LOGINย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เธอและพี่ชายจะเกิดมาแม่ของเธอเป็นรุ่นน้องที่คุณป้าวรรณารักเหมือนน้องสาว
"เหมยพี่กำลังจะแต่งงานเธอไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวได้มั้ย" เมื่อเธอได้ยินจึงเกิดหน่วงในใจเพราะเธอแอบรักแฟนรุ่นพี่ "เหมยๆ" เธอเรียกชื่อรุ่นน้องอีกครั้ง "คะๆๆ " และแล้วมันแต่งงานก็มาถึงจากคู่รักที่รักกันดีกลับไม่ค่อยมีเวลาให้เหมือนแต่ก่อน เป็นเวลาหลายสิบกว่าปีที่เธอแต่งงานกับคนรัก มีลูกชายด้วยกันแค่คนเดียวประสบการณ์นี้เธอจะจำไปจนวันตาย เธอฝากงานในรุ่นน้องของเธอไปทำที่บริษัทที่เธอและสามีสร้างมันมากับมือ "อ้าวเหมย ทำไมมากับคุณเฟยได้ล่ะ" "อ๋อ เหมยขึ้นรถไม่ทันน่ะค่ะ" "ทานข้าวมาหรือยังมาทานข้าวด้วยกันนะพี่กำลังจะทานพอดี" "ขอบคุณค่ะ พี่วรรณ" ตลอดเวลาที่เธอไม่อยากจะคิดอะไรไปมากกว่านี้แต่การกระทำของเขาสองคนมันฟ้อง "ทานนี่ดูสิคะพี่เฟย อร่อยมากเลย" เหมยลี่ตักอาหารให้สามีเธอทานท่ามกลางสายตาของเธอและคนรับใช้ "ขอบคุณครับ" "ทำงานเหนื่อยมั้ยคะ" วรรณณาถามออกมาเพื่อคลายความอึดอัดในใจ "ครับ แต่พี่มีเหมยช่วยงานพอดี แล้วลูกหลับหรือยัง" "ค่ะ ลูกหลับแล้ว" "วรรณเหมยขอค้างที่นี่นะ พอดีในตก" "อืมมม ค่ะ ไปจัดห้องให้คุณเหมยไป" เธอหันมาสั่งสาวใช้ "ค่ะ คุณวรรณ" สาวใช้เดินออกไปแต่แอบสงสัยการกระทำของรุ่นน้องของเธอเสียไม่ได้ "ทั้งสามคนแยกย้ายกันขึ้นห้องนอนไป" "วรรณ นอนก่อนพี่ได้เลยนะ พี่ขอเคลียร์เอกสารก่อน จุ๊บ" "ค่ะ" "ก๊อกๆ เข้ามาเลยค่ะไม่ได้ล็อก" เหมยลี่ที่อาบน้ำพึ่งเสร็จเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันรอบอก "ฟอดด!! หอมจัง" เฟยหมิงหันมากอดเธอจากทางด้านหลังพร้อมลูบไล้ "มืออย่าซนสิคะ" "ไปที่เตียงเถอะ" พูดจบก็อุ้มเธอไป ทั้งสองมีระเริงรักกันภายในบ้านของเขาและภรรยาโดยไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีแต่ก็ลืมล็อกห้องไว้ ฮรึกก ฮือออ วรรณาแอบตามมาเพราะความสงสัยได้แต่ยืนร้องไห้มองดูคนที่เธอรักสองคนมีอะไรกัน แกร๊ก!! "อ๊า หยุดก่อนค่ะ" ลืมล็อคประตูเหมือนได้ยินเสียงคน "ไม่มีอะไรหรอกครับ เรามาต่อกันเถอะ" เรียวขาสวยถูกจับพาดบ่าแกร่งก่อนจะเริ่มบรรเลงรักต่อ เช้าต่อมาวรรณาเเสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเธอยังไม่อยากเสียสามีคนนี้ไปเพราะเขาเป็นทั้งรักแรกและคนแรกของเธอ "ทำงานกันสองคนจนดึกเลยหรอคะ ทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีกันเลย" เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ "เอ่อ ครับ" ทั้งสองคนแทบจะหัวใจหยุดเต้น "ผมไปทำงานก่อนนะครับ" "อืมค่ะ" ภายในรถ "พี่คิดว่าพี่วรรณจะรู้เรื่องของเรามั้ยคะ" เธอแสร้งพูดขึ้นมาใช่ว่าเธอจะรักเขามากถึงขั้นทรยศความรักของผู้มีพระคุณแต่ถ้าไม่มีผลประโยชน์ในอนาคตเธอไม่ทำหรอก "ไม่หรอกครับ วรรณเธอเป็นคนเรียบร้อยนอนเร็วอยู่บ้านก็ทำแค่อาหารเธอไม่เคยนอนดึกสักครั้งหรอก" พูดพร้อมลูบหัวเธอไปด้วย "ค่ะ" เธอยิ้มออกมา "และแล้วก็เป็นแบบนี้ประจำ เหมยจะมาค้างที่นี่ถาวรแล้วนะคะ" เธอระบายยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา "ทำไมหรอคะ" "พอดีเวลามีงานเธอจะได้ช่วยผมทำน่ะ" "ทำงานหรือทำอะไรกันคะ " เธอหลุดพูดเสียงเเข็ง "คะ มีอะไรหรือเปล่า" "เอ่อ เปล่าน่ะ ช่วงนี้พี่เครียดๆ" "ไปทานข้าวกันเถอะ" "ทำไมอาหารเยอะจังเลยครับ" เฟยหมิงถามออกมา "จะมีแขกมาบ้านหรอ" "เปล่าหรอกค่ะ ต้อนรับสมาชิกใหม่น่ะ เหมยไง" "ขอบคุณนะคะ" "นี่พี่ตั้งใจทำให้เธอเลยนะ แกงกระหรี่น่ะ อร่อยนะเห็นว่าเธอชอบเป็น เอ้ย ชอบทาน" เธอแกล้งพูดให้ "เอ่อ ค่ะ" "แกงเคียวหวานไก่ของคุณค่ะ เอ้ย แกงเขียวหวานไก่ เมื่อตะกี้พูดผิดเห็นคุณชอบทำตัวเคียวๆ น่ะค่ะ อุ้ย ขอโทษนะ" "เอ่อครับ ไม่เป็นไร" "กรี๊ดด!! อิวรรณา สักวันฉันต้องเป็นคุณผู้หญิงของบ้านนี้" เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "เหมย เป็นอะไร" เฟยหมิงวิ่งเข้ามาภายในห้อง "อิวรรณา เอ้ยย พี่วรรณต้องรู้เรื่องของเราแล้วแน่ๆ" เธอเเทบจะหลุดธาตุแท้ของตัวเอง "ใจเย็นๆ พี่จะจัดการเอง" วันต่อมาภายในคอนโดหรูใจกลางเมืองมีสองร่างกอดก่ายกันหลังจากระเริงรักกันอย่างร้อนแรง "อุ๊ปส์ กดผิด" เธอส่งวิดิโอที่เธอแอบตั้งกล้องไว้ ติ๊ง!! วรรณาที่นั่งสอนการบ้านลูกชายอยู่ก็มีเสียงข้อความจากมือถือดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องรบกวนเธอ กรี๊ดด!!! ฮือออ ไม่จริง ฮือออ เธอร้องไห้ออกมาอย่างสติหลุดลอยไป "แม่ แม่ครับเป็นอะไรหรอครับ ทำไมแม่ร้องไห้" "รอแม่ที่นี่นะครับ แม่จะไปหาพ่อ" เธอขับรถออกไปทันทีตามพิกัดที่เหมยลี่ส่งมา ก๊อกๆ "เหมย!!" "พี่เฟยตื่นสิคะ พี่วรรณมา" เพี๊ยะ!! "หญิงก็ร้าย ชายก็เลว ฉันไม่คิดเลยว่าพวกคุณสองคนจะทำกับฉันแบบนี้ที่ผ่านมาก็เพราะฉันไม่เคยพูดครั้งนี้ฉันจะไม่ทน" "เหมยขอโทษ" เธอทำท่าจะจับมือ แต่ภายในใจแทบจะดีใจเพราะอีกไม่นานเธอก็จะได้เป็นใหญ่ในบ้านนี้และลูกในท้องของเธอที่กำลังจะเกิดมา "วรรณฟังพี่ก่อน เฟยหมิงจะเข้ามาจับตัวภรรยา เพี๊ยะ!! ฉันจะหย่ากับคุณ เชิญเสวยสุขกันต่อไปเถอะ" เธอกำลังจะวิ่งออกไป "ขอบคุณนะคะที่จะหย่ากับพี่เฟย เพราะ เหมยท้อง" "หึ ก็สมใจแล้วนิ ท้องแล้วนิเนาะ" "เหมยท้องไม่ดีใจหรอคะ" หลังจากเหตุการณ์สงบเธอก็พูดเรื่องนี้กับสามีคนอื่น "พี่รู้สึกผิดกับวรรณ" พูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะแต่งตัวกลับบ้าน 'จะเป็นไงบ้างหน่าา' 