CHAPTER 2: ANG PRESYONG KAPALIT NG KALAYAAN

Alessia’s POV

“Hindi ako papayag!”

Iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko matapos sabihin ni Papa na sa loob lamang ng tatlong araw ay ikakasal na ako kay Sebastian Laurent.

Napatingin sa akin ang lahat.

Si Mama, na kanina pa tahimik na nakaupo sa sofa, ay agad na tumayo.

“Alessia, huwag kang mag-eskandalo. Pinag-uusapan natin ang kinabukasan ng pamilya natin.”

“Kinabukasan po ng pamilya natin?” Napailing ako habang pinipigilan ang pagluha. “Paano naman po ang kinabukasan ko? May nagtatanong ba kung gusto ko ito? May nagtatanong ba kung handa akong magpakasal sa isang lalaking hindi ko naman mahal?”

“Hindi mo kailangang mahalin si Sebastian,” malamig na sagot ni Papa. “Ang kailangan mo lang gawin ay gampanan ang responsibilidad mo bilang anak ng pamilyang Montclair.”

Napatawa ako nang mapait.

Responsibilidad.

Iyon na naman ang salitang ginagamit nila sa tuwing may gusto silang ipagawa sa akin.

Noong kailangan ni Victoria ng pera para sa mamahaling pag-aaral niya, ako ang pinilit nilang huminto sa pag-aaral nang isang semestre upang makatulong sa negosyo ng pamilya.

Noong nagkasakit si Lola, ako ang nagbantay sa ospital habang abala ang lahat sa mga party at business meeting.

At ngayon, kailangan kong isakripisyo pati ang buhay ko para lamang mapanatili ang pangalan ng mga Montclair.

“Bakit hindi na lang si Ate ang pakasalan niya?” tanong ko, sabay tingin kay Victoria.

Nakangiti siyang umiling.

“Alessia, alam mong hindi ko kayang gawin iyon.”

“Pero kaya mong ipagawa sa akin?”

Nawala ang kaniyang ngiti.

“I'm trying to protect myself.”

“At ako? Sino ang magpoprotekta sa akin?”

Walang sumagot.

Doon ko naramdaman ang katotohanang matagal ko nang iniiwasang tanggapin.

Sa pamilyang ito, kapag ako ang nasasaktan, kailangan kong manahimik.

Pero kapag si Victoria ang umiiyak, lahat ay handang isakripisyo ang kanilang sarili para sa kaniya.

“Enough.”

Napalingon kaming lahat sa lalaking kanina pa tahimik na nakatayo sa tabi ng bintana.

Si Sebastian.

Isinilid niya ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang pantalon habang nakatingin sa akin.

“I'm not interested in watching a family argument.”

Napayuko ako, nahihiya sa sarili kong emosyon.

“Then you should leave,” mahina kong sagot.

Bahagyang tumaas ang kilay niya.

“Excuse me?”

“Kung ayaw ninyong makakita ng pagtatalo, umalis po kayo. Hindi naman po kayo ang dahilan kung bakit nagkakagulo ang pamilyang ito.”

Biglang nanahimik ang buong sala.

Maging si Papa ay napatingin sa akin na para bang nakagawa ako ng isang napakalaking kasalanan.

Ngunit hindi ko na binawi ang sinabi ko.

Pagod na akong matakot.

Lumapit si Sebastian sa akin. Sa bawat hakbang niya, mas lalo kong nararamdaman ang kapangyarihang taglay niya.

Huminto siya sa harap ko.

“You have quite a mouth for someone who's about to become my wife.”

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata.

“And you have quite an attitude for someone who's asking me to marry him.”

For a moment, wala siyang sinabi.

Pagkatapos, bahagya siyang ngumiti.

Hindi ko alam kung natutuwa ba siya o lalo lamang siyang nainis sa akin.

“Interesting,” bulong niya.

Pagkatapos ay humarap siya kay Papa.

“Prepare the necessary documents. I want the marriage contract ready by tomorrow.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Marriage contract?”

“Yes.” Tumingin siya sa akin. “Did you think this would be a love story?”

Napakagat ako sa labi.

“No.”

“Good. Then we understand each other.”

Tumalikod siya at naglakad patungo sa p***o.

Bago siya tuluyang lumabas, huminto siya sandali.

“Three days, Alessia. Be ready.”

At tuluyan na siyang umalis.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, pakiramdam ko ay unti-unting gumuho ang mundo ko.

