CHAPTER 3: ANG BABAENG NASA PUSO NIYA

Alessia’s POV

“Because the woman I wanted to marry chose to leave.”

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.

Hindi ko alam kung bakit masakit.

Hindi ko naman mahal si Sebastian Laurent. Wala akong dahilan para masaktan sa katotohanang may ibang babaeng laman ang puso niya.

Pero bakit ganoon?

Bakit pakiramdam ko, kahit hindi pa nagsisimula ang kasal namin, talo na agad ako?

Tumingin ako sa dokumentong pinirmahan ko kanina. Nasa ibabaw pa rin ng mesa ang kopya nito na ibinigay ni Sebastian.

Dalawang taon.

Dalawang taon akong magiging asawa ng isang lalaking hindi ako pinili.

Dalawang taon akong mabubuhay sa isang tahanang hindi ko alam kung saan ako lulugar.

At sa loob ng dalawang taon na iyon, kailangan kong matutunang huwag umasa.

Dahil ang pinakamapanganib na bagay na puwedeng gawin ng isang babaeng ikinasal sa lalaking may ibang minamahal ay ang umibig.

At hindi ko hahayaang mangyari iyon sa akin.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa sunod-sunod na katok sa p***o ng aking silid.

“Miss Alessia! Gising na po kayo?”

Boses iyon ni Aling Rosa, ang matagal nang katiwala ng aming mansiyon.

“Pasok po kayo.”

Dahan-dahang bumukas ang p***o. Pumasok siya habang may dalang isang malaking kahon na kulay puti.

“May ipinadala po para sa inyo.”

Napakunot ang noo ko.

“Sino po ang nagpadala?”

“Galing daw po sa Laurent residence.”

Napatigil ako.

Laurent residence?

Inilapag ni Aling Rosa ang kahon sa kama ko at ngumiti.

“Baka regalo po ni Sir Sebastian para sa kasal ninyo.”

Hindi ako sumagot.

Nang makalabas siya, dahan-dahan kong binuksan ang kahon.

Sa loob ay isang napakagandang puting gown na may maliliit na kristal sa dibdib at mahabang laylayan. Kasama nito ang isang pares ng diyamanteng hikaw at isang simpleng kuwintas.

Napahawak ako sa bibig ko.

Napakaganda ng gown.

Ngunit sa ilalim ng mga mamahaling gamit ay may isang maliit na sobre.

Binuksan ko iyon.

Wear this on our wedding day. The ceremony will begin at ten in the morning. Don't be late.

Walang pangalan.

Walang pagbati.

Walang kahit anong salitang magpaparamdam sa akin na espesyal ang araw na iyon.

Napangiti ako nang mapait.

“Of course,” bulong ko. “Business arrangement lang naman ito.”

Isinara ko ang kahon at bumalik sa aking kama.

Hindi ko alam kung bakit may maliit na bahagi sa akin na umasa na kahit papaano, may kaunting kabaitan sa lalaking pakakasalan ko.

Ngunit tila malinaw na malinaw ang lahat.

Hindi ako ang babaeng pinili niya.

Ako lamang ang babaeng pumalit.

Bandang alas-diyes ng umaga, pumunta ako sa opisina ni Papa upang kunin ang ilang dokumentong kailangan para sa kasal.

Hindi ko sinasadyang marinig ang pag-uusap nila ni Mama sa loob.

“Sigurado ka bang hindi niya malalaman?” tanong ni Mama.

“Wala siyang kailangang malaman,” sagot ni Papa.

“Pero paano kung bumalik si Victoria bago ang kasal?”

Sandaling natahimik si Papa.

“Hindi na siya babalik.”

“Paano ka nakasisiguro?”

“Dahil kung babalik siya, kailangan niyang harapin ang ginawa niya.”

Napahawak ako sa doorknob.

Bumalik?

Saan pupunta si Victoria?

Bakit parang may tinatago sila sa akin?

Bago pa ako makapag-isip, narinig kong muling nagsalita si Papa.

“Ang mahalaga ngayon ay maikasal si Alessia kay Sebastian. Kapag natapos ang kasal, matatapos din ang problema natin.”

“Pero anak natin si Alessia.”

“Exactly. Kaya alam kong gagawin niya ang lahat para sa atin.”

Hindi ko na kinaya ang narinig ko.

Dahan-dahan akong umatras mula sa p***o.

Muli na naman nila akong ginamit.