5 4 3 2 1 Rrrrr Rrrrr Rrrrr. Rrrrrr Rrrrrrr Rrrrr "สวัสดีค่ะ ใครคะ" [ใช่ญาติคุณวรรณามั้ยคะ] "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอถามทั่วทั้งที่รู้อยู่แล้ว [ตอนนี้คุณวรรณาเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำที่ถนน xxx] เธอยิ้มมุมปากก่อนที่จะแสร้งตกใจ "ค่ะ ฉันจะรีบไป" "ตอนนี้คุณวรรณาเสียชีวิตแล้วนะคะ เนื้องจากยื้อชีวิตไม่ทันเพราะเสียเลือดมาก"วันเกิดมาเฟียหนุ่มทั้งสองครอบครัวนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาหลังจากไม่ค่อยได้เจอกันมาเกือบเดือนมีความสุขมากๆนะลูก ท่านอีริค มารดาของมาเฟียหนุ่มอวยพรบุตรชายคนเดียวของตระกูล"ม๊าขอให้ลูกมีีความสุขมากๆ ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ" นายหญิงปภาภัทรอวยพรลูกชาย"ขอบคุณครับป๊าม๊า""ม๊าก็ไม่มีอะไรมาก มีความสุขมากๆนะลูก มีหลานให้ม๊าเยอะๆล่ะ" คุณหญิงเจียอีขอหลานอีกคน"อีกไม่นานครับม๊า""ป๊าก็อยากอุ้มหลานอีกคน" ท่านจางเหว่ยพูดอย่างขบขัน"ส่วนรินก็ขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะคะ รินรักพี่นะ แด๊ดดี๊สุดหล่อของเด็กๆ"ทั้งสองครอบครัวทานข้าวอิ่มตอนนี้แยกย้ายกันขึ้นห้องไปกันหมดแล้วทั้งสองเดินมาส่งลูกๆ เข้าห้องนอนแล้วกลับเข้าห้องตัวเอง เพราะเธอเตรียมเซอร์ไพรส์บางอย่างให้สามี"หลับตาสิคะ" เธอเดินมาตรงหน้าเขาทันที่เดินมาถึงห้องsdsสักพักมีกล่องบางอย่างวางไว้ในมือของเขามาเฟียหนุ่มลืมตาขึ้นมาก็วางกล่องไว้บนเตียงแล้วรีบเปิดดู แต่พอเห็นหน้าข้างในแล้วหัวใจแกร่งแทบกระเด็นออกมาเพราะความดีใจปนตื่นเต้น"ฮรึก จริงหรอครับ ไม่ได้หลอกพี่นะ" แต่แล้วน้ำตามาเฟียก็ไหลออกมา"จริงสิคะ ไหนดูซิ คุณพ่อสุดหล่อร้องไห้ทำไมคะ" เธอเช็ดน้ำต
เอี๊ยด อ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!! เสียงขาเตียงดังขึ้นไม่ขาดสายเนื่องจากคู่รักที่กำลังโหมไฟราคะใส่กันและกัน"ฮึกก อ๊าา อ๊ะ อร๊ายย อ๊าๆ" หญิงสาวครวญครางอย่างสุดเสียงเนื่องจากรองรับแรงกระแทกจากสามีตัวโตเพราะคนเอาแต่ใจต้องการลูกชายอีกคนไม่สืบต่อธุรกิจอ๊า! ปั่กกก ปั่กก ปั่กก มาเฟียหนุ่มกระแทกแก่นกายใหญ่ใส่ร่องรักของภรรยาอย่างเเอาเป็นเอาตายอึกกก อ๊า หญิงสาวฟุบหน้ากับหน้าอกแกร่งเนื่องจากโดนสามีอุ้มอยู่ตั่บบ ตั่บบบ ตั่บบบ อ๊าส มาเฟียหนุ่มปลดปล่อยน้ำรักสีขาวเข้ามดลูกเมียรักเต็มที่เพราะหวังว่าลูกชายคนเล็กของเขาจะมาเกิดสักทีแฮ่ก แฮ่ก หญิงสาวหายใจเหนื่อยหอบบนอกของสามีเนื่องจากเขาทำรักกับเธอตั้งแต่หนึ่งทุ่มจนตอนนี้สี่ทุ่มกว่าเธอยังไม่ได้พักให้หายเหนื่อยเลย"เหนื่อยขนาดนั้นเลย?" มาเฟียหนุ่มแกล้งหยอกล้อภรรยารัก"ชิส์ ไม่ได้อึดเหมือนพี่นิ" เธอมองค้อนใส่เขา"หึ ทำให้พี่หน่อย" มาเฟียหนุ่มเดินมานั่งที่โซฟาโดยที่เธอยังอยู่บนตักแกร่ง"รู้หรือเปล่าว่าเราไม่จำเป็นต้องทำที่เตียงตลอด" มาเฟียหนุ่มจับเอวเธอไว้และกระแทกแก่นกายสวนเข้าไปในร่องสวาทเน้นๆ"โอ้วว เสียวมากเมียจ๋า" "อึกก อ๊าส์ เสียวๆ ฮือ จุกด้วย อ๊า" เธอคร
