ตอนที่2

“คุณ..คุณ! เป็นอะไรหรือเปล่า”

หญิงสาวโบกมือไปมาอยู่ตรงหน้าลีรภัทร กว่าที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตัวหญิงสาวดังกล่าวก็ยืนอยู่แทบแนบชิดตัวเขาแล้ว เมื่อได้สติคืนกลับมาก็ไม่รีรอที่จะถอยหลังออกห่าง แต่สายตาของลีรภัทรกลับยังจับจ้องไปที่ปากแดงอมชมพูของเธออย่างเว้าวอน ก่อนจะสละความว้าวุ่นทั้งหมดและกระแอมออกมาเล็กน้อย

“คุณเป็นใคร มาอยู่ที่บ้านของผมได้ยังไง”

“บ้านของคุณเหรอ งั้นคุณก็คือคุณชายลีใช่มั้ย สวนดอกไม้คุณชายลี ชื่อนี้เพราะจริงๆ” หญิงสาวเหลือบมองป้ายเล็กที่ห้อยไว้ข้างหน้าต่าง

“ผมถามว่าคุณเข้ามาอยู่ในบ้านของผมได้ไง?” ชายหนุ่มเน้นเสียงย้ำคำถามเดิม

“อ่อ ฉันเกวลินค่ะ คนที่จะมาเช่าบ้านของคุณไงคะ”

“เช่าบ้าน? ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดแล้ว ผมไม่เคยประกาศปล่อยเช่าบ้านหลังนี้”

“คุณอย่ามาอำฉันสิ…คิดจะโกงฉันเหรอ ก็คุณให้ผู้ช่วยของคุณเอาเอกสารการเช่าบ้านมาให้ฉันเซนต์ อีกอย่างฉันโอนเงินค่ามัดจำและค่าเช่าบ้านล่วงหน้า1ปีให้คุณแล้วด้วย เงินไม่ใช่น้อยๆ ถ้าคุณคิดจะโกงฉัน ฉันเอาหลักฐานการโอนเงินไปแจ้งความแน่”

“งั้น ผมขอดูสลิปที่คุณโอนเงินหน่อย”

ลีรภัทรตรวจดูชื่อผู้รับเงินจากสลิปการโอนเงินจากมือถือที่หญิงสาวยื่นมาให้ก็เข้าใจเรื่องราวได้ทุกอย่าง ที่แท้คนที่สวมรอยเป็นเขาเพื่อจะปล่อยเช่าบ้านหลังนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นอาของเขานั่นเอง พอรู้แบบนี้ก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มขุ่นเคืองต่อผู้เป็นอาเป็นอย่างมาก

“คุณถูกหลอกแล้ว คนที่ปล่อยเช่าบ้านไม่ใช่ผม จะโอนเงินให้ใครไม่เช็กประวัติดูก่อนหรือไง”

“อะไรนะ! ไม่ได้อำกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย แต่ฉันชอบที่นี่จริงๆ นะ งั้นคุณให้ฉันเช่าบ้านได้มั้ย”

“ไม่! ผมไม่ได้เป็นคนเอาเงินคุณไปสักหน่อย”

“แต่ฉันเป็นผู้เสียหายนะ เอาอย่างนี้ฉันยอมจ่ายเงินอีกรอบให้คุณเพื่อเช่าบ้านหลังนี้ก็ได้ เงินที่เสียไปก็ถือว่าเสียค่าโง่แล้วกัน จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากจะเช่าหรอก ฉันอยากจะซื้อเลยต่างหาก ไม่น่าล่ะตอนขอซื้อไม่ยอมขายให้ ที่แท้ก็ไม่ใช่บ้านเขานี่เอง งั้นฉันไม่เช่าแล้วก็ได้ ฉันขอซื้อกับคุณเลยได้มั้ย”

“แค่เช่าผมยังไม่ยอมเลยนี่คุณคิดจะซื้อเลยเหรอ ผมไม่รู้ด้วยแล้วคุณก็ไปแจ้งความเอาแล้วกัน ผมจะไม่รับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น คุณกลับไปได้แล้ว ผมจะทำงาน”

