Chapter 6

THE  silence was deafening. Shock was written all over their faces. No one dared to speak. 

They were all shocked, but I wasn't. He's the one who spoke to me earlier. He's the one who threatened me. And now here we are, face to face, meeting again. What should I do? I'm scared of him.

Horror na tumingin sa akon si Mama. Halos hindi ito makapagsalita at ang tanging ginawa niyo ay ang hawakan nang mahigpit ang aking kamay. Ramdam ko ang takot ni mama para sa akin. Damang-dama ko rin ang proteksyon at pagmamahal nito sa akin. Of course, I am her only daughter. Mahal na mahal niya ako at mahal na mahal ko rin si Mama. 

Napatingin ako kay Tita Vionnet, ang kaninang masayang mukha, ngayon ay naging naging seryoso habang nakatingin sa anak. Pareho lang sila nang reaksiyon ng kaniyang asawa. Hindi ko tuloy alam kung ano ang gagawin. Imbes na masayang gabi, naging disaster night.

"What happened between the two of you?" nag-alala na tanong ni Mama sa akin.

"Ano'ng nangyari sa pagitan ninyong dalawa ni Mr. Orlov?" mahina at kalmado na tanong ni Papa sa akin.

"Long story, pero ang pinaka-dahilan si Marcus." sagot ko nang pabulong.

"That shit again." wika ni Papa habang ang dalawang kamay nitong magkahugbong ay namumula na sa pagtitimpi.

"I think this conversation and these family meetings are ending here.” wika ni mama at saka tumayo. Hinawakan ni Mama ang aking kamay at mabilis akong pinatayo. “Merritt, Mallory, let’s go.” wika ni mama. Hindi utos, hindi pakiusap, kundi demand.

Tumayo si Papa Merritt at sumunod sa amin ni mama. Nakita ko ang paghabol sa amin ni tita Vionnet, ngunit agad din naman tumigil nang marinig ang boses ng asawa.

He makes her stop. His voice is like a command. Pang-mayaman, makapangyarihan at dominante.

PAGDATING namin sa bahay, hindi ako kinausap ni mama at papa. Hindi nila ako tinanong kung bakit gano’n ang sinabi ni Ellis sa akin. Wala silang binanggit ni isa. Basta pagkababa namin sa kotse, kaniya-kaniyang akyat na kami. Pero alam kong may binabalak na si Papa. Alam kong may gagawin itong hindi maganda. At pinaka-kawawa dito ay si Marcus. Dahil siya ang dahilan sa nangyari sa amin ni Ellis kanina sa mall.

Dahil wala akong mapaghingahan nang sama ng loob, pinili ko na lamng tawagan si Lira.

“Napatawag ka? Tapos na ba ang meeting niyo sa Grand Hotel?” pambungad na tanong sa akin ni Lira.

“Disaster.” tanging sagot ko kay Lira.

"Why a disaster? Why did it become a disaster? What happened?" sunud-sunod na tanong nito sa kabilang linya.

"I ruined it. By accident."

“Bakit?”

“Ang lalaking nasa fitting room at ang lalaking nakatakda sa akin ay iisa.” sagot ko kay Lira. Nagulat ito sa sinabi ko. Alam niya kasi ang nangyari kanina, nai-kuwento ko sa kaniya.

“That bastard? Ang lalaking sinaktan ka muna bago ka tinulungan?”

“Tss. Hindi tulong ang ginawa ng lalaking ‘yon kanina, kundi paglilinis sa kaniyang sarili. Sumisigaw ba naman ng “babe” ang lalaking nasa labas. Malamang, inakala ng mga tao na bakla siya. Kilala pa naman ang pamilya nila. Malamang, kailangan niyang linisan ang mabango nilang pangalan. Mabango pa sa perfume natin.” mahabang litanya ko.

“Sabagay. Eskandaloso kasi itong si Marcus. Cheater na nga e, nagpakitang gilas pa sa mall kanina. Kaya deserve lang niya ang bogbog na ‘yon. Naki-balita nga ako sa ka-klase kong kapitbahay nila, dinala raw sa hospital si Marcus. May two ribs fractured daw sa right side pati ang kamay. Dumudugo din daw ang labi.”

“Bakit dalawang ribs lang ang fracture? Sana ginawang anim, ang hina naman nang bomogbog.” reklamo ko.

“Kaya nga e. Sabi ko nga doon sa ka-klase tapunan niya ng grenade ang kuwarto ni Marcus para mawala na sa mundo.” kuwento ni Lira sabay tawa. Ako naman na nakikinig ay tumawa rin.

Sino ba naman ang hindi, kung mawala ang siraulong ‘yon, e di masaya.

“Maganda ang naisip mo, Lira. Ang galing mo talaga.” wika ko at muli kaming nagtawanan.

“Sige na, matulog ka na. May trabaho pa tayo bukas.” wika ko kay Lira. Nabawasan na kasi ang iniisip ko. Nabawasan na ang takot at inis sa lalaking iyon. At higit sa lahat, sumaya ako dahil sa bianlita nito tungkol kay Marcus.

“O siya, magkita na lang tayo bukas sa office. Doon na lang natin ipagpatuloy ang kuwentohan at i-interview-hin ko pa nang maayos itong ka-klase kong kapitbahay nila. Para naman may good news akong isalubong sa’yo bukas.” natatawa na wika sa akin ni Lira.

“Maganda ‘yan, Lira. Sige na, thank you and goodnight.”

“Goodnight, Lory. Huwag ka ng mag-isip nang kung anu-ano. Pagtuunan mo nang pansin ang pera, hindi ang sakit sa ulo.”

“Oo na. Sige na goodnight. Bye!”

“Bye.”

Pagkatapos naming mag-usap ni Lira, balik katahimikan na naman ako. Inilapag ko ang aking cellphone sa bedside table ko para matulog na. Ngunit bigla naman tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko at binasa ang mensaheng galing sa isang unknown number.

"The wedding is pushing through, and it won’t be changed. Ellis.”