CHAPTER 2

The Price of Silence

Hindi ako nakatulog nang maayos buong gabi.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Joaquin—ang lalaking napagkamalan kong si Mateo, ang lalaking inialay ko ang sarili ko. At ngayon, kailangan kong harapin ang boyfriend kong walang kamalay-malay sa nangyari.

“Good morning, baby.”

Napalingon ako kay Mateo nang pumasok siya sa dining area. Hinalikan niya ang noo ko bago umupo sa tabi ko.

“Did you sleep well?”

“Yeah,” I lied.

Kinuha ko ang kutsara ko at sinubukang kumain, pero halos hindi ko malunok ang pagkain ko. Bawat subo ay parang may nakabara sa lalamunan ko. Hindi ko kayang tumingin nang diretso kay Mateo. Natatakot akong baka mabasa niya sa mukha ko ang lahat ng pilit kong itinatago.

“Are you sure you're okay?” tanong niya. “You look pale.”

“Maybe I didn't get enough sleep.”

Bago pa siya makapagtanong ulit, bumukas ang p***o papasok sa dining area.

“Morning.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

Si Joaquin.

Maayos ang suot niyang polo, kalmado ang mukha, at may ngiting lalong nagpalala sa kaba ko.

“Good morning,” bati ni Mateo. “You slept late?”

“Not really.” Umupo si Joaquin sa tapat namin. “Had a few things to take care of.”

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Morning, Solana.”

May kung anong kumislot sa mga mata niya. Isang pahiwatig na silang dalawa lang ang nakakaintindi.

Pinilit kong ngumiti. “Good morning.”

“Have you two talked much?” tanong ni Mateo habang inaabot ang baso niya. “I want you to get along. Joaquin will be staying here for a while because of the business matters he needs to handle in the Philippines.”

“I'm sure we'll get along,” sagot ni Joaquin.

Hindi niya inaalis ang tingin sa akin.

“Won't we, Solana?”

“Of course,” sagot ko, kahit gusto ko nang tumakbo palayo.

Makalipas ang ilang minuto, tumayo si Mateo upang kumuha ng kape sa kitchen counter.

Iyon lang ang pagkakataong hinihintay ko.

Mabilis akong sumunod kay Joaquin nang tumayo rin siya upang kumuha ng tubig. Nang makasigurong hindi kami naririnig ni Mateo, hinarap ko siya sa may kitchen entrance.

“Please,” bulong ko. “You can't tell him.”

Tiningnan niya ako nang kalmado. “Tell him what?”

“Joaquin, please. You know what I'm talking about.”

“Then say it.”

Napatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala.

“You want me to say it out loud?”

“Why not? You're the one asking me to keep a secret.”

Naramdaman kong namumuo ang luha sa mga mata ko. “I thought you were Mateo. I didn't know who you were. I swear, I never meant for this to happen.”

For a moment, he said nothing.

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

“I know.”

“Then please, let it end here. You don't have to tell him. We can both pretend it never happened.”

“Can we?”

Tumango ako agad. “Yes. Please, Joaquin. He's your brother. Don't do this to him.”

His expression shifted, as though my words had amused him.

“And what are you willing to give me in exchange for my silence?”

Napatigil ako.

“What?”

“You heard me.”

“Are you blackmailing me?”

“I'm asking a question.”

“That's not a question you should be asking me!”

Tumaas ang boses ko, kaya agad akong napatingin sa kitchen. Naririnig ko ang tunog ng tasa at kutsara. Malapit nang bumalik si Mateo.

“Please,” ulit ko, mas mahina na ngayon. “I'll do anything. Just don't tell him.”

Dahan-dahang lumapit si Joaquin.

“Anything?”

Nang makita ko ang ngiting sumilay sa labi niya, saka ko napagtantong baka mas malaki ang pagkakamaling ginagawa ko ngayon kaysa sa nangyari kahapon.

“Tonight,” sabi niya. “Come to my room.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“No.”

“Then I'll tell him.”

“You can't ask me to do that!”

“Then don't agree.”

“Joaquin, please,” bulong ko. “Find something else to ask.”

His gaze remained fixed on mine.

“I enjoyed our unexpected encounter, Solana. I want to see you again. This time, you'll know exactly who's standing in front of you.”

Parang nawalan ako ng hangin.

“Midnight,” dagdag niya. “My room.”

Bago ako nakasagot, bumalik si Mateo sa dining area.

“There you are.” Ngumiti siya nang makita ako. “I was wondering where you went.”

Agad akong umatras mula kay Joaquin.

