Se connecterPartager
บทนำ (1)
Date de publication:
2025-05-24 00:15:50การเป็นคนในดูแลของเขาจะได้รับสวัสดิการอย่างดีราวกับได้เข้าทำงานบริษัทยักษ์ใหญ่ หากอยากได้อะไรเขาก็จะให้ลูกน้องจัดหาให้ตามต้องการ ขอเพียงแค่รักษากฎเพียงสามข้อเท่านั้น
1. อยู่ในที่ของตัวเอง ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
2. ห้ามมีสัมพันธ์กับคนอื่นขณะที่ยังเป็นคู่ขา (คู่นอน) ของเขา
3. จะไม่มีการเรียกร้องใดๆ หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องการยุติความสัมพันธ์นี้
สามปีก่อน...
@ ฮ่องกง
ในดินแดนต่างประเทศและผู้คนมากหน้าหลายตา หญิงสาวใบหน้าหวานไม่ประสีประสาวัยสิบเก้าปีกำลังยืนท่ามกลางเมืองใหญ่โดยไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี ใบหน้าเล็กมองทางรอบ ๆ ด้วยความประหม่า สายตากวาดมองข้างทางพลางนึกสงสัยที่มีแต่คำถามเต็มหัวไปหมด
"ยัยแพรเอ๊ย! แล้วจะกลับคอนโดฯ ยังไงล่ะเนี่ย" เอ่ยพึมพำคนเดียวเมื่อยืนอยู่หน้าตึกสูงใหญ่กลางเมือง เธอออกมาซื้อของเข้าใช้ส่วนตัวแต่ก็ไม่คิดเลยว่าหลงทาง
แพร หรือ แพรดาว หญิงสาววัยสิบเก้าปี ผู้มีเจ้าของใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม ผิวขาว นิสัยเรียบร้อย หัวอ่อน แต่ไม่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ เธอได้ทุนมาเรียนต่อที่ฮ่องกงหนึ่งปีในฐานะนักศึกษาคณะรัฐศาสตร์ เอกความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ หญิงสาวเดินไปตามทางเพื่อหารถแท็กซี่หวังว่าจะรีบกลับที่พักของตัวเองเสียที เธอเองก็ไม่ใช่คนที่นี่ หนทางก็ยังไม่คุ้นชินสักเท่าไหร่
ร่างบางเดินมองรอบ ๆ โดยไม่ทันระวังทางข้างหน้า จนกระทั่ง...
ตุ้บ!
ร่างของเธอเผลอไปชนกลับใครคนหนึ่งเข้าอย่างแรง แต่ไม่ทันที่เธอจะเสียหลักล้มลงกับพื้นมือหนาก็โอบร่างเล็กไว้ได้ทัน
"ระวังหน่อย" เสียงทุ้มเอ่ยเมื่อคว้าร่างหญิงสาวเอาไว้ได้
"ขะ...ขอโทษค่ะ..." เธอทรงตัวให้ออกจากแขนของเขาก่อนจะค้อมศีรษะลงอย่างรู้สึกผิดและขอโทษ เป็นเธอเดินไม่มองทางเลยทำให้เดินชนคนอื่น "พี่ ใช่พี่..."
เมื่อเธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าทำให้เธอถึงกับชะงักเพราะใบหน้าของเขาเหมือนคนที่เธอรู้จักและพบเจอกันที่ประเทศไทยเมื่อไม่นานมานี้
หากจำไม่ผิดเขาคือผู้ชายที่เคยตามจีบพี่สาวของเธออยู่ช่วงหนึ่ง เขาเคยมาหาพี่สาวแพรดาวที่บ้านจนถึงขั้นเกือบมีเรื่องกับแฟนหนุ่มของพี่สาวเลยทีเดียว แล้วเธอก็รู้มาอีกว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพลที่ฮ่องกง ทว่าแพรดาวยังไม่ปักใจเชื่อว่าเขาคนนี้คือคนที่กำลังนึกถึงอยู่จริง ๆ หรือเปล่า
"..." ร่างสูงมองเธอนิ่งไม่กล่าวคำใด ๆ ออกมา เสียงถอนหายใจถูกผ่อนอย่างนึกรำคาญคนตรงหน้า
"ปะ...ปืน!" จังหวะที่เธอก้มหน้างุดหลบสายตาคมขลับกลับทำให้ปะทะเข้ากับกระบอกปืนที่อยู่เหนือกางเกงคนตัวสูงตรงไหน เสียงเล็กร้องขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาตื่นโตเบิกกว้างจนเกือบจะโวยวาย หากแต่ใครคนหนึ่งเข้าเข้าประชิดตัวเอาไว้
หมับ!
