1. ผีพนันเข้าสิง

ปิดฉากลงแล้วสำหรับมหกรรมลูกหนังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมวลมนุษยชาติซึ่งจัดขึ้น ณ กรุงรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยทีมชาติเยอรมันสามารถเอาชนะทีมชาติอาร์เจนติน่าไปได้ 1 ประตูต่อ 0 หลังต่อเวลาพิเศษ ผงาดคว้าแชมป์โลกสมัยที่ 4 ไปครองได้สำเร็จ

ไม่เพียงแต่แฟนบอลทั่วโลกเท่านั้นที่ตื่นเต้นและดีใจต่อชัยชนะในครั้งนี้ เควิ่นชายหนุ่มลูกครึ่งผิวขาวแบบชาวตะวันตก จมูกโด่งเป็นสันรับกับรูปหน้า ริมฝีปากหยักได้รูปดูหล่อเหลาและกระชากใจสาวๆ ด้วยหุ่นล่ำๆ ก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ดีใจไม่แพ้กัน เพราะเขาชนะการวางเดิมพันในการแข่งขันที่เข้มข้นตลอดทั้งทัวร์นาเมนต์นี้ด้วยวงเงินจำนวนมากถึงสี่ล้านห้าแสนบาท

“เชี้ยอะไรวะเนี่ย! อาร์เจน แพ้! แม่งต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ” เสียงชายหนุ่มผิวเข้มพูดขึ้นระหว่างนั่งดูดบุหรี่อยู่ที่โต๊ะภายในผับที่คราคร่ำไปด้วยเหล่าผีเสื้อราตรีที่ออกโบยบินหาความสนุกและบันเทิงเริงรมย์ให้แก่ชีวิต หันมาพูดกับเควิ่นที่นั่งสะกิดปลายเรียวเล็บที่ยาวปริ่มๆ พอประมาณในแบบผู้ชายสำอาง ด้วยสีหน้าและท่าทางที่ดูสะใจในแบบของผู้ชนะ

“กูว่าแล้ว! เมสซี่แม่งไม่ใช่ทุกอย่างของอาร์เจน” เลโอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกเดินออกไปจากโต๊ะ

“สี่ล้านห้าแสนบาทจ่ายมาซะดี ๆ” เควิ่นปรายหางตาคมกริบมองมาที่คริสชายหนุ่มผิวเข้มที่พูดกับเขา ก่อนที่หนุ่มตี๋มาดคุณชายอย่างมิกกี้เจ้าของผับแห่งนี้จะเดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาแล้วพูดกับเควิ่น

“ไหนมึงว่าไม่จำเป็นต้องจ่ายเป็นเงินก็ได้ไงวะ แค่พนันกันเล่น ๆ ขำ ๆ ไม่ใช่เหรอ” มิกกี้พูดพลางหันมาสบตากับคริสและเควิ่นที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ

“กูเหรอ! ที่พูดว่าต้องจ่าย” เควิ่นปรายตาไปทางคริสอีกครั้ง

“เออ ๆ กูเอง! แต่มึงพูดว่าไม่จำเป็นต้องจ่ายเป็นเงินไม่ใช่เหรอ เอาหญิงแทนได้ใช่มั้ยวะไอ้เค” คริสหันมาถาม ก่อนที่เลโอจะถือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้วเดินวนกลับเข้ามานั่งที่โต๊ะ

“เอางี้! มึงอยากได้ผู้หญิงคนไหนในผับกูบอกมาเลย เดี๋ยวกูจัดมาประเคนให้มึงถึงที่เลย” เควิ่นกระตุกยิ้ม เพราะดูเหมือนว่าเพื่อนๆ ของเขาจะใช้มุกเดิมๆ ทุกครั้งที่แพ้พนันเรื่องพวกนี้ด้วยผู้หญิงสาวๆ สวยๆ ในผับอยู่เสมอ แต่สิ่งที่เขาอยากได้ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เหล่านี้ แต่เขาต้องการเงินสี่ล้านห้าแสนบาทมากกว่า เพื่อจะดัดนิสัยเพื่อนๆ ขาพนันกลุ่มนี้