Kinahapunan, ipinatawag ako ni Mama sa kaniyang silid.

Nang pumasok ako, nakita kong nakalatag sa kama ang ilang mamahaling gown, alahas, at sapatos.

Mga gamit para sa kasal.

“Umupo ka,” utos niya.

Tahimik akong naupo sa gilid ng kama.

“Bukas ay pupunta tayo sa designer para sa fitting ng wedding gown mo. Sa susunod na araw naman ay magkakaroon ng final meeting kasama ang pamilya Laurent.”

Tinitigan ko ang mga damit.

Lahat ay magaganda.

Lahat ay mamahalin.

Pero wala akong maramdamang saya.

“Mama, puwede ba akong magtanong?”

Hindi siya tumingin sa akin habang inaayos ang mga alahas.

“Ano na naman?”

“Kung ako po ang nasa sitwasyon ni Ate, papayag din po ba kayong siya ang pumalit sa akin?”

Natigilan siya.

Sa unang pagkakataon, nakita kong nawalan siya ng sagot.

Pagkatapos ay humarap siya sa akin.

“Magkaiba kayo ni Victoria.”

“Bakit po?”

“Dahil mas maraming mawawala sa kaniya.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

“Mas maraming mawawala sa kaniya?” ulit ko.

Tumango si Mama.

“Victoria is the face of this family. Ikaw naman ay may pagkakataong patunayan na may silbi ka rin.”

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko.

May silbi.

Iyon pala ang tingin nila sa akin.

Isang taong may halaga lamang kapag may naitutulong sa kanila.

Tumayo ako at pinunasan ang aking mga mata.

“Alam n'yo po, Mama, hindi ko naman hinihinging mahalin n'yo ako gaya ng pagmamahal n'yo kay Ate.”

Napatigil siya.

“Ang gusto ko lang naman po ay maramdaman na anak n'yo rin ako.”

Hindi siya sumagot.

Kaya ngumiti ako nang mapait.

“Pero mukhang sobra pa pala ang hinihingi ko.”

Lumabas ako ng silid bago pa niya makita ang tuluyan kong pagluha.

Kinagabihan, nagpunta ako sa hardin sa likod ng mansiyon.

Ito ang paborito kong lugar noong bata pa ako. Dito ako nagtatago tuwing umiiyak ako dahil sa mga salitang naririnig ko mula sa pamilya ko.

Umupo ako sa isang bangko at inilabas ang lumang litrato mula sa aking pitaka.

Larawan iyon nina Papa, Mama, Victoria, at ako noong sampung taong gulang pa lamang ako.

Noon, naniniwala akong masaya ang pamilya namin.

Noon, naniniwala akong balang araw ay magkakaroon din ako ng sariling kuwento ng pag-ibig.

Isang lalaking pipili sa akin.

Isang lalaking mamahalin ako hindi dahil sa apelyido ko, hindi dahil sa kayamanan ng pamilya ko, at lalong hindi dahil kailangan niya akong pakasalan.

Napapikit ako.

“Bakit ba ang hirap-hirap maging ako?”

“Because you're asking the wrong people to love you.”

Napadilat ako.

Nakatayo sa di-kalayuan si Sebastian.

Nakasuksok ang dalawang kamay niya sa bulsa ng kaniyang itim na pantalon. Wala na siyang suot na suit jacket, at bahagyang nakalugay ang kuwelyo ng kaniyang puting polo.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko.

“It's my family's property now, technically.”

Napakunot ang noo ko.

“Hindi ito pag-aari ng pamilya mo.”

“Not yet.”

Napailing ako.

“Napakayabang mo talaga.”

“At napakadaldal mo naman.”

Umupo siya sa kabilang dulo ng bangko nang hindi nagpapaalam.

Ilang sandali kaming nanatiling tahimik.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang puting sobre mula sa kaniyang bulsa.

“Read this.”

Kinuha ko iyon at binuksan.

Nasa loob ang isang dokumentong may pamagat na Marriage Agreement.

Habang binabasa ko ang mga nakasulat, unti-unting nanlamig ang aking mga kamay.

Nakasaad doon na mananatili kaming mag-asawa sa loob ng dalawang taon. Hindi ako maaaring makialam sa negosyo niya, hindi ako maaaring gumawa ng anumang bagay na makapipinsala sa pangalan ng Laurent family, at kailangan kong sumunod sa mga pampublikong obligasyon bilang asawa niya.