Muli na naman nilang ipinagpalagay na dahil ako ang masunuring anak, kaya nilang ipasa sa akin ang lahat ng problema nila.

At ang pinakamasakit?

Ni minsan, hindi nila naisip na baka pagod na rin ako.

Nang hapon ding iyon, pumunta ako sa isang maliit na café malapit sa aming mansiyon.

Kailangan kong huminga.

Kailangan kong lumayo kahit sandali sa mundong tila unti-unting sumasakal sa akin.

Umorder ako ng kape at umupo sa tabi ng bintana.

Habang hinihintay ang order ko, inilabas ko ang cellphone ko.

May bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero.

We need to talk. Meet me at the café near your house. Please come alone.

Walang pangalan.

Napakunot ang noo ko.

Sino ito?

Bago ko pa maisip kung sasagot ba ako, may pumasok na notification.

Isang larawan.

Nang buksan ko iyon, pakiramdam ko ay tumigil ang tibok ng puso ko.

Nasa larawan si Sebastian.

Nakasuot siya ng puting polo at nakaupo sa isang mamahaling restaurant. Katapat niya ang isang magandang babae na may mahabang buhok at nakasuot ng pulang bestida.

Magkahawak ang kanilang mga kamay.

At sa mukha ni Sebastian, may ngiting hindi ko pa nakikita mula nang makilala ko siya.

Isang ngiting puno ng lambing.

Isang ngiting hindi para sa akin.

Sa ibaba ng larawan ay may mensahe.

You deserve to know who your future husband truly loves.

Nanlamig ang mga kamay ko.

Kaya pala.

May ibang babae talaga.

At hindi lamang iyon basta babaeng minahal niya noon.

Mukhang ang babaeng iyon ang dahilan kung bakit hindi niya kayang ngumiti sa akin.

Biglang tumunog ang cellphone ko.

Isang tawag mula sa hindi kilalang numero.

Sinagot ko iyon.

“Hello?”

“Alessia?”

Boses ng isang babae.

Mahina, ngunit malinaw.

“Sino ito?”

“I'm the woman Sebastian was supposed to marry.”

Napalunok ako.

“Victoria?”

Hindi siya agad sumagot.

Pagkatapos ay mahina siyang tumawa.

“No. I'm not your sister.”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

“Then who are you?”

“My name is Camille. Camille Hart.”

Camille Hart.

Hindi pamilyar ang pangalan sa akin.

“Bakit mo ako tinatawagan?”

“Because you're about to make the biggest mistake of your life.”

Napatingin ako sa larawan sa cellphone ko.

“May relasyon ba kayo ni Sebastian?”

“Yes.”

Diretso.

Walang pag-aalinlangan.

Parang sinaksak ako sa dibdib kahit wala naman akong karapatang masaktan.

“How long?”

“Three years.”

Tatlong taon.

Tatlong taon na pala silang may relasyon.

Samantalang ilang araw pa lamang ang nakalipas, akala ko ay ang ate ko ang pinakamalaking problema sa kasal na ito.

Hindi ko alam na may mas malalim pa palang lihim na naghihintay sa akin.

“Bakit hindi ka niya pinakasalan?” tanong ko.

Narinig ko ang malalim niyang paghinga sa kabilang linya.

“Because my family isn't useful to his business.”

Napapikit ako.

Pareho pala kami.

Pareho kaming bahagi ng isang larong negosyo.

Ang pagkakaiba lamang, siya ang babaeng minahal ni Sebastian.

At ako ang babaeng ginagamit niya upang matupad ang kasunduan ng dalawang pamilya.

“Alessia, listen to me,” sabi ni Camille. “Sebastian may be marrying you, but he'll never love you.”

“Hindi mo ako kailangang tawagan para sabihin iyon.”

“Then why are you still agreeing to marry him?”

Hindi ako nakasagot.

Dahil hindi ko kayang ipaliwanag sa kaniya ang lahat.

Hindi ko kayang sabihin na kung tatanggi ako, maaaring mawalan ng lahat ang pamilya ko.

Hindi ko kayang sabihin na kahit nasasaktan ako, hindi ko pa rin kayang talikuran ang mga taong paulit-ulit akong sinasaktan.

“Please,” patuloy niya. “Don't marry him.”

Napapikit ako.

“I'm sorry, Camille. It's too late.”

Pinatay ko ang tawag.