“เบื่อแล้วว่ะ! ผู้หญิงในผับพวกมึงก็มีแต่หน้าเดิม ๆ สวยก็จริง แต่กูไม่ชอบผู้หญิงแดกเหล้า เที่ยวกลางคืน” เควิ่นพูดก่อนจะกระดกเครื่องดื่มสีชาสกัดจากข้าวบาร์เลย์เข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ สถานบันเทิงแห่งนี้อย่างเหนื่อยหน่าย

“แล้วมึงอยากได้แบบไหน สดๆ ซิงๆ ขาว ๆ อวบ ๆ หรือแบบไหนก็บอกมาสิวะ พวกกูจะได้ไปหามาประเคนให้” เลโอชายหนุ่มร่างสูงที่เดินเข้ามานั่งลงเมื่อครู่เป็นคนเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา เควิ่นวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะแล้วนึกสนุกพูดออกไปแบบทีเล่นทีจริง

“ขอสวยๆ ใสๆ แต่ขอแบบไม่ซิงนะ พวกมึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบผู้หญิงซิง ขี้เกียจต้องมานั่งรับผิดชอบว่ะ” เควิ่นพูดพลางหัวเราะเยาะๆ

“มึงเลือกเอาเลยว่าคนไหน คืนนี้มึงจะเอากี่คนว่ามาเลยดีกว่าไอ้เค” คริสเสริม ก่อนจะหันไปมองสาวๆ สวยๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะและหมู่มวลสาวๆ ขาแดนซ์ที่อยู่บนฟลอร์เต้นรำ

“กูพูดว่า เบื่อผู้หญิงในผับของพวกมึงแล้วไง กูต้องการผู้หญิงแบบที่เดินผ่านไปผ่านมาตามป้ายรถเมล์ แต่บอกก่อนนะว่าเอาแบบไม่ซิง พวกมึงไปหามาให้กูดิ” เควิ่นพูด ก่อนจะหันมาสบตาคริส เลโอ และมิกกี้อย่างท้าทาย

“โธ้เว้ย! ไอ้คุณเค ผู้หญิงเดินตามป้ายรถเมล์ที่มึงพูดจะดูยังไงว่าแม่งซิงไม่ซิงวะมึง” เลโอพูดอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปขอความเห็นจากมิกกี้และคริส

“พวกมึงไม่มีปัญญาก็โอนเงินสี่ล้านมาให้กู” เควิ่นยิ้มกริ่มเพราะเชื่อว่าเพื่อนๆ ของเขาคงไม่มีปัญญาหาผู้หญิงในแบบที่ว่าให้ได้แน่ และเงินสี่ล้านกว่าจะต้องลอยเข้ามาอยู่ในกระเป๋าของเขาอย่างแน่นอน อันที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้ต้องการผู้หญิงอย่างที่ว่านั่นอยู่แล้ว แค่อยากจะปั่นหัวเพื่อนๆ จอมท้าพนันเขาก็เท่านั้น

“ไม่เกินตีสี่ถ้าผู้หญิงของพวกมึงไม่มาถึงคอนโดกู พรุ่งนี้เช้ากูต้องเห็นเงินสดสี่ล้านผ่านบัญชีกู ไม่งั้นพวกมึงเตรียมปิดผับนี้ได้เลย” พูดจบ เควินก็คว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากโต๊ะทันที ปล่อยให้คริส เลโอ และมิกกี้มองหน้ากันไปมาหัววุ่นว่าจะหาผู้หญิงแบบที่ว่านี้มาได้ยังไง นอกเสียจากฉุด! พอคิดได้ว่าต้องฉุด ความคิดเลวทรามชั่วช้าก็แล่นเข้ามาในหัวทันที เพราะพวกเขาไม่มีทางเสียเงินล้านหรือยอมเสี่ยงปิดผับไปง่ายๆ แน่นอน แม้ว่าเควิ่นจะเป็นเพื่อนในกลุ่ม แต่เขารู้ว่าหมอนี่ไม่ได้พูดเล่น และสามารถปิดผับนี้ได้จริงๆ

โรงแรมระดับห้าดาวแห่งหนึ่ง หญิงสาวร่างบางในชุดเมดค่อยๆ ถอดชุดทำงานประจำโรงแรมแห่งนี้ออกจากร่าง หลังจากที่พ้นเวลาทำงานแล้วไว้ที่ล็อคเกอร์ของตัวเอง มือบางหยิบโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสะพายเพื่อลงไปสแกนลายนิ้วมือเพื่อกลับบ้านหลังจากเลยเวลาเลิกงานและโอทีต่อเนื่องมาถึงสองชั่วโมงกว่า