May isa pang kondisyon.

Walang sinuman sa amin ang maaaring humingi ng diborsiyo sa loob ng dalawang taon nang walang pahintulot ng kabilang panig.

Napatingin ako sa kaniya.

“Dalawang taon?”

“Yes.”

“Paano kung ayaw ko na?”

“Then you should have thought about that before agreeing.”

“Hindi pa nga ako pumapayag!”

“Your father already did.”

Napahawak ako sa sentido ko.

“Hindi ako pag-aari ng tatay ko, Sebastian.”

Bigla siyang tumahimik.

Marahil ay hindi niya inaasahang maririnig iyon mula sa akin.

Tumayo ako at ibinalik sa kaniya ang dokumento.

“Hindi ko pipirmahan iyan.”

Tumayo rin siya.

“Then your family loses everything.”

Natigilan ako.

“Ano?”

“Your father's company is drowning in debt, Alessia. The merger with my company is the only thing keeping it alive.”

Parang biglang nawala ang lakas sa aking mga tuhod.

Hindi ko alam ang tungkol doon.

Walang nagsabi sa akin.

“Bakit hindi niya sinabi sa akin?”

“Perhaps because he knew you'd refuse.”

Napapikit ako.

Kaya pala.

Hindi lamang pangalan ng pamilya ang nakataya.

Pati ang kanilang negosyo.

At sa gitna ng lahat ng iyon, ako ang napiling pambayad.

“Kung pipirmahan ko ito,” nanginginig kong tanong, “ililigtas mo ang kompanya ng pamilya namin?”

Tiningnan niya ako nang matagal.

“I'll honor the agreement.”

“Hindi iyon ang tinatanong ko.”

Bahagya siyang yumuko upang magpantay ang aming mga mata.

“If you marry me, your father's company survives.”

Napapikit ako.

Naisip ko si Papa. Si Mama. Pati si Victoria.

Sa kabila ng lahat ng sakit na ibinigay nila sa akin, hindi ko kayang panoorin silang mawalan ng lahat.

Ngunit paano naman ako?

Paano ang buhay na matagal ko nang pinapangarap?

Dahan-dahan kong binuksan ang aking mga mata.

“May isa akong kondisyon.”

Bahagyang tumaas ang kilay niya.

“Go on.”

“Hindi mo ako puwedeng pagbantaan, saktan, o piliting mahalin ka. Hindi ako magiging sunud-sunuran sa lahat ng gusto mo dahil lamang asawa mo ako.”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay iniabot niya sa akin ang isang mamahaling bolpen.

“Fine.”

Kinuha ko iyon.

Nanginginig ang mga daliri ko habang inilalagay ang pangalan ko sa ilalim ng dokumento.

Alessia Montclair.

Sa isang pirma, para bang tuluyan kong isinuko ang buhay na minsan kong pinangarap.

Nang matapos ako, agad na kinuha ni Sebastian ang dokumento.

“Congratulations, future Mrs. Laurent.”

Walang saya sa boses niya.

Wala ring pagmamahal sa mga mata niya.

Tumalikod na sana siya nang bigla akong magsalita.

“Sebastian?”

Huminto siya.

“May mahal ka bang iba?”

Hindi siya agad sumagot.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, may nakita akong kakaibang sakit sa kaniyang mga mata.

“Yes.”

Isang salita lamang.

Ngunit sapat iyon upang durugin ang puso ko kahit hindi ko pa naman siya minamahal.

“Kung ganoon,” bulong ko, “bakit mo ako pinakasalan?”

Dahan-dahan siyang humarap sa akin.

“Because the woman I wanted to marry chose to leave.”

Napalunok ako.

“Victoria?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, inilagay niya ang dokumento sa loob ng sobre at naglakad palayo.

Bago siya tuluyang mawala sa paningin ko, narinig ko ang huli niyang sinabi.

“Remember this, Alessia. You're not the woman I chose.”

Naiwan akong mag-isa sa madilim na hardin.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.

Ang malaman na ginagamit ako ng sarili kong pamilya…

O ang malaman na sa araw ng kasal ko, magiging asawa ako ng lalaking may ibang babaeng minamahal.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, isang tanong ang paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko.

Kung hindi ako ang babaeng pinili niya, bakit pakiramdam ko ay ako ang kailangang magbayad sa kasalanan ng lahat?

To Be Continue....