“งั้นคุณพอจะรู้จักบ้านคนที่ชื่อน้อยมั้ย”

“คุณถามทำไม” ลีรภัทรเริ่มแสดงความกังวล หวังว่าน้อยที่หญิงสาวกล่าวถึงคงไม่ใช่ป้าน้อยของเขา

“ก็คนที่หลอกเอาเงินฉันบอกว่าเขาเป็นน้องชายของคนชื่อน้อยซึ่งอยู่หมู่บ้านนี้ ถ้าคุณให้ฉันไปแจ้งความ ฉันก็อยากจะตกลงกับพี่สาวเขาก่อนไง ถ้าพี่สาวเขายอมคืนเงินให้ฉันจะได้ไม่แจ้งความ”

“ไม่รู้จัก คนที่หลอกเอาเงินคุณเขาคงจะพูดความจริงอยู่หรอก ใครมันจะไปบอกเรื่องตัวเองให้คนจับเข้าคุกได้ง่ายๆ ล่ะคุณ” ลีรภัทรเริ่มตื่นตระหนก เพราะน้อยที่หญิงสาวกล่าวถึงคือป้าของเขาจริงๆ ด้วย

“นั่นสิ” หญิงสาวถอนหายใจอย่างครุ่นคิด ดูเหมือนว่าเธอจะเสียรู้ให้ชายตุ้มตุ๋นคนนั้นแล้วจริงๆ จะให้เธอขึ้นโรงขึ้นศาลก็ทำให้เสียเวลาชีวิตเธอไปอีก เงินที่เสียไปถือว่าเป็นค่าโง่ของเธอแล้วกัน

ระหว่างที่หญิงสาวหน้างอเดินกลับออกไปอยู่นั้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินชายคนหนึ่งเอ่ยชื่อที่คุ้นเคยออกมา คนดังกล่าวบอกกับลีรภัทรว่าป้าที่ชื่อน้อยถามหา ยิ่งเห็นสายตาที่เลิ่กลั่กของลีรภัทรแล้วก็ชวนที่จะสงสัยไม่ได้

“ขอโทษนะคะ ป้าน้อยที่ลุงพูดถึงเมื่อกี๊นามสกุลอะไรเหรอคะ”

หญิงสาวเดินเข้าไปถามชายดังกล่าวอย่างไม่รีรอ แต่ไม่ทันที่จะได้คำตอบก็ถูกลีรภัทรคว้าข้อมือเดินจูงพาเธอไปยังหลังบ้านในทันที โดยที่ตะโกนบอกชายที่พึ่งมาถึงให้กลับไปก่อน ขืนชายผู้นั้นบอกนามสกุลไปคงทำให้หญิงสาวรู้ความจริงแน่ เพราะหลังจากแต่งงานกับลุงจันทร์ป้าของเขาก็ยังคงใช้นามสกุลเดิมอยู่

“ที่คุณพาฉันมาที่นี่เพราะป้าน้อยที่ลุงคนเมื่อกี๊พูดถึงคือคนคนเดียวกันที่ฉันตามหาใช่มั้ย”

“ไม่ใช่!”

“งั้นฉันจะไปถามลุงให้แน่ใจ”

หญิงสาวสลัดมือออกเพื่อเดินหนีจากชายหนุ่ม แต่เดินได้ไม่ถึงไหนก็ถูกมือของลีรภัทรคว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้อีกครั้ง ชายหนุ่มดึงมือของหญิงสาวอย่างเต็มแรงจนร่างบอบบางของเธอถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมอกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของทั้งสองแทบแนบชิดกัน

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่โอบกอดเธอเอาไว้อย่างเคลือบแคลง ในขณะที่ชายหนุ่มเองก็จ้องมาที่ริมฝีปากแดงอมชมพูของเธออย่างไม่ลดละ ทำไมเขาถึงได้จดจ่อกับปากของเธอมากถึงเพียงนี้ พอสลัดความว้าวุ่นนั้นออกก็รีบผละตัวและคลายอ้อมกอดออกจากหญิงสาวในทันที