หลังจากที่หลินลู่ฟื้นตัวเธอก็เข้าเรือนจำโดยไม่มีการประกันตัว เพราะกดหมายของฮ่องกงแรงมาก เธอจึงโดนข้อหาติดคุกตลอดชีวิต วินาทีที่เธอรับรู้เธอแทบจะอยากตาบลงตรงนั้น ส่วนจางเหว่ยก็ยังรักและห่วงใยน้องสาวคนเดียวของเขา ต่อให้ต้องโดนตราหน้าว่าโง่บรมเขาก็อยากจะช่วยเธอ แต่ไม่ใช่ตอนนี้อาจจะให้เวลาหลินปรับตัวและสำนักจริงๆ แต่ถ้าไม่ก็คงต้องปล่อยไว้อย่างนั้น อยู่ในเรือนจำตลอดชีวิต ก็เหมือนตายทั้งเป็น นรกบนดิน"เด็กใหม่หรอเราอ่ะ" นักโทษหญิงคนอื่นเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยเป็มมิตรเธอเกรงกลัวผู้หญิงร่างท้วม "คะ ค่ะ""ไม่ต้องกลัว พวกฉันแค่รับน้อง" พูดจบเธอก็โดนเหมือนที่เธอเคยทำกับหลานสาวตัวเอง ตอนนี้เธอเหมือนตายทั้งเป็นเจ็บเจียนตาย"ฮรึกก แม่ หลินอยากไปหาเเม" เธอร้องไห้ออกมาด้วยความทุกข์ทม"ฮือออ พี่ชาย หลินขอโทษฮือ" ตอนนี้เธอรู้ซึ้งแล้วถ้าย้อนเวลากลับไปเธอคงไม่ทำแบบนี้เธอสำนึกผิดแล้วจริงๆ'อันที่จริงตอนแรกผมกะจะส่งคนไปอยู่ในเรือนจำกับหลินลู่อยากให้เธอได้รับความเจ็บปวดเหมือนที่เธอทำกับภรรยาของผม''แต่มาคิดดูอีกครั้ง ผมไม่อยากให้กรรมทุกอย่างที่ผมเคยทำไปตกถึงลูกที่จะเกิดมาของผม''ฉันอภัยให้
หลินลู่มาทำงานตามปกติแต่เธอหารู้ไม่ว่าเวลาของเธอหมดไปแล้ว"林小姐,警察來找你了。" (คุณหลินคะ ตำรวจมาขอพบ) ฝู่เหยาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องทำงาน"有什麼已經宣布的嗎? " (อะไรหรอ ได้แจ้งไว้หรือเปล่า) เธอนั่งไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร'เรื่องผ่านมาเป็นเดือนเเล้ว หลักฐานก็ไม่มี คงไม่มีอะไรหรอกมั้งน่าจะเรื่องของวัฒน์' เธอคิดในใจ"林總,還是去會議室吧,大家都在等著呢。" (คุณหลินไปที่ห้องประชุมดีกว่าค่ะ ทุกคนรออยู่)"每個人?" (ทุกคน?)เธอเดินตามผู้ช่วยไปที่ห้องประชุมเพราะเธอก็อยากรู้ใจจะขาด"เชิญนั่งครับ" มือขวาคนสนิทของมาเฟียหนุ่มพูดกับเธอ"มีอะไรหรอคะ" เธอค่อยๆนั่งแล้วถาม"我們逮捕你企圖殺死你的兄弟。 " (เราขอจับกุมคุณข้อหาพยายามฆ่าพี่ชายของคุณ)"什麼!?不要誹謗我我會起訴你們所有人。" (อะไรนะ!? อย่ามาใส่ร้ายฉัน ฉันจะฟ้องพวกแกให้หมด) เธอลุกขึ้นโวยวาย"คุณน้า มอบตัวเถอะค่ะ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา" ลี่หลินเธอพูดขึ้นมา"แก แกใช่มั้ย แกจะมายึดบริษัทของฉันใช่มั้ย" หลินลู่ตรงเข้ามาจะทำร้ายหลานสาวตัวเองแต่มาเฟียหนุ่มโอบกอดเธอไว้และสั่งให้การ์ดที่อยู่ในห้องล็อคตัวเธอไว้ เพราะตอนนี้เธออาละวาดอย่างไม่ใช่เธอเมื่อก่อนหน้านี้"ไม่มีใครทำอะไรคุณน้าหรอกค่ะ คุณน้าทำร้ายพ่อของลี่ทำ