ชายชุดดำรีบเข้ามาล็อกตัวไว้เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มคุกคามคนเป็นนายมากเกินไป เขาคนผู้ชายร่างสูงในชุดสีดำที่ยืนเคียงข้างของคนที่แพรดาวทักทาย หากให้เดาคงน่าจะเป็นลูกน้องหรือไม่ก็คนสนิท
"อื้อ!" แพรดาวร้องขึ้นเมื่อถูกล็อกแขนและปิดปาก พยายามสะบัดตัวเพื่อให้พ้นจากการเกาะกุมแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะแรงของเธอกับผู้ชายชุดดำคนนั้นแตกต่างกันมาก
"ให้จัดการปิดปากเลยไหมครับเฮีย" ชายชุดดำเอ่ยถามคนเป็นนายที่ยืนกอดอกมองหญิงสาวด้วยแววตานิ่งเรียบยากจะคาดเดา
"ไม่ต้อง"
"อื้อ!" เธอมองคนตรงหน้าเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง มั่นใจว่าเขาคือคนเธอเคยเห็นหน้าที่ประเทศไทยแน่ ๆ
"รีบไป เดี๋ยวสาย" เสียงเข้มเอ่ยทำให้ชายขุดดำยอมปล่อยตัวเธอในที่สุด
"พี่ใช่พี่เวลตันรึเปล่าคะ" เธอถามออกไปเมื่อร่างกายเป็นอิสระ ร่างสูงเมื่อได้ยินคำถามนั้นเขาก็หันกลับมามองเธอนิ่ง ๆ โดยไม่ให้คำตอบให้หายข้องใจแม้แต่นิดเดียว
"..."
"อะ...เอ่อ...คุณเวลตัน...ฉันแพรดาวค่ะ น้องสาวพี่เพลงแฟนพี่ลุค" เธอเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่เจอสายตาของเขา ลืมตัวไปว่าเขาเองคงไม่ชอบให้ใครมาตีสนิทหรือชวนคุย แต่ที่ทักทายก็เพราะเห็นว่าเราเคยเจอกันมาก่อน แล้วก็อยากให้คนสนิทของเขาวางใจด้วยว่าเธอไม่ใช่คนไม่ดีที่จะเข้ามาทำร้ายเจ้านายของเขา
"..."
"แพร! ยัยแพร!" เสียงเล็กจากทางด้านหลังของแพรดาวตะโกนเรียกเป็นภาษาอังกฤษ หญิงสาวหันไปยังต้นเสียงก็พบว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอที่กำลังรีบวิ่งมาหากัน
"หลิน"
"ไปได้แล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยกับลูกน้องก่อนจะขึ้นรถยนต์คันหรูไปโดยที่เขายังไม่ตอบคำถามของเธอ
ใบหน้าหวานมองตามร่างสูงที่เดินผ่านไปราวกับเธอเป็นอากาศไม่มีตัวตน แม้ในใจอยากจะได้คำตอบแต่ดูจากท่าทางเย็นชาเย่อหยิ่งนั่นแล้วก็คิดว่าควรปิดปากเงียบดีกว่า
"มาทำอะไรตรงนี้" หลินเมื่อเดินมาถึงตัวเพื่อนก็เอ่ยขึ้น
"เอ่อ...เราออกมาซื้อของน่ะ แต่ดันหาทางกลับไม่ได้" แพรดาวเลิกสนใจกับเขาคนนั้นก่อนจะหันไปตอบเพื่อนสนิทเป็นภาษาอังกฤษเช่นกัน
แพรดาวเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงอาทิตย์แถมภาษาก็ยังไม่ได้ โชคดีที่เพื่อนของเธอพูดภาษาอังกฤษได้จึงทำให้สื่อสารกันรู้เรื่อง
"แล้วเมื่อกี้ใครหรอ ทำไมดูน่ากลัวจัง"
"ไม่มีอะไรหรอก เราแค่เดินชนเขาเฉยๆ"
"งั้นไปกัน เดี๋ยวเราไปส่งแพรที่คอนโดฯ เอง" เสียงเล็กพูดพร้อมรอยยิ้มมือเล็กเกี่ยวที่แขนของหญิงสาวก่อนจะออกแรงเดินนำเธอไปในที่สุด
"แล้วหลินมาทำอะไรที่นี่หรอ" แพรดาวถามกลับ
"มาซื้อของน่ะสิ ไม่คิดว่าจะเจอแพรเหมือนกัน เอางี้เดี๋ยววันนี้เราจะพาแพรทัวร์เอง เผื่อครั้งต่อไปแพรมาจะได้ไม่หลงอีก"
"อื้ม ดีเหมือนกัน^^"
"คืนนี้ลี่จัดงานปาร์ตี้ที่โรงแรม ไปด้วยกันนะแพร"
"ปาร์ตี้อะไรหรอ" หญิงสาวถามด้วยความสงสัย สีหน้าเกิดความชั่งใจเพราะเธอไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนคนอื่นเท่าไหร่ ด้วยความที่เพิ่งมาใหม่ ภาษาก็ยังไม่ได้ เห็นจะมีแค่หลินคนเดียวนี่แหละที่พอสนิทใจและน่าเข้าหา
"วันเกิดน่ะ ไปด้วยกันนะ เราไม่มีเพื่อนไปเลย"
"แต่เรากับลี่เราไม่ได้สนิทกันนะ เรากลัวว่า..."