“ใช่…คุณเข้าใจถูกแล้ว ป้าน้อยเป็นพี่ของผู้ชายที่หลอกเอาเงินคุณจริงๆ และก็เป็นป้าของผมด้วย” ลีรภัทรยอมรับแต่โดยดี ขืนปิดบังต่อสักวันหญิงสาวก็ต้องรู้ความจริง

“นี่คุณทำเป็นเป็นธุรกิจครอบครัวเลยเหรอ พวกคุณวางแผนจะหลอกเอาเงินฉันตั้งแต่แรกใช่มั้ย”

“ไม่ใช่สักหน่อย เรื่องนี้ผมกับป้าไม่ได้รู้เรื่องด้วย พวกเราไม่ได้ติดต่ออาตั้งนานแล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาไปอยู่ที่ไหน พึ่งจะรู้ข่าวของเขาก็ตอนที่คุณมานี่แหละ”

“ฉันจะเชื่อคุณก็ได้และก็จะยอมจบเรื่องนี้ด้วย แต่คุณต้องให้ฉันเช่าบ้านหลังนี้ หรือถ้าอยากขายฉันก็โอเค”

“ไม่! เดี๋ยวผมจะเอาเงินที่อาผมเอาจากคุณคืนให้คุณก็แล้วกัน”

“ฉันถามอะไรคุณหน่อยสิ สวนดอกไม้ที่นี่ทั้งหมดเป็นของคุณด้วยเหรอ”

“ใช่ ถามทำไม?”

“ก็ไม่ทำไม งั้นเรื่องที่คุณจะโอนเงินคืนฉันไว้ค่อยคุยแล้วกัน ไว้ฉันจัดการธุระของฉันเรียบร้อยก่อนแล้วฉันจะมาหาคุณอีก”

“ไม่จำเป็น คุณรอผมอยู่ตรงนี้ไม่เกินครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวผมจะเอาเงินมาคืนคุณ”

“ก็ฉันยังไม่อยากได้เงินตอนนี้นี่ แต่ถ้าคุณไม่โอเคงั้นฉันแจ้งความก็ได้นะ”

“คุณขู่ผมเหรอ”

“จะเรียกว่าขู่ก็ได้ ฉันรู้นะว่าคุณไม่อยากให้ป้าของคุณรู้เรื่องนี้ ฉันเข้าใจคุณนะ อีกอย่างถ้าสวนดอกไม้ทั้งหมดที่นี่เป็นของคุณ คุณเองก็ต้องเก็บเงินสำรองเพื่อที่จะต่อยอดธุรกิจของคุณใช่มั้ยล่ะ ถ้าคุณเอาเงินสำรองตรงนั้นมาให้ฉัน สวนดอกไม้ของคุณต้องเกิดปัญหาแน่นอน ที่ฉันให้เวลาคุณหนึ่งเดือนคุณเองจะได้หาลู่ทางไว้ได้ไง บางทีตอนนั้นคุณอาจจะเปลี่ยนใจยอมขายบ้านและสวนดอกไม้ให้ฉันก็ได้”

“บอกคุณไว้ตรงนี้เลยว่าไม่มีทางอย่างแน่นอน ผมขอถามคุณหน่อยสิ คุณอยากได้สวนนี้ไปทำไม”

“ฉันอยากจะเปิดคาเฟ่เล็กๆ ที่ผ่านมาฉันตามหาที่ทางมาตลอดแต่ก็ไม่ถูกใจสักที่จนมาเจอบ้านหลังนี้ประกาศให้เช่า ถ้าฉันได้เปิดคาเฟ่อยู่ท่ามกลางดอกไม้สวยๆ พวกนี้มันคงเป็นอะไรที่ดีมาก และยิ่งได้มาเห็นของจริงฉันก็บอกกับตัวเองทันทีว่าต้องเป็นเจ้าของที่นี่ให้ได้ ขอแค่คุณขายให้ฉันเรื่องเงินฉันไม่เกี่ยงเลย”

“คุณเพ้อฝันเกินไปแล้ว ที่ลับตาคนแบบนี้คงมีลูกค้าหรอกนะ ที่นี่ก็ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวด้วยไม่มีใครให้ความสนใจหรอก”