"หมอคะ ตอนนี้พี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง" หลินลู่มาโรงพยาบาลพร้อมกับลูกน้องคนสนิทของพี่ชายเธอหลังจากที่เธอเก็บหลักฐานทั้งหมดไป"คนไข้มีอาการหัวใจวายเฉียบพลันจึงเกิดอาการช็อกและหมดสติไป คนได้เป็นอัมพาตแต่เราสามารถทำให้เป็นเหมือนเดิมได้ด้วยการบำบัดเพราะคนไข้ตกบรรไดและหัวใจล้มเหลวจึงค่อนข้างหน้าเป็นห่วงครับ""แต่มีอีกเรื่องครับ คือทางเราพบสารชนิดหนึ่งที่เป็นการทำลายส่วนต่างๆของระบบในร่างกาย และเป็นยากระตุ้นโรคหัวใจจะเรียกได้ว่าเป็นสารพิษก็ได้ครับ""ก่อนหน้านี้คนไข้ทานอะไรหรือแพ้อะไรมาหรือเปล่าครับหมอจะได้เขียนประวัติ""ฉันไม่ทราบว่าพี่ชายฉันทานอะไรลงไปนะคะเพราะฉันอยู่ในห้อง แต่เมื่อตอนเย็นเราสองคนทานอาหารกันตามปกติแต่เป็นอาหารโปรดของพี่ชายฉัน เราทานกันมานานแต่ไม่ได้เป็นอะไรนะคะ""พี่ชายฉันจะดีขึ้นเมื่อไหร่คะ""ตอนนี้หมอยังให้คำตอบไม่ได้ เพราะยาไปกระตุ้นหัวใจแรงเกินไปจนพี่ชายของคุณรับไม่ไหวและหมดสติไป แต่เคยมีคนไข้มารักษาอาการแบบนี้คล้ายๆ กัน แต่ก็หลับไปประมาณหนึ่งเดือนกว่าๆ""หลิงเถียน เฝ้าพี่ชายไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะเข้ามา" เธอบอกกับลูกน้องคนสนิทพี่ชาย"เอ่อ ครับ" แม้จะสงสัยอยู่บ้างแต
เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องจินตนาการของผู้เขียนแต่งเขียนขึ้นมาเอง ห้ามลอกเลียนแบบการกระทำนี้เด็ดขาดนะคะ โปรดอ่านด้วยความเข้าใจ ขอบคุณค่ะ**************************************************"พี่ชาย หลินมีเรื่องจะคุยด้วย" เธอเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องทำงานของจางเหว่ยด้วยรอยยิ้ม"ไม่มีเงินใช้หรอถึงซมซานกลับมา" จางเหว่ยพูดประชดเธอ มีเพียงหลินลู่ที่เก็บความโกรธทำไว้ในใจหลินแค่จะมาบอกว่าหลินเลิกกันกับวัฒน์แล้วนะคะ หลินรู้แล้วว่าเขามีเกาะหลินเพราะหลินพึ่งเห็นเขาเดินเข้าโรงแรมไปกับผู้หญิงรุ่นแม่เหมย"เมื่อเช้าเธอพึ่งไปอยู่กับมันมานิ พี่จะเชื่อเธอได้ยังไง" จางเหว่ยพุดอย่างรู้ทันเธอ"มันก็จริงค่ะ แต่หลินให้คนตามวัฒน์หลินเลยพึ่งตาสว่างเมื่อตอนบ่ายๆ" เธอแสร้งหน้าเศร้า"หลิน ฮรึกก หลินรักเขามากแต่ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับหลินดวย ฮือออ" เธอร้องไห้ออกมาจนพี่ชายของเธอเดินเข้ามากอดปลอบใจ"ไม่เป็นไรนะ เธอยังมีพี่ พี่ชายคนนี้ที่รักเธอเหมือนกัน" จางเหว่ยพูดปลอบน้องสาว แต่กลับเป็นหลินเองที่สะอึกเพราะคำว่ารักของพี่ชายต่างแม่ของเธอ แต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเพราะคำสอนของแม่ผุดขึ้นมา ทุกอย่างของตระกูลเฟยหมิ