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ยัยลี่ไม่ว่าหรอก เราว่ายัยนั่นคงจะสนใจแต่ผู้ชายในงานมากกว่าเราซะอีก"
"เอ่อ...ก็ได้" หญิงสาวตอบตกลงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอเองก็ไม่ได้รู้จักลี่เป็นการส่วนตัวมากเท่าไหร่ เจอกันเพียงในคลาสเรียนเท่านั้น แต่ลึก ๆ ก็อยากออกไปเปิดหูเปิดตาและทำความรู้จักกับเพื่อนคนอื่นบ้าง
Dernier chapitre
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย บทที่ 8 สถานะคู่นอน (2)
บทที่ 8สถานะคู่นอน (2)“ไอ้เฉิน” เท่านั้นละ ผมก็เห็นแผ่นหลังกว้างที่วิ่งไว ๆ จนมองตามแทบไม่ทันคิดถึงตำแหน่งนายหญิงก็ขำกับตัวเอง ผมจินตนาการไม่ออกเลยว่าถ้าแพรดาวขึ้นมาเป็นนายหญิงของผมแล้วจะเป็นยังไงยอมรับตามตรงว่าผมได้ยกย่องให้เธออยู่ในระดับนั้น เธอไม่ถึงขั้นคนที่จะอยู่เคียงข้างผมเป็นคู่ชีวิตได้ แต่ก็ไม่ได้น้อยหน้าใครที่ผมจะไม่ยกให้เธอเป็นคู่ควงที่ดีที่สุดในตอนนี้แพรดาวเป็นเด็กน่ารัก และผมก็ชอบเธอมากทว่าสถานะนายหญิงนั้นกลับไม่คิดอยู่ในความคิด และผมเองก็ค่อนข้างมั่นว่าคนคนนั้นคงไม่ใช่เธอเพียงแต่...ผมเองก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าหากถึงวันนั้นแล้วผมไม่มีเธออยู่ข้างๆ จะเป็นยังไงผมสะบัดความคิดบ้าๆ นั้นออกไปก่อนจะจัดเรียงเอกสารให้เป็นระเบียบและหาอะไรมาทับไว้เพื่อไม่ให้มันปลิวไปกับสายลม ก่อนที่จะลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินลงไปชั้นล่าง“ไม่เป็นไรค่ะพี่เฉิน แพรถือไหวค่ะ” เมื่อผมเดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงหวาน ๆ ของแพรดาวที่ดังมาแต่ไกล“ให้พี่ช่วยเถอะ เดี๋ยวเฮียมาเห็นจะว่าพี่เอา ปล่อยให้เราถือของหนัก ๆ แบบนี้ได้ยังไง”“โธ่ มันไม่ได้หนักขนาดนี้นี่คะ”“เอามาเถอะ พี่ถือเอง”“ก็ได้ค่ะ วันนี้พี่เฉินอยาก
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย บทที่ 8 สถานะคู่นอน (1)
บทที่ 8สถานะคู่นอน (1)WELTON’S PART :@กาสิโนหลังจากที่ผมเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จเรียบร้อยผมก็ตรงมาที่กาสิโนทันที เนื่องจากช่วงนี้ลูกค้าค่อนข้างให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ทำให้รายได้เพิ่งขึ้นหลายเปอร์เซ็นต์กาสิโนที่นี่ผมกับอลันและพอร์ชจะเป็นคนจัดการดูแลเป็นส่วนใหญ่ ส่วนที่ไทยก็จะให้ทีมหุ้นส่วนฝั่งนั้นดูแลไปผมเดินไปชั้นส่วนตัวที่ผมทำไว้เพื่อทำงานและนัดรวมกลุ่มกับเพื่อนของผมเวลาเบื่อ ๆ และวันนี้ผมก็นัดพวกมันมาเพื่อคุยเรื่องสำคัญเช่นกัน“กว่าจะมา” ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องเสียงของไอ้อลันก็พูดขึ้น“เพิ่งเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จ” ผมบอกและนั่งลงฝั่งตรงข้ามพวกมันก่อนจะหยิบบุหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสูบมือจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกหนึ่งเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งเล็กน้อย