“คุณยังเปิดสวนดอกไม้ได้เลยทำไมฉันจะเปิดคาเฟ่บ้างไม่ได้ล่ะ เอาเป็นว่าอีกเดือนหนึ่งเจอกันนะคุณชายลี จำชื่อเกวลินคนนี้ให้ขึ้นใจ เจอกันครั้งหน้าจะได้ทักทายฉันถูก”

“ครับคุณเกวลิน งั้นตอนนี้เชิญคุณเกวลินกลับไปได้แล้ว ผมจะได้ทำงานของผมสักที”

“คงไม่ได้ พอดีตอนขึ้นมามีชาวบ้านขึ้นมาส่งน่ะ ทางมันค่อนข้างชันและก็ขรุขระด้วยฉันก็เลยจอดรถไว้ที่หมู่บ้าน คุณเองก็มีรถนี่ งั้นไปส่งฉันหน่อยได้มั้ย”

“คุณรอได้มั้ยล่ะ ผมต้องเอาดอกไม้ขึ้นกระบะรถก่อน”

“ได้สิ งั้นฉันเดินเล่นดูดอกไม้รอก็แล้วกัน เสร็จเมื่อไหร่คุณเรียกฉันนะ”

หญิงสาวยิ้มหวานก่อนจะเดินตรงไปยังแปลงดอกไม้ที่อยู่ใกล้ๆ เธอเองดูพอใจมากที่ได้ชื่นชมดอกไม้ในยามแดดอ่อนๆ เช่นนี้ ถ้าได้มาอยู่ที่นี่ตามที่วาดฝันเอาไว้คงทำให้เธอมีความสุขมากอย่างแน่นอน

เกว หรือเกวลิน สาวสวยสดใสในวัย23ปี เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของนทีกับปานวาดโดยมีกานหรือกานวนิชเป็นพี่ชายคนโต ครอบครัวของเธอถือว่าร่ำรวยระดับต้นๆ ของประเทศ มีหน้ามีตาและเป็นที่รู้จักทางสังคมเป็นอย่างดี

หลังจากเกวลินเรียนจบปริญญาตรีที่ออสเตรเลียก็อยู่เที่ยวเล่นต่ออย่างไม่มีเป้าหมายในชีวิต ด้วยความที่เธอไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทองเลยใช้ชีวิตตามใจอยู่เกือบครึ่งปีได้ จนวันหนึ่งเกิดความคิดอยากทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันและยืนได้ด้วยขาของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาครอบครัวอีก จึงมีความคิดอยากมีคาเฟ่เล็กๆ เป็นของตัวเอง เพราะถ้าจะให้ทำงานอยู่แต่ในออฟฟิศเหมือนพ่อแม่และผู้เป็นพี่ชายก็คงไม่ไหวอย่างแน่นอน คนที่รักอิสระอย่างเธอให้อุดอู้อยู่ในกฏระเบียบแบบแผนคงเป็นไปไม่ได้

เมื่อคิดได้แบบนั้นจึงใช้เวลาที่อยู่ออสเตรเลียอีกครึ่งปีหลังเรียนรู้หลักสูตรเพื่อต่อยอดธุรกิจคาเฟ่ของเธอในอนาคต ก่อนจะกลับมาอยู่ที่ไทย พ่อกับแม่ของเธอก็สนับสนุนเป็นอย่างดี ไม่ว่าเธออยากทำอะไรพ่อกับแม่ก็ไม่เคยขัดใจเลยสักครั้ง

หลายวันต่อมา

ลีรภัทรกำลังวุ่นอยู่กับการจัดข้าวของเนื่องจากวันนี้ต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านสวนแล้วโดยมีมุกดาครูสาวเข้ามาช่วยอีกแรง หลายวันที่ผ่านมาทั้งคู่สนิทสนมกันมากขึ้นและก็ดูจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี มุกดาเองก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดที่จะต้องอยู่กับลีรภัทตามลำพังด้วย เธอเองรู้สึกโล่งใจและเบาใจด้วยซ้ำที่ได้คุ้นเคยกับคนในพื้นที่ได้เร็วกว่าที่คิดเอาไว้

