CHAPTER 5

Buong gabi, hindi nakatulog si Arah.

Paulit-ulit niyang tinitigan ang marriage contract na nasa harapan niya habang tahimik ang buong kwarto.

Parang bawat pahina nito ay unti-unting sumisikip sa dibdib niya.

Marriage Agreement.

Hindi niya kailanman inisip na darating ang araw na magpapakasal siya—

hindi dahil sa pagmamahal—

kundi dahil sa kahihiyan.

Napapikit siya habang mahigpit na hawak ang tiyan niya.

Kung hindi siya buntis…

hindi mangyayari ang lahat ng ito.

Kung hindi siya iniwan ni Adrian…

hindi siya mapupunta sa sitwasyong kailangan niyang pakasalan ang kuya nito.

Unti-unting tumulo ang luha niya.

Hindi niya alam kung sino ba talaga ang niluluksa niya.

Ang relasyon nila ni Adrian?

O ang pangarap niyang simpleng buhay at masayang pamilya?

Mahina ang katok sa pinto.

“Arah?” tawag ng kanyang inamula sa labas. “Pwede bang pumasok?”

Mabilis niyang pinunasan ang luha niya.

“Opo…”

Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok si Almira.

Pagod ang mukha nito.

Halatang ilang araw nang hindi nakakatulog nang maayos.

Napatingin ito agad sa kontrata sa kama.

“So… totoo nga?” mahina nitong tanong.

Napayuko si Arah.

“Opo.”

Tahimik na umupo ang ina niya sa tabi niya.

“Anong sabi mo?”

Hindi agad siya nakasagot.

“Kaya mo bang pakasalan ang lalaking hindi mo mahal?”

Parang may humigpit agad sa dibdib niya.

Hindi niya alam.

Hindi niya talaga alam.

“Ma…” nanginginig niyang sabi, “natatakot po ako.”

Unti-unting lumambot ang mukha ng ina niya.

Sa unang pagkakataon matapos malaman ang pagbubuntis niya—

mukhang hindi galit ang kaharap niya.

Kundi isang ina lang na naaawa sa anak.

“Hindi madali ang sitwasyon mo,” mahinang sabi nito habang hinahaplos ang buhok niya. “Pero mas mahirap ang buhay ng batang lalaki kung lalaki siyang walang pangalan.”

Napapikit si Arah.

Masakit marinig iyon.

Pero totoo.

“Galit ang papa mo,” dagdag nito. “Pero gusto lang niyang protektahan ka.”

“Protection ba ’to, Ma?” mahina niyang tanong. “O pagtatago?”

Tahimik si Almira.

Dahil kahit ito—

alam ang sagot.

Kinabukasan, mas mabigat pa ang hangin sa bahay.

Tahimik silang kumakain ng almusal.

“At ano pa hinihintay mo?” malamig na tanong ng kanyang ama.

Napatingin si Arah dito.

“Pa…”

“Anong choice meron ka?” putol nito. “Kapag tumanggi ka, ano sasabihin ng mga tao?”

Humigpit ang hawak niya sa baso.

“Pero kasal po ’to…”

“At least may pangalan ang anak mo!” madiing sagot nito. “At hindi ka magiging kahihiyan ng pamilya!”

Napayuko si Arah.

Parang bawat salita ng ama niya ay unti-unting dumudurog sa kanya.

“Hindi mo ba naiisip future ng bata?” dagdag pa nito. “O mas iniisip mo pa rin yang Adrian na tumakas sayo?”

Parang may tumusok sa puso niya.

Hindi na siya sumagot.

Kasi kahit anong pilit niya—

masakit pa rin.

Masakit pa ring tanggapin na iniwan siya ng lalaking minahal niya.

At ngayon—

ibang lalaki ang sasalo sa responsibilidad na tinakbuhan nito.

“Ano ba gusto mo mangyari?” galit na tanong ng ama niya. “Hintayin mong bumalik si Adrian habang sinisira ka ng mga tao?!”

Tahimik.

Napakatahimik.

Hanggang sa dahan-dahang pumikit si Arah.

At doon niya naramdaman—

wala na talaga siyang choice.

Pagdating ng hapon, muli siyang bumalik sa Axion Prime Holdings.

Tahimik siyang pinapasok sa executive floor.

Pagbukas ng pinto ng opisina ni Edison—

naroon na naman ito.

Malamig.

Tahimik.

Kontrolado.

Parang walang kahit anong emosyon.