แล้วแขนเสื้อขึ้นเพื่อคลายความร้อน“ไอ้เวล เชี่ย! มึงดูนี่ดิ เสี่ยลีมาเล่นที่กาสิโนเราด้วยว่ะ” พอร์ชที่เงียบตั้งแต่ต้นก็เอ่ยขึ้น พร้อมกับหันหน้าจอแท็บเล็ตมาทางผมกับอลัน“เออว่ะ เมื่อกี้กูตรวจสอบบัญชีเห็นยอดเงินเข้ามาสิบกว่าล้านได้ ก็คงไม่พ้นเงินเสี่ยลีแหละ เล่นแต่ละทีโคตรโหด”“เสี่ยลีมันรวยจะตาย เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งมันคงไม่ร
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย บทที่ 7 ปล่อยใจ (2)
บทที่ 7ปล่อยใจ (2)เช้าวันถัดไปฉันตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าเพื่อเตรียมอาหารสำหรับคนตัวโตที่กำลังจะไปทำงานเหมือนทุก ๆ ครั้งที่ผ่านมา เมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อยฉันก็ไม่ลืมที่จะจัดเตรียมชุดไปทำงานซึ่งเป็นเสื้อเชิ้ตที่อ่อนตามด้วยสูทราคาแพง ฉันเตรียมของไปพลาง ๆ ไปในระหว่างที่พี่เวลยังคงอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ สายตาก็กวาดมองนาฬิกาเรือนหรูราคาหลายล้านที่วางเรียงรายอยู่ในตู้ก่อนจะหยิบออกมาหนึ่งเรือนที่เห็นเหมาะเข้ากับชุดในวันนี้แกร๊ก!ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกตามด้วยร่างสูงของเวลตันเดินออกมาด้วยสภาพที่พันผ้าขนหนูหมิ่นเหม่ หยดน้ำเกาะที่เรือนร่างขาวเนียนพร้อมกับก้อนเนื้อแข็งแรงทำให้ฉันหลบสายตาแทบไม่ทัน“แพร...เตรียมชุดทำงานไว้ให้แล้วนะคะ” ฉันหลบสายตาและเดินเลี่ยงออกมาด้านนอกแค่เห็นแผ่นอกของเขาก็ทำให้ฉันกลับนึกถึงเรื่องเมื่อคืน...‘อะไรกัน แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ’“แพรไม่ไหวแล้วค่ะพี่เวล แพรเหนื่อย’‘เด็กดื้อ!”‘อื้อ พี่เวลคะแพรเหนื่อยจริง ๆ นะคะ ไว้วันหลังไม่ได้เหรอ’‘ก็นอนเฉย ๆ สิ เดี๋ยวทำเอง’‘คนใจร้าย’‘ว่าฉันเหรอ งั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องนอน’กว่าเขาจะปล่อยให้ฉันนอนก็เกือบเช้าแล้ว นี่ยังต้องตื่นมาทำอาหารให
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย บทที่ 7 ปล่อยใจ (1)
บทที่ 7ปล่อยใจ (1)PEARDAO’S PART ;“ฉัน...ไม่ไหวแล้ว” เสียงเข้มของคนตัวโตเอ่ยที่ข้างแก้มของฉันพร้อมกับระดมจูบอยู่ไม่ห่าง ซึ่งฉันเองได้แต่เบี่ยงใบหน้าออก“พี่เวลคะ ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย” ฉันล่ะอยากจะหยิกแก้มเขาซะจริง คนอะไรหน้ามึนชะมัด“ดื้อก็ผัวเธอนะ”“พี่เวล! อื้อ!