CHAPTER 3

The Brother I Should Fear

The moment na marinig ko ang pag-click ng lock sa p***o, bumilis ang tibok ng puso ko.

Napatingin ako kay Joaquin. Nakasandal siya sa p***o, kalmado ang mukha, na para bang wala siyang ginawang dahilan para matakot ako.

“Unlock it.”

Bahagya siyang nagtaas ng kilay. “You just got here.”

“Hindi ako magtatagal.”

“Then why did you even come?”

I laughed sarcastically. “You threatened to expose me! Ano sa tingin mo ang dahilan kung bakit ako nandito?”

“I'm not stopping you from leaving, Solana.”

“What's the matter?” tanong niya. “Afraid of me?”

“I'm afraid of what you'll do.”

“There's a difference.”

“Not to me.”

Lalo akong nainis.

“Can you stop acting like this is some kind of game?”

Ibinaba niya ang baso. “Tell me something, Solana. Kapag tumitingin ka sa akin, kapatid ko ba ang nakikita mo?”

“Don't.”

“Don't what?”

“Huwag nating pag-usapan ang nangyari.”

“Why? Because you're ashamed?”

“Because I regret it!”

“Every second of it,” dagdag ko. “Kung puwede ko lang ibalik ang oras, hindi ako papasok sa banyo. Hindi kita hahawakan. At lalong hindi ako pupunta rito ngayon.”

Tahimik siyang nakatitig sa akin.

“Good,” sagot niya.

Napakunot ang noo ko. “Good?”

“Then forgetting what happened should be easy for you.”

“Akala mo ba nakakatawa to? You have no idea how much I'm suffering!”

“Maybe I don't.”

“Of course, you don't! Hindi ikaw ang girlfriend na kailangang humarap sa boyfriend niyang walang kaalam-alam na may nangyari samin ng kambal niya!”

Nawala ang ngiti sa labi niya.

“Don't you think I know that?” His voice was quieter now, pero mas mabigat ang dating. “Hindi mo kailangang paulit-ulit na sabihin sa akin na mahal mo ang kapatid ko. I get it.”

“Then let me go. Please.”

For a moment, nagtagpo ang mga mata namin.

“Do you really think I planned what happened yesterday?” tanong niya.

“I don't know what you planned!”

“I didn't know who you were when you walked into that bathroom. I realized the mistake afterward.”

“I should've recognized you,” bulong ko.

“Why? We have the same face.”

“But you're not him.”

“No,” sagot niya. “I'm not.”

Lumapit siya nang isang hakbang. Agad akong napaatras, kaya huminto siya.

“I'm not going to touch you if you don't want me to.”

“Then stop threatening me!”

Natahimik siya.

“That's fair,” sabi niya.

“Then promise me you won't tell Mateo.”

Naglakad siya papunta sa bintana at tumingin sa mga ilaw ng lungsod.

“I haven't decided what I'm going to do.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

“Joaquin, please. He's your brother.”

“I know who he is.”

“Then act like it!”

Napalingon siya. “You think I don't know what this could do to him? To you? To all of us?”

“Then why are you making everything worse?”

Saglit siyang natahimik.

“Maybe because everyone keeps assuming they know what I want.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Nothing. Forget it.”

“No. You can't drag me into your problems and expect me to ignore them.”

His jaw tightened. “I didn't ask you to fall in love with my brother. I didn't ask you to walk into that bathroom. And I didn't ask to become the person you're blaming for everything.”

“Hindi kita sinisisi sa lahat. Pero hindi mo puwedeng gamitin ang pagkakamaling iyon para kontrolin ako.”

“I love Mateo,” dagdag ko. “Gusto kong makasama siya. Gusto kong magkaroon kami ng future together. Hindi ikaw ang pinili ko, Joaquin. Hindi ikaw ang gusto ko.”

His gaze stayed on mine.

“Then go.”

Napatigil ako.

“Go back to him,” ulit niya. “If that's what you want, leave.”

Dahan-dahan akong humarap sa p***o, pero bago ko mahawakan ang doorknob, nagsalita siyang muli.

“Just don't mistake my silence for a promise.”

Napapikit ako.

“Hindi mo ba kayang tigilan na lang ako?”

“I can.”

“Then do it.”