หยาดพิรุณหญิงสาวเอวบาง รูปร่างระหง ใบหน้าสวยใส ผิวขาวอมชมพูดูพริ้มเพราน่ารักสดใสที่ตั้งใจสมัครงานเป็นพนักงานต้อนรับ แต่ด้วยคุณวุฒิของเธอยังไม่เพียงพอต่องานด้านนี้ จึงถูกส่งมาเรียนรู้งานแม่บ้านแทนและเมื่อได้ทำงานในแบบนี้ เธอก็พบว่าตัวเองคงจะเหมาะกับงานนี้มากกว่า โดยตอนนี้เธอทำงานมาได้ปีกว่าๆ จนไม่อยากกลับไปทำในแผนกต้อนรับในแบบที่ได้ตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้น และพอมีเงินส่งให้พ่อและแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดอีกด้วย

“ถ้าไม่มีอะไรให้ช่วยแล้ว หยาดกลับเลยนะคะ”

“ขอบใจมาก กลับบ้านดีๆ นะหยาด ให้พี่เดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์มั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เองสบายอยู่แล้ว นี่ก็จะเช้าแล้วด้วย ไปก่อนนะคะ” มือบางโบกมือลารุ่นพี่ร่วมงานคนสนิทที่เป็นหัวหน้าแม่บ้านประจำกะดึก เธอยิ้มรับให้หยาดพิรุณอย่างขอบคุณที่เธอมีน้ำใจอยู่ควบโอที แทนลูกน้องที่ลาหยุดงานไปหลายคน จนเลยเวลาทำงานปกติของเธอไปพอสมควร หยาดพิรุณยิ้มตอบ จากนั้นจึงเดินลงบันไดที่มีไว้เฉพาะพนักงานเพื่อไปรอรถที่ป้ายรถเมล์ โดยไม่รู้ว่านี่จะเป็นค่ำคืนที่สุดแสนจะโหดร้ายและเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

ร่างระหงเดินออกจากโรงแรมยืนรอรถเมล์กลับไปยังที่พัก สายตาจับจ้องไปที่ถนนเพื่อรอรถเมล์สายประจำที่แม้นานๆ จะผ่านมาที แต่รถสายนี้ก็วิ่งรับผู้โดยสารอยู่ตลอดทั้งคืนทำให้เธอมั่นใจว่า คงมีเวลากลับไปพักผ่อนได้มากพอสมควรก่อนที่จะต้องเดินทางกลับมาทำงานต่อในช่วงบ่าย

จู่ๆ สายตาหวานก็เหลือบไปเห็นรถตู้สีขาวจอดนิ่งก่อนจะถึงป้ายรถเมล์ และดูเหมือนว่าจะจอดอยู่นานแล้ว แต่ก็น่าแปลกที่รถคันนั้นไม่ได้ดับเครื่อง จนทำให้เธอคิดว่าถ้าหากในเวลานี้จะมีรถตู้สายที่ผ่านไปถึงที่พักของเธอสักคันคงจะดีไม่น้อย หญิงสาวครุ่นคิด ก่อนจะก้มมองนาฬิกาเป็นเวลาตีสามกว่าเกือบๆ จะตีสี่

“เฮ้ย! มึงดูนู่นดิ แม่งสวยฉิบหายเลย เนื้อ นม ไข่ตรงตามสเปคที่ไอ้เชี่ยเคต้องการแน่นอน!” มิกกี้ที่นั่งอยู่เบาะหลังคนขับภายในรถตู้สีขาวคันนั้น ชี้ไปที่ร่างบางที่ยืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ แล้วสะกิดเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ในรถคันเดียวกันโดยมีเลโอเป็นคนขับ