“เมื่อกี๊ป้าน้อยยังบ่นอยู่เลยที่คุณย้ายมาอยู่ที่นี่คนเดียว แกคงจะเป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ”

“ครับ ต่อให้ผมโตแค่ไหนก็ยังคงเป็นเด็กน้อยในสายตาป้าอยู่ดี ขอบคุณครูมุกนะครับที่มาช่วยผมวันนี้”

“ถือว่าหายกันที่คุณไม่ยอมคิดค่าดอกไม้ก็แล้วกันนะคะ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังเกรงใจคุณอยู่เลย”

“ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่ก็ได้ครับ ไม่ได้มากมายอะไร นี่ก็เที่ยงแล้วเราไปหาข้าวกินกันดีกว่า เดี๋ยวผมจะพาครูมุกไปกินของอร่อยๆ รับรองครูมุกต้องชอบมากแน่ๆ”

หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับพร้อมช่วยกันเก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะเดินออกจากบ้านตรงไปยังรถกระบะคันสีฟ้าของลีรภัทรที่จอดเอาไว้ เพื่อตรงไปยังจุดหมายที่ชายหนุ่มได้บอกต่อหญิงสาวไว้เมื่อสักครู่

กรุงเทพมหานคร ช่วงค่ำของวัน

“นึกว่าเที่ยวเชียงใหม่เพลินจนไม่อยากกลับบ้านแล้วสิ” นทีเอ่ยหยอกผู้เป็นลูกสาวทันทีที่เดินผ่านเข้ามายังห้องนั่งเล่น เป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่เกวลินหายหน้าหายตาไปจากบ้าน

“ไปเชียงใหม่ทั้งทีก็ต้องอยู่เที่ยวต่อสิคะ บรรยากาศที่นั่นดีมากเลยค่ะพ่อ เกวเองก็ชักอยากจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นถาวรซะแล้ว”

“ได้ยังไงล่ะลูก พ่ออนุญาตให้เกวไปเปิดคาเฟ่ที่นั่นได้ แต่พ่อไม่อนุญาตให้เกวย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่นั่นนะ อะไรกันพึ่งกลับมาจากออสเตรเลียเองก็คิดจะหนีไปอยู่ที่อื่นแล้วเหรอ”

“อย่าพึ่งงอนสิคะ ถึงตัวเกวจะอยู่ที่อื่นแต่ใจของเกวก็อยู่ที่พ่อกับแม่ตลอดนะคะ เราไม่ได้อยู่ไกลกันมากขนาดนั้นสักหน่อย คิดถึงก็มาเจอกันได้”

“เอาล่ะๆ พ่อขี้เกียจจะเถียงแล้ว ว่าแต่ไปดูบ้านมาเป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างโอเคมั้ย”

“โอเคมากเลยค่ะ เดี๋ยวเดือนหน้าก็ย้ายไปอยู่บ้านนั้นได้แล้ว เกวไปอาบน้ำดีกว่า…รักพ่อนะคะ” หญิงสาวหอมแก้มผู้เป็นพ่อไปฟอดใหญ่ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง

เกวลินไม่ได้บอกปัญหาที่เกิดขึ้นให้ผู้เป็นพ่อรับรู้ เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องจัดการปัญหาทุกอย่างให้ได้ด้วยตัวเองโดยที่ไม่ต้องรบกวนผู้เป็นพ่อ และที่สำคัญเธอต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นให้จนได้

ผ่านไปสักพักเกวลินเดินออกจากห้องน้ำมานั่งที่เตียงนอนในชุดคลุมพร้อมกับผมที่ยังคงเปียกหมาดๆ มือเล็กเอื้อมไปหยิบมือถือที่หัวเตียงเพื่อกดโทรหาใครบางด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“สวัสดีค่ะคุณชายลี ไม่เจอฉันตั้งหลายวันคิดถึงกันบ้างมั้ย”

“คุณได้เบอร์ผมมาจากไหน” เสียงปลายสายตอบรับด้วยความเคลือบแคลง