CHAPTER 1: ANG KASAL NA HINDI PARA SA AKIN

Alessia’s POV

“Alessia, ayusin mo ang buhok mo. Hindi ka puwedeng humarap sa mga bisita nang ganyan.”

Napahinto ako sa harap ng malaking salamin habang inaayos ni Mama ang kuwintas sa leeg ng ate kong si Victoria. Nasa loob kami ng isa sa pinakamagagarang hotel sa Maynila, kung saan gaganapin ang engagement party ng ate ko at ng lalaking itinuturing na pinakakarapat-dapat na bachelor sa buong bansa.

Si Sebastian Laurent.

Ang nag-iisang tagapagmana ng Laurent Empire, isang bilyonaryong may-ari ng malalaking kompanya, hotel, at real estate sa iba't ibang panig ng mundo.

Gwapo. Mayaman. Makapangyarihan.

At ayon sa mga balita, walang babaeng kayang tumanggi sa kaniya.

“Ma, maayos naman po ako,” mahina kong sagot.

Tiningnan ako ni Mama mula ulo hanggang paa.

“Hindi sapat ang maayos, Alessia. Tingnan mo ang ate mo. Ganyan dapat ang isang babaeng Montclair.”

Napatingin ako kay Victoria.

Suot niya ang isang mamahaling pulang gown na bagay na bagay sa kaniya. Ang mahabang buhok niya ay maayos na nakakulot, at kumikislap ang mga diyamante sa kaniyang mga tainga.

Ako naman, nakasuot lamang ng simpleng cream-colored dress.

Sanay na ako.

Sa pamilya namin, si Victoria ang bituin.

Ako ang aninong laging nasa likod niya.

“Alessia!”

Napalingon ako nang tawagin niya ako.

“Pakikuha nga ng champagne ko. At huwag mong kalimutang sabihin sa stylist na ayusin ang makeup ko mamaya.”

Tumango ako.

“Sure, Ate.”

Bago ako tuluyang makaalis, narinig ko siyang bumulong kay Mama.

“Hindi ko talaga maintindihan kung bakit kailangan pa siyang isama rito. Nakakahiya naman kung mapagkamalan siyang bisita ng mga empleyado.”

Masakit.

Pero hindi na bago.

Sa loob ng dalawampu't dalawang taon ng buhay ko, natutuhan kong lunukin ang mga salitang gusto kong sabihin.

Dahil kahit anong gawin ko, hindi ako magiging sapat para sa kanila.

Nagsimula nang dumating ang mga bisita nang bumaba ako sa grand ballroom.

Napakaganda ng lugar. Nakalawit mula sa kisame ang malalaking kristal na chandelier. May mga puting rosas sa bawat mesa, at sa gitna ng bulwagan ay may entabladong may nakaukit na letrang L at M—ang initials ng pamilya Laurent at Montclair.

Sa bawat sulok, may mga taong nag-uusap tungkol sa magiging kasal nina Victoria at Sebastian.

“Perfect couple!”

“Imagine, ang Laurent Empire at Montclair Group, magsasama na.”

“Siguradong magiging pinakamakapangyarihang mag-asawa sila sa bansa.”

Napangiti ako nang mapait.

Walang nagsasalita tungkol sa pag-ibig.

Puro pera. Puro negosyo.

Habang papunta ako sa bar counter, biglang may bumangga sa balikat ko.

“Watch where you're going.”

Mababa at malamig ang boses ng lalaki.

Napatingala ako.

At doon ko siya unang nakita nang malapitan.

Matangkad. Malapad ang balikat. Nakasuot ng itim na suit na tila ginawa para lamang sa kaniya. Maayos ang buhok niya, at ang mga mata niyang tila kayang tumagos sa kaluluwa ng isang tao ay nakatuon sa akin.

Sebastian Laurent.

Ang lalaking pinapangarap ng ate ko.

“I'm sorry,” mabilis kong sabi habang bahagyang umatras.

Tiningnan niya ang damit ko bago ibinalik ang tingin sa mukha ko.

“Are you one of the staff?”

Napatigil ako.

“Excuse me?”

“Your dress.” Bahagya siyang tumango sa suot ko. “You look like you don't belong here.”

Para akong sinampal ng mga salita niya.

Napahigpit ang hawak ko sa tray na dala ko.

“Hindi porke simple ang damit ko, empleyado na ako.”

Bahagyang tumaas ang kilay niya.

For the first time, tila nagulat siya sa sagot ko.

“Interesting.”

“Excuse me. I have somewhere to be.”

Lalampasan ko na sana siya nang magsalita siyang muli.

“What's your name?”

Huminto ako pero hindi lumingon.

“Someone you don't need to remember.”

Pagkasabi ko niyon, nagpatuloy ako sa paglalakad.

Hindi ko alam kung bakit ko nagawa iyon. Marahil ay dahil sa unang pagkakataon, gusto kong ipagtanggol ang sarili ko.

At marahil, hindi ko alam na ang simpleng sagot na iyon ang magiging simula ng lahat.

Makalipas ang ilang minuto, nagsimula ang programa.

Umakyat sa entablado ang ama ni Sebastian, si Mr. Laurent, kasama ang mga magulang ko.

“Tonight marks the beginning of a wonderful partnership between our families,” anunsiyo niya.

Palakpakan ang buong ballroom.

Nasa gilid ako, tahimik na pinagmamasdan ang ate ko habang nakatayo sa tabi ni Sebastian.

Maganda silang tingnan.

Si Victoria, nakangiti na para bang nasa kaniya na ang buong mundo.

Si Sebastian naman, seryoso at walang mabasang emosyon sa mukha.