“เออกูเห็นแล้ว!” คริสพูด

“เอาจริงเหรอวะไอ้คริส นี่แม่งป้ายรถเมล์เลยนะเว้ยมึง อีกอย่างแถวนี้ก็ดันใกล้โรงแรมด้วย มีกล้องวงจรปิดหรือเปล่าวะมึง” มิกกี้พูดอย่างหวั่นๆ เพราะตนไม่เคยฉุดผู้หญิงกลางที่สาธารณะแบบนี้ หากจะเคยทำเรื่องเลวๆ ก็คงจะแค่วางยาสาวๆ ในผับของตัวเองให้บรรดาลูกค้าขาประจำแค่นั้น

“จะสนทำไมวะดึกป่านนี้ หมาสักตัวยังแทบไม่มี มึงแหกตาดูรถสักคันก็ไม่มี มึงกลัวเชี่ยไรวะ ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะออกมาเดินนอกบ้านตีสามตีสี่ ตะกี้กูเห็นแม่งเดินออกจากโรงแรม ชัดเลยมึง! ไม่อีตัว ก็นังผู้หญิงร่านๆ ทั่วไปนี่แหละ” คริสพูด

“มึงแน่ใจเหรอ! กูว่าเค้าแต่งตัวดูดีไม่น่าจะใช่หรอกนะเว้ย ถ้าแม่งแหกปากเรียกตำรวจขึ้นมาทำไงวะ ไม่ซวยกันหมดเหรอ” มิกกี้หันมาถาม

“มันไม่กล้าเรียกหรอกน่า เรื่องน่าอายแบบนี้ไม่มีใครเอาตัวเองมาประจานหรอก หรือ มึงจะยอมเสียเงินสี่ล้านวะไอ้คริส!” เลโอหันพูดพลางมามองหน้าคริส

“เออๆ กูรู้แล้ว” คริสพึมพำ

“ไอ้เชี่ยเคแม่งทั้งหล่อทั้งรวย ไปนอนให้มันเอาสักชั่วโมงสองชั่วโมงดีไม่ดีได้ค่าเหนื่อยมากกว่าทั้งคืนที่หล่อนรับแขกอีกนะเว้ย ถือว่าช่วยเอาบุญ มึงอย่าคิดมากเชื่อกู!” เลโอเสริม

“งั้นมึงขับไปตรงป้ายเลยเดี๋ยวกูกับไอ้มิกลงไปเอาตัวแม่งมาเอง” คริสพูด ไม่ขาดคำเลโอก็เหยียบคันเร่งขับโฉบไปที่หน้าป้าย ร่างบางที่ยืนอยู่ที่ชายแปลกหน้าพรวดพราดลงมาจากรถก็ตกใจสุดขีด พยายามจะถอยหนีแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เมื่อคริสดึงผ้าโปะยาสลบจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังขึ้นมาปิดปากและจมูกของเธอแบบไม่ให้ได้ทันตั้งตัว จนร่างระหงหมดสติไปอย่างฉับพลัน ก่อนที่คริสและมิกกี้จะช่วยกันพยุงร่างของเธอขึ้นไปบนรถ

ลานจอดรถใต้คอนโดหรูแห่งหนึ่งใจกลางกรุง ร่างกำยำสูงใหญ่เดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรู ก่อนจะได้รับข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ที่ส่งเข้ามาจากคริส

“กูไม่ต้องจ่ายสี่ล้านให้มึงแล้วนะไอ้เค เชิญมึงเอาตามสบาย กูจัดของเด็ดมาให้แล้ว อย่าลืมถ่ายคลิปมาอวดพวกกูด้วยว่ามึงชอบเครื่องบรรณาการของพวกกูมั้ย” ดวงตาคมกริบเพ่งมองที่ข้อความพลางขมวดคิ้วยุ่งเหยิง เพราะไม่เชื่อว่าไอ้เพื่อนพวกนั้นจะทำตามอย่างที่พูด เพราะที่ผ่านมาผู้หญิงที่ถูกส่งมาให้มักจะเป็นสาวๆ ที่มีราคาค่างวดอยู่แล้ว หรือจะพูดง่ายๆ ก็คือหญิงขายบริการหรือสาวๆ ไซด์ไลน์ จึงไม่แปลกใจกับเครื่องราชบรรณาการชิ้นนี้

“พวกมึงมาไม้ไหนกันวะเนี่ย” ร่างหนาพึมพำพลางยักไหล่ก่อนจะขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องพักเพื่อดูหน้าค่าตาผู้หญิงที่ว่านี้