“I just needed some water.”

Tumingin si Mateo sa kapatid niya, saka sa akin. “Everything okay?”

“Everything's fine,” sagot ni Joaquin bago pa ako makapagsalita.

Hinawakan ni Mateo ang kamay ko at marahan itong pinisil.

“Good. I was thinking we could spend the afternoon together.”

Ngumiti ako, kahit pakiramdam ko ay may unti-unting nababasag sa loob ko.

“Sure, baby.”

Sa kabilang panig ng mesa, muling sumulyap sa akin si Joaquin.

At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi niya nakalimutan ang usapan namin.

That afternoon, sinubukan kong maging mabuting girlfriend ni Mateo. Naglakad kami sa garden, nagkuwentuhan tungkol sa anniversary dinner na hindi pa natutuloy, at ilang beses niya akong pinatawa sa mga kuwento niya tungkol sa trabaho. At sa bawat ngiti niya, lalo akong nilalamon ng guilt.

“Maybe we should celebrate properly this weekend,” sabi niya, hinahaplos ang likod ng kamay ko. “Just the two of us.”

“Sounds perfect,” sagot ko.

Napakabait niya. At iyon ang pinakamasakit. Wala siyang ideya na may lihim akong itinatago, at wala siyang dahilan para pagdudahan ako. Gusto kong sabihin sa kanya ang lahat, pero tuwing bubuo ako ng pangungusap, naiisip ko ang posibilidad na tuluyan siyang mawawala sa akin pag nalaman niya ang totoo.

Nang dumaan si Joaquin sa sala, saglit siyang huminto. Hindi siya nagsalita; tumingin lamang siya sa akin bago nagpatuloy sa paglalakad. Sapat na iyon para bumalik ang kaba sa sikmura ko.

Alam niyang iniisip ko ang alok niya. At alam niyang wala akong mapagtataguan sa bahay na iyon.

Pagsapit ng gabi, nakahiga na kami ni Mateo sa kanyang silid. May kailangan pa siyang tapusin sa study, kaya sandali siyang lumabas matapos halikan ang noo ko.

“Get some rest, okay? I'll be back soon.”

Tumango ako at pinanood siyang umalis.

Pagkasara ng p***o, tumingin ako sa orasan.

11:43 p.m.

11:55 p.m.

Dahan-dahan akong bumangon.

“I'm sorry, Mateo,” bulong ko sa lalaking mahal ko, kahit wala siya sa dito para marinig ako.

Paglabas ko sa hallway, tila mas malamig ang hangin kaysa dati. Bawat hakbang patungo sa kwarto ni Joaquin ay nagpapabigat sa dibdib ko.

Nang makarating ako sa p***o niya, huminto ako.

I could still turn back.

Ngunit bago pa ako makapagpasya, bumukas ang p***o.

Nakatayo si Joaquin sa harapan ko, tila kanina pa naghihintay.

“You came,” sabi niya.

“I'm here because you threatened me,” sagot ko. “Don't think this means I want to be here.”

Hindi nagbago ang ekspresyon niya.

“Come inside, Solana.”

Tiningnan ko ang madilim na kwarto sa likuran niya, pagkatapos ay ang hallway na pinanggalingan ko. Sa kabilang dulo nito ay ang kwarto ni Mateo—ang lugar kung saan naroon ang lalaking mahal ko, ang lalaking hindi ko kayang mawala.

“Promise me you won't tell him,” pakiusap ko.

Joaquin tilted his head.

“Come inside first.”

Nanginginig ang kamay ko nang humawak ako sa doorknob.

Alam kong mali ang ginagawa ko. Alam kong hindi ko siya dapat hayaang kontrolin ang mga desisyon ko. Pero sa sandaling iyon, mas lamang ang takot kong mawala si Mateo kaysa sa tapang kong harapin ang katotohanan.

Kaya pumasok ako.

At nang isara ni Joaquin ang p***o sa likuran ko, napagtanto kong ang sikretong akala ko ay matatapos sa isang simpleng pakiusap ay nagsisimula pa lamang maging isang bagay na mas mahirap takasan.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bago sumikat ang araw.

Ang alam ko lang, ngayong gabi, gumawa ako ng panibagong desisyon na maaaring magbago sa lahat.

At sa unang pagkakataon, hindi ko na alam kung ang pinakamalaking kinatatakutan ko ay ang malaman ni Mateo ang totoo—

O ang malaman kung hanggang saan ako kayang itulak ni Joaquin para lamang mapanatili ang kanyang katahimikan.