Parang hindi kasal ang pinag-uusapan nila.

Napatingin ito sa kanya.

“Have you decided?”

Humigpit ang kapit ni Arah sa bag niya.

At sa ilang segundong katahimikan—

parang tuluyan nang nawala ang dating buhay niya.

“Opo,” mahina niyang sabi.

Tahimik si Edison.

“Pipirmahan ko na po.”

Walang emosyon itong tumango.

Parang expected na nito ang sagot niya.

Dahan-dahan siyang umupo sa harap nito habang nanginginig ang kamay.

At nang hawakan niya ang ballpen—

parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob niya.

Arah Cervantes.

Ilang segundo niyang tinitigan ang pangalan niya sa papel.

Bago niya tuluyang pinirmahan.

Pagkatapos niyang magsulat—

parang may bahagi ng sarili niya ang naiwan doon.

Tahimik lang si Edison habang pinapanood siya.

Pagkatapos ay kinuha nito ang kontrata at pumirma rin.

Diretso.

Sigurado.

Parang simpleng business deal lang.

At baka para dito—

iyon lang talaga iyon.

“Civil wedding will be tomorrow,” sabi nito.

Nanlamig siya.

“Bukas agad?”

“The longer we wait, the bigger the issue becomes.”

Tahimik siyang tumango.

Wala na siyang lakas makipagtalo.

Kinabukasan—

simple lang ang naging kasal nila.

Walang engrandeng venue.

Walang romantic music.

Walang masayang atmosphere.

Nasa loob lang sila ng isang private function room kasama ang ilang abogado, judge, at piling tao mula sa pamilya nila.

Tahimik si Arah habang nakasuot ng simpleng puting dress.

Hindi niya naramdaman na bride siya.

Pakiramdam niya—

isa lang siyang taong nakikipagkasundo sa kapalaran.

Samantalang si Edison—

nakatayo lang sa harap.

Naka-black suit.

Malamig pa rin ang ekspresyon.

Parang walang kahit anong kayang gumalaw sa emosyon nito.

Habang nagsasalita ang judge—

unti-unting nanlalabo ang paningin ni Arah.

Hindi niya alam kung dahil ba sa pagod…

o dahil tuluyan nang bumabagsak ang mundo niya.

“Do you, Edison Avelino, take Arah Cervantes as your lawful wife?”

“I do.”

Diretso.

Walang pag-aalinlangan.

At nang siya naman ang tinanong—

halos hindi niya mailabas ang boses niya.

“Do you, Arah Cervantes, take Edison Avelino as your lawful husband?”

Napapikit siya.

Saglit niyang naalala si Adrian.

Ang lalaking pinangarap niyang makatuluyan.

Ang lalaking nangakong babalik.

At ang lalaking unang sumira sa puso niya.

Unti-unting tumulo ang luha niya.

“I… do.”

At sa dalawang salitang iyon—

tuluyan nang nagbago ang buong buhay niya.

Pagkatapos ng kasal, tahimik silang lumabas ng function room.

Walang holding hands.

Walang sweetness.

Walang pagmamahal.

Magkatabi sila—

pero parang napakalayo pa rin.

Pagpasok nila sa elevator, mabigat ang katahimikan.

Hanggang sa biglang nagsalita si Edison.

“From now on, you’ll move into my penthouse.”

Napatingin siya rito.

“Tonight?”

“Yes.”

Diretso.

Parang wala siyang choice.

At totoo naman.

Wala nga.

“Tungkol sa rules natin,” dagdag nito, “you’ll have your own room. Hindi kita gagalawin kung ayaw mo.”

Bahagyang nanlaki ang mata ni Arah.

Hindi niya alam kung bakit—

pero kahit papaano, gumaan nang konti ang pakiramdam niya.

“This marriage is only for protection,” malamig na dagdag ni Edison. “Nothing more.”

Mas lalong sumikip ang dibdib niya sa salitang iyon.

Protection.

Kontrata.

Responsibilidad.

Lahat meron—

maliban sa pagmamahal.

Tahimik siyang napatingin sa wedding ring sa daliri niya.

Hindi pa rin siya makapaniwala.

Mrs. Avelino na siya ngayon.

Asawa ng kuya ng dating boyfriend niya.

At kahit anong pilit niyang kumbinsihin ang sarili niya na pansamantala lang ito—

hindi niya maalis ang kaba sa dibdib niya.

Dahil pakiramdam niya…

ang kasalang ito—

hindi magiging ganoon kasimple.