At sa unang pagkakataon, tuluyan akong napaiyak sa gitna ng café.

Gabi na nang makabalik ako sa mansiyon.

Pagpasok ko sa sala, nakita ko si Sebastian na nakaupo sa sofa habang may binabasang dokumento.

Nang marinig niya ang mga yabag ko, tumingin siya sa akin.

“Where have you been?”

“Why? Kailangan ko bang humingi ng permiso sa iyo?”

Ibinaba niya ang hawak na dokumento.

“I'm asking a simple question.”

“And I'm giving you a simple answer. I went out.”

Tumayo siya.

“Don't start this, Alessia.”

Napatawa ako nang walang saya.

“Start what? Hindi pa nga tayo kasal, pero parang gusto mo nang kontrolin ang bawat galaw ko.”

“I'm not controlling you.”

“Really? Then why do you keep acting like you own me?”

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos ay lumapit siya sa akin.

“Because in three days, you'll be my wife.”

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata.

“And what does that make me? Another one of your business deals?”

Nagbago ang ekspresyon niya.

“Ano'ng ibig mong sabihin?”

Inilabas ko ang cellphone ko at ipinakita sa kaniya ang larawan.

Nang makita niya iyon, biglang nawala ang kulay sa kaniyang mukha.

Hindi ko alam kung galit ba siya o nagulat.

Ngunit sa unang pagkakataon, nakita kong may isang bagay na kayang magpabago sa malamig niyang ekspresyon.

Si Camille.

“Who sent you this?” malamig niyang tanong.

“Does it matter?”

“Alessia, answer me.”

“Bakit? Dahil ayaw mong malaman kong may babaeng mahal mo?”

Napahigpit ang panga niya.

“Stay out of my personal life.”

Napangiti ako nang mapait.

“Don't worry, Sebastian. Wala akong planong pumasok sa buhay mo. Hindi ko nga gustong maging bahagi nito.”

Tumalikod ako upang umakyat sa hagdan.

Ngunit bago pa ako makalayo, hinawakan niya ang aking pulso.

“Listen to me carefully.”

Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin.

“Bitawan mo ako.”

“Camille is part of my past.”

“Then why do you look at her like she's still your future?”

Hindi siya nakasagot.

At sapat na ang katahimikang iyon upang malaman ko ang sagot.

Dahan-dahan niyang binitiwan ang kamay ko.

“She's not the woman I'm marrying.”

Napangiti ako nang mapait.

“Exactly. Ako ang babaeng pinakasalan mo dahil kailangan mo. Siya ang babaeng minahal mo dahil gusto mo.”

Hindi siya kumibo.

Kaya nagpatuloy ako.

“Don't worry, Sebastian. Hindi ako hihingi ng pagmamahal mo. Hindi ako makikipagkompetensiya sa kaniya. At lalong hindi ako magmamakaawa sa iyo para piliin ako.”

Tinitigan niya ako nang matagal.

“Good.”

Isang salita.

Isang malamig na salita na tila lalong nagpatunay na wala akong dapat asahan sa kaniya.

Tumango ako.

“Good.”

Pagkatapos ay umakyat ako sa aking silid.

Ngunit bago ko tuluyang maisara ang p***o, narinig ko ang boses niya mula sa ibaba.

“Alessia.”

Huminto ako.

“Whatever happens, don't trust Camille.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

Hindi siya agad sumagot.

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpabalik sa lahat ng takot sa dibdib ko.

“Because she's the reason my last engagement ended.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Last engagement?

Ibig sabihin, hindi lamang pala ako ang babaeng muntik nang pakasalan ni Sebastian.

At kung si Camille ang dahilan ng pagkasira ng una niyang engagement, ano naman ang gagawin niya sa kasal namin?

Dahan-dahan kong isinara ang p***o.

Sumandal ako rito at napahawak sa dibdib ko.

Tatlong araw na lamang.

Tatlong araw bago ako maging asawa ng lalaking may ibang minamahal.

Ngunit ngayon, may bago na akong kinatatakutan.

Hindi lamang ang katotohanang hindi ako mamahalin ni Sebastian.

Kundi ang posibilidad na ang babaeng nasa puso niya ang siyang sisira sa buhay na pilit kong pinoprotektahan.

At kung ang kasal na ito ay nagsimula sa isang kasinungalingan, gaano karaming puso ang kailangang madurog bago tuluyang lumabas ang katotohanan?

To Be Continue…