Nang isuot ni Sebastian ang singsing sa daliri ng ate ko, lalong lumakas ang palakpakan.

Napansin kong nakatingin sa akin si Victoria.

Nakangiti siya, pero may kakaibang lamig sa kaniyang mga mata.

Para bang gusto niyang ipaalala sa akin na kahit kailan, hindi ako makaaabot sa kinalalagyan niya.

Nang matapos ang programa, agad siyang lumapit sa akin.

“Alessia, samahan mo ako sa restroom.”

Sumunod ako nang walang tanong.

Pagpasok namin sa pribadong powder room, agad niyang isinara ang p***o.

“Listen carefully,” sabi niya.

Napakunot ang noo ko.

“Bakit, Ate?”

Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko.

“May kailangan akong sabihin sa'yo.”

“I'm listening.”

Huminga siya nang malalim at tumingin sa akin sa pamamagitan ng salamin.

“I don't want to marry Sebastian.”

Parang biglang huminto ang mundo ko.

“W-What?”

“I said I don't want to marry him!”

“Pero, Ate, kakaanunsiyo lang ng engagement ninyo. Mahal ka ng lahat. Ang dami ninyong bisita—”

“Do you think I care?”

Napaatras ako sa lakas ng boses niya.

“Hindi ko siya mahal, Alessia. Hindi ko kayang gugulin ang buong buhay ko sa lalaking walang ibang iniisip kundi negosyo.”

“Then tell him the truth.”

Tumawa siya nang mapait.

“Hindi ganoon kadali. Kapag umatras ako, mawawala ang kasunduan ng dalawang pamilya. Magagalit si Daddy. At baka mawalan tayo ng lahat.”

“Kung ganoon, ano ang gusto mong gawin ko?”

Bigla siyang tumahimik.

At sa katahimikang iyon, naramdaman kong may masamang ideyang nabuo sa isip niya.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Alessia, ikaw ang papalit sa akin.”

Napabitaw ako sa kaniya.

“What?”

“You heard me.”

“Hindi! Ate, hindi puwede! Si Sebastian ang fiancé mo!”

“Exactly. Kaya kailangan mong tulungan ako.”

“Bakit ako? Bakit hindi ikaw ang humarap sa kaniya at sabihin ang totoo?”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Because you're the only person who can save this family!”

Napailing ako habang naiipon ang luha sa mga mata ko.

“Hindi mo puwedeng hilingin sa akin iyan.”

Lumapit siya at hinawakan nang mahigpit ang braso ko.

“Please, Alessia. Just this once. Do it for our family.”

Tinitigan ko siya.

Ang ate kong minsan kong hinangaan.

Ang ate kong handa kong ipagtanggol kahit kanino.

At ang ate kong ngayon ay hinihiling sa akin na pakasalan ang lalaking hindi naman akin.

“Paano kung tumanggi ako?” nanginginig kong tanong.

Nawala ang lambot sa mukha niya.

“Then don't expect me to help you when you need me.”

Parang may kung anong nabasag sa loob ng dibdib ko.

Dahil sa loob ng maraming taon, iyon lang naman ang gusto ko.

Ang magkaroon ng ate na pipiliin din ako.

Pero kahit ngayon, ang sarili pa rin niya ang inuuna niya.

Nang gabing iyon, umuwi akong mag-isa.

Hindi ko sinabi kahit kanino ang usapan namin ni Victoria.

Hindi ako nakatulog.

Paulit-ulit kong iniisip ang mukha ni Sebastian, ang malamig niyang mga mata, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin na para bang wala akong halaga.

Paano ko pakakasalan ang isang lalaking hindi ko kilala?

Paano ko bubuuin ang isang buhay kasama ang lalaking nakatakdang maging asawa ng sarili kong kapatid?

Kinabukasan, alas-siyete pa lamang ng umaga, sunod-sunod nang tumawag ang mga magulang ko.

Pagdating ko sa sala, naroon silang lahat.

Si Mama. Si Papa. Si Victoria.

At sa gitna nila ay isang lalaking nakasuot ng itim na suit.

Si Sebastian Laurent.

Nang magtagpo ang aming mga mata, bahagya siyang ngumiti.

Ngunit walang init sa ngiting iyon.

“Good morning, Alessia,” bati niya.

Napatingin ako kay Victoria.

Ngumiti siya sa akin na para bang walang nangyari.

Pagkatapos, nagsalita si Papa.

“Anak, may napagkasunduan na kami.”

Kinabahan ako.

“Ano po iyon?”

Tumayo si Sebastian at inayos ang cuff links niya.

“Your sister has decided to postpone the wedding.”

Napatingin ako sa kaniya.

“And since our families cannot afford another scandal, you will take her place.”

Nanginig ang mga daliri ko.

“Hindi po—”

“Your wedding will be held in three days,” dagdag ni Papa.

Tatlong araw.

Tatlong araw bago ako maging asawa ng isang estrangherong bilyonaryo.

Lumapit si Sebastian hanggang sa ilang pulgada na lamang ang pagitan namin.

Tumingin siya sa mga mata ko at bumulong.

“Don't worry, Miss Montclair. I don't expect you to love me.”

Sandali siyang tumigil.

“Because I have no intention of loving you either.”

At sa sandaling iyon, naunawaan kong hindi lamang kalayaan ko ang mawawala sa akin.

Baka pati ang puso ko.

Dahil sa loob ng tatlong araw, ikakasal ako sa lalaking nakatakdang maging asawa ng ate ko—at hindi ko alam kung paano ako makakalabas sa kasalang hindi ko kailanman pinili.

To Be Continue…