Hindi siya sumagot. Binuksan ko ang p***o at lumabas nang hindi na lumilingon. Pero habang naglalakad ako pabalik sa kuwarto ni Mateo, hindi mawala sa isip ko ang isang tanong: bakit parang may sarili ring laban si Joaquin na hindi ko maintindihan?

*****

Gising pa si Mateo nang bumalik ako sa kuwarto. Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakabukas ang laptop sa tabi niya. Nang marinig niya ang p***o, agad siyang tumingin sa akin.

“Where have you been?”

Biglang nanlamig ang mga kamay ko.

“I needed some air.”

“Sa ganitong oras?”

“Hindi ako makatulog.”

Tumayo siya at lumapit. Walang galit sa mukha niya, pero halatang nag-aalala siya.

“Solana, look at me. What's happening to you, baby?”

“Nothing.”

“Please, don't do that. Sabihing walang problema kahit halatang may bumabagabag sa iyo.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Did I do something wrong?”

Umiling ako agad. “No, Mateo. Wala kang ginawang mali.”

“Then talk to me,” pakiusap niya. “You don't have to deal with everything alone.”

What if he never looked at me the same way again? What if he couldn't forgive me?

“I'm just overwhelmed,” bulong ko.

Matagal niya akong tinitigan bago ako niyakap.

“Okay. We'll figure it out together.”

“Mateo?”

“Hmm?”

“Do you trust me?”

Bahagya siyang lumayo para makita ang mukha ko. “Of course I do. Why?”

Hindi ako nakasagot. Hinaplos niya ang pisngi ko.

“Whatever happens, you can tell me the truth. I'll listen.”

Muntik na akong magtapat, pero nang bumukas ang bibig ko, wala akong nasabi.

“I'm sorry,” bulong ko.

“For what?”

“For worrying you.”

Hinalikan niya ang noo ko. “Get some rest, baby. We'll talk tomorrow.”

Pagpatay niya ng ilaw, humiga ako sa tabi niya. Ilang minuto lang, nakatulog na siya. Pero ako, hindi ko kayang ipikit ang mga mata ko. Habang naiisip na nasa kabilang kuwarto ang lalaking may hawak ng lihim ko.

*****

Nag-vibrate ang phone ko sa nightstand. Maingat ko itong kinuha para hindi magising si Mateo.

Joaquin: You left before we finished talking.

Napapikit ako sa inis. Hindi ko siya sinagot.

Ilang segundo lang ang lumipas, nag-message ulit siya.

Joaquin: There's something you should know about Mateo.

Agad akong napaupo. Tiningnan ko ang boyfriend ko. Mahimbing pa rin ang tulog niya.

Me: What are you talking about?

Halos agad siyang sumagot.

Joaquin: Ask him where he really was before he came home yesterday.

Kumunot ang noo ko.

Me: He told me he was testing your car.

Joaquin: And you believed him?

Biglang nanikip ang dibdib ko. Gusto ba niya akong pagdudahin kay Mateo para mas madali niya akong makontrol?

Me: Stop playing games with me.

Joaquin: I'm not playing, Solana.

Sinundan niya iyon ng isa pang mensahe.

Joaquin: Ask him who he was with.

Nanlamig ang mga daliri ko. Sinubukan kong alalahanin ang sinabi ni Mateo kahapon. Wala naman siyang nabanggit na kakaiba. Wala siyang dahilan para magsinungaling sa akin.

Hindi ba?

Muli akong nakatanggap ng mensahe.

Joaquin: And don't tell him I warned you.

Nag-vibrate ulit ang phone ko.

Joaquin: Tomorrow, my office. Come alone.

Napatitig ako sa mga salita.

Bakit kailangan kong pumunta sa opisina niya? At bakit kailangan kong mag-isa?

I locked my phone and humiga, pero hindi ko na kayang ipikit ang mga mata ko.

Akala ko, ang pinakamahirap na bahagi ay ang pagtatago sa nangyari sa pagitan namin ni Joaquin. Pero habang nakatitig ako sa kisame, isang mas nakakatakot na posibilidad ang pumasok sa isip ko.

What if Joaquin wasn't trying to destroy my relationship?

What if he was trying to show me something about the man I loved?

At kung ganoon nga, handa ba akong malaman ang katotohanan kahit mawala ang lahat ng pinanghahawakan ko?