“ คนตรงหน้ากดริมฝีปากลงอย่างหนักหน่วงก่อนจะดันให้ร่างฉันนอนราบลงกับเตียงโดยมีร่างของเขาตามทาบทับมือร้ายจัดการปลดกระดุมเสื้อนอนของฉันออกไปให้พ้นทาง ทำให้ตอนนี้ร่างกายของฉันเปลือยเปล่าไม่มีเนื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวหลงเหลืออยู่“อืมมม” เสียงครางต่ำของร่างสูงเอ่ยคลอออกมาบ่งบอกว่าเขาพึงพอใจอย่างมาก ซึ่งในตอนนี้ฉันกำลังตกหลุมพรางอย่างจังสติของฉันพร่าเรือนจากรสชาติขมของแอลกอฮอล์และควันบุหรี่จากโพรงปากของเขาทำให้ฉันมึนตึงเมื่อได้รับสัมผัสหวามสวาทนั้นร่างสูงจัดการจับแยกขาเรียวของฉันให้แยกออกกว้างก่อนจะไล้ต่ำสัมผัสกับจุดซ่อนเร้น ฉันเกร็งกระตุกเมื่อนิ้วร้ายกวาดไล้ที่กลีบกุหลาบสีหวานก่อนจะส่งนิ้วเข้าไปทักทายด้านใน“อึก!“ ฉันร้องขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้าไปในโพรงสวาทของฉันฉันพยายามเบี่ยงใบหน้าให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผล คนบน
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย บทที่ 6 เจียมตัว (2)
บทที่ 6เจียมตัว (2)ตลอดระยะเวลาสามปีที่อยู่ด้วยกันเขานั้นเธอได้รับการดูแลอย่างดีมาโดยตลอด เรื่องเงินหรือของใช้ราคาที่แพงแค่ไหนเขาก็จะสรรหาซื้อมาให้เธอโดยไม่ต้องร้องขอแต่นั้นมันก็แค่เปลือกนอก...ความเป็นจริงเธอต้องปรนนิบัติดูแลเขาทุกอย่างไม่ต่างจากภรรยาคนหนึ่ง ทั้งเรื่องการแต่งตัว อาหาร หรือแม้กระทั่งเรื่องบนเตียง ในช่วงปีแรกที่เธอถูกบังคับโดยไม่เต็มใจจากการข่มขู่ว่าจะจัดการกับเพื่อนสนิทและพี่สาวของเธอแทน ทำให้แพรดาวยอมตกลงที่จะชดใช้ให้ทั้งหมดด้วยตัวของเธอจนวันเวลาผ่านและล่วงเลยไปมาถึงสามปีหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอกลับสั่นคลอนหวั่นไหวไปกับการกระทำของคนตัวโตที่ดีกับเธอมาโดยตลอด แม้ว่าจะมีหลายครั้งที่หลายเหตุการณ์ที่คอยเตือนสติว่าเธอเองก็เป็นแค่คู่นอนคนหนึ่งของเขาเท่านั้น เมื่อเขาเบื่อหรือไม่ต้องการเธอแล้ว เธอก็จะเป็นได้แค่ผู้หญิงไร้ค่าคนเดิมทุกๆ วันแพรดาวเจียมสถานะตัวเองอยู่ตลอด ไม่เข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย แต่อีกฝ่ายกับรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอราวกับเป็นเจ้าของชีวิต ดูแลเธอดุจคนสนิทอย่างไม่ขาดตกบกพร่องแต่จะมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่งที่เจอเมื่อไหร่ก็ทำให้ใจบางแทบแตกส
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย บทที่ 6 เจียมตัว (1)
บทที่ 6เจียมตัว (1)- ปัจจุบัน -ร่างบางของแพรดาวกำลังงุ่นง่วนวุ่นวายกับการเตรียมอาหารเช้าก่อนไปมหาวิทยาลัย โดยไม่ลืมที่จะเตรียมอาหารเช้าสำหรับคนไปทำงานที่ต้องการเพียงแค่กาแฟดำและขนมปังปิ้งสองแผ่นเท่านั้นมือเล็กตักข้าวต้มกุ้งเมนูโปรดของตัวเองใส่ชามตามด้วยผักชีและพริกไทยโรยหน้า เมื่อทุกอย่างเสร็จตามที่ต้องการแพรดาวจึงหยิบชามข้าวต้มของตัวเองและแก้วกาแฟสีขาวใส่ถาด เพื่อที่จะนำไปตั้งโต๊ะสำหรับอาหารเช้ามื้อนี้หมับ!