit sa kanya.

“Your family’s reputation will remain intact.”

Huminto ito sa harap niya.

“At walang maglalakas-loob na yurakan ka.”

Napayuko si Arah habang mahigpit na hawak ang kontrata.

Hindi niya alam kung ano ang mas masakit.

Ang katotohanang iniwan siya ni Adrian—

o ang realidad na kailangan niyang magpakasal sa lalaking hindi niya mahal para lang mailigtas ang pangalan nila.

“Paano naman ikaw?” mahinang tanong niya. “Ano makukuha mo dito?”

Tahimik si Edison.

Pagkatapos ay diretso siyang tiningnan nito.

“Control.”

Isang salita.

Pero sapat para kilabutan siya.

“Kapag kasal tayo,” malamig nitong sabi, “makokontrol ko ang issue bago pa ito lumala.”

Tahimik si Arah.

Parang gusto niyang tumanggi.

Tumakbo.

Umiwas.

Pero paano?

Kapag tumanggi siya—

ano mangyayari sa pamilya niya?

Sa anak niya?

Sa trabaho niya?

Sa reputasyon nila?

Unti-unting namuo ang luha sa mata niya.

Napansin iyon ni Edison.

Pero tulad ng dati—

wala pa ring emosyon sa mukha nito.

“Hindi kita pipilitin,” sabi nito. “Pero kailangan mong magdesisyon agad.”

Dahan-dahang tumayo si Arah habang hawak ang kontrata.

Parang ang bigat-bigat nito sa kamay niya.

Hindi iyon simpleng papel.

Kundi desisyong kayang baguhin ang buong buhay niya.

Pagdating niya sa pinto—

bigla siyang napahinto.

“Kapag bumalik si Adrian…” mahina niyang tanong habang nakatalikod, “iiwan mo rin ba ako agad?”

Tahimik ang buong opisina.

At ilang segundong walang sumagot si Edison.

Pagkatapos—

mababa nitong sinabi—

“That depends on him.”

At doon tuluyang nanlamig ang puso ni Arah.

Kasi ngayon lang niya tuluyang na-realize—

sa kontratang ito…

wala siyang kasiguraduhan.

Kundi isang pansamantalang lugar lang sa buhay ng lalaking nasa likod niya.