“อ๊ะ” แพรดาวร้องขึ้นเมื่อเธอถูกสวมกอดจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว แต่โชคยังเข้าข้างที่เธอยังสามารถประคองถาดอาหารไว้ไม่ให้หล่น“หอม” ใบหน้าคมคายซบลงที่ไหล่มนของแพรดาว มือหนาสวมกอดเอวบางหลวม ๆ ก่อนที่จะก้มสูดดมที่เรือนผมนุ่มของเธอ“ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะคะ เดี๋ยวแพรยกไปให้” แพรดาวเอ่ยพลางแกะมือหนาของเขาออก“ก็ได้” คนตัวโตยอมทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารร่างสูงหยิบหนังสือพิมพ์รายวันขึ้นมาอ่านพลางขยับคลายเนกไทออกเล็กน้อย ไม่นานแพรดาวก็ยกแก้วกาแฟและขนมปังปิ้งมาวางอยู่ตรงหน้าตามด้วยชามข้าวต้มเมนูโปรดของเธอเมื่อเห็นว่าแพรดาวนั่งลงประจำที่แล้วร่างสูงจึงพับหนังสือพิมพ์
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย CHAPTER 2 ถ้าเธอขาย ฉันก็จะซื้อ (1)
CHAPTER 2ถ้าเธอขาย ฉันก็จะซื้อ (1)"ก็ดี...""...ถ้าเธอขาย ฉันก็จะซื้อ" เวลตันเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งหากเธอเสนอ เขาก็จะสนองให้เองพลั่ก!มือหนาผลักร่างบางให้นอนลงไปกับเตียงตามด้วยร่างสูงใหญ่ของเขาตามทาบทับเธอเอาไว้ ริมฝีปากหนาไล่จูบซับที่ผิวกายขาวผ่องไปทั่วเรือนร่าง ก่อนจะกระชากเสื้อตัวบางออกและโยนทิ้
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย CHAPTER 1 โดนยา (3)
CHAPTER 1 โดนยา (3)"คะ...คุณ...อึก ชะ...ช่วย" เอ่ยออกมาเสียงแผ่วมือเล็กปัดป่ายไปทั่วเพื่อให้เป็นจุดสนใจ"โธ่ นี่เพื่อนไทด์เอง จะให้มันช่วยอะไรล่ะ" คนตัวโตเอ่ยทั้งกลั้วหัวเราะหยัน สายตาหยาม เช่นเดียวกับผู้ชายคมนั้นที่มองเธอเหมือนกับว่าทำเรื่องโง่เง่าลงไปความหวังเล็ก ๆ ของเธอหายวับไปกับตา ดวงตาเอ่
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย CHAPTER 1 โดนยา (2)
CHAPTER 1 โดนยา (2)"ถึงว่าสิ เราว่าแค่ค่าจัดงานก็คงหลายแสน" ไม่ว่าจะเป็นนักร้องดีเจ อาหาร เครื่องดื่ม และสถานที่ที่ระดับหรูขนาดนี้ถ้าไม่รวยแบบเหลือกินเหลือใช้คงทำไม่ได้จริงๆ"ผมรอคุณอยู่พอดี" เสียงเข้มของไทด์เอ่ยขึ้นแทรกในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นเป่ารดที่คอของเธอจนทำให้เธอสะดุ้งโหยงและเบี่ยงตัวหนี
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย CHAPTER 1 โดนยา (1)
CHAPTER 1โดนยา (1)แสงไฟสลัวและเสียงเพลงบีตหนักภายในห้องสุดหรูที่มีผู้คนมากมายกำลังสนุกสนานในงานวันเกิด อาหารมากมายบนโต๊ะพร้อมทั้งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยพนักงานของโรงแรมที่ถูกจ้างมาเพื่อดูแลงานในวันนี้ในส่วนของแพรดาวเธอกำลังเลือกตักขนมอยู่คนเดียว ส่วนหลินเพื่อ
Vous vous intéresseriez aussi à
ขย้ำรักมาเฟีย
นิยายของเนม20.3K Vuesพยัคฆราช
ชะนีติดมันส์18.1K Vuesกำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar12.8K Vuesภรรยาที่เขา..ไม่ต้องการ
Naya Solene15.4K Vuesขย้ำรักคู่หมั้น SM25+++
ซากิระ1.3K Vuesซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+
ณิการ์514 Vuesโลกันตร์คนคลั่งรัก SM25+++
ซากิระ4.8K Vuesเหยื่อแค้นบำเรอกาม
อมราวรินทร์/shinkiroxอมราวรินทร์461 Vues
