CHAPTER 5: YOU'RE MINE

Ang bawat hakbang ni Celeste paakyat sa malawak na hagdanan ng mansyon ay parang paglakad patungo sa sarili niyang impyerno. Sa likod niya, nararamdaman niya ang titig ni Jace na sumunod pala sa kanya. Napahilamos siya sa sarili niyang mukha sa isiping hindi pala siya lulubayan ng lalaki. 

Nang marating nila ang dulo ng ikalawang palapag, huminto sila sa harap ng isang napakalaking pintuan na gawa sa maitim na narra at may nakakabit na biometric scanner. Inilagay ni Jace ang kanyang thumb sa scanner. Isang maikling tunog ng beep at pag-click ng mekanismo ang umalingawngaw sa tahimik na hallway bago dahan-dahang bumukas ang p***o.

Pumasok si Celeste sa loob. Napahinto siya nang makita ang kabuuan ng master’s suite. Napakalawak ng silid. Ang dingding sa kabila ay gawa sa floor-to-ceiling glass panel na nakatutok sa kaakit-akit na ilaw ng siyudad sa malayo. Sa gitna ng kwarto ay nakatayo ang isang napakalaking king-sized bed na may itim na silk sheets. Sa gilid naman ay may malawak na walk-in closet at glass-walled bathroom. Ang mga gamit niyang luggage bag ay nakalapag na malapit sa paanan ng kama.

“Ito na ang kwarto mo simula ngayong gabi,” malamig na sambit ni Jace habang pumasok din sa loob at isinarado ang p***o.

Mabilis na humarap si Celeste sa lalaki, nakahalukipkip at salubong ang mga kilay. “Ang sabi mo kwarto mo. Bakit sinabi mo ngayon na kwarto ko? Ibig sabihin ba nito ay iiwan mo ako rito nang mag-isa?”

Isang mahinang tawa ang lumabas sa bibig ni Jace habang inalis nito ang kanyang cufflinks at itinapon sa ibabaw ng wooden dresser. “Don’t get ahead of yourself, Celeste. I said this is your room because you will be sleeping here. But I live here too.”

“Jace!” sigaw ni Celeste, nanginginig ang boses sa matinding inis. “Hindi ako matutulog sa iisang kama kasama ka! Wala sa pinirmahan kong kontrata na kailangan kong ibigay ang katawan ko sa’yo!”

Dahan-dahang lumapit si Jace sa kanya. Ang bawat hakbang nito ay puno ng lamig na nagpapatayo ng balahibo ni Celeste. Huminto ang Gobernador ilang pulgada lang ang layo sa kanya.

“Did I say I’m going to force myself on you tonight, Celeste?” tanong ni Jace sa mababa at paos na boses. “Titingnan ba kita bilang isang bagay na gagamitin lang para sa pansariling kagustuhan?”

“Sino ba ang niloloko mo?!” singhal ni Celeste habang pilit na pinatitigas ang kanyang dibdib para hindi magpahalata sa kaba. “Kanina lang sa balcony, at pati na rin sa foyer, hinalikan mo ako nang walang pahintulot! Ginagamit mo ang posisyon mo para pasunurin ako!”

“I kissed you because you needed to shut up and listen,” mabilis na depensa ni Jace, dahan-dahang iniyuko ang mukha papunta sa tainga ni Celeste. “At hinalikan kita dahil gustong-gusto kong gawin ’yon. May problema ba roon?”

Nanliit ang mga mata ni Celeste sa galit. “Napakakapal ng mukha mo! Wala kang respeto!”

“Respeto?” Umayos ng tayo si Jace at napaismid. “Kung wala akong respeto sa’yo, Celeste, kanina pa kita ibinigay sa Tito Rodel mo. Kanina pa kita pinabayaan na ipamigay sa kung sinong senador para lang makakuha siya ng boto at pondo! I saved you from that pig, and this is how you talk to me?”

“I didn’t ask you to save me!” galit na sigaw ni Celeste, at sa unang pagkakataon ay itinulak niya ang dibdib ni Jace dahil sa galit. “Ginawa mo lang ’to para sa sarili mong interes! Gusto mong sirain si Tito Rodel hindi dahil sa hurisdiksyon o sa katarungan, kundi dahil gusto mong ipakita sa buong probinsya na walang sinuman ang pwedeng humamon sa kapangyarihan mo!”

Napatigil si Jace. Nanlamig ang kanyang mga mata habang nakatitig sa dalaga. Sa halip na magalit sa pagtulak sa kanya, gumalaw nang mabilis ang kanyang kamay at mabilis na hinawakan ang dalawang pulso ni Celeste, bago ito pinalupot sa likod ng dalaga.

Napadaing si Celeste nang mailapit nang husto ang kanyang katawan sa katawan ni Jace.

“You are right,” pabulong at nanginginig sa galit na sabi ni Jace. “Gusto kong sirain ang uncle mo. Gusto kong durugin ang pamilya De La Vega hanggang sa magmakaawa sila sa paanan ko. But do you know why you are in this room right now, Celeste? Do you really want to know?”

“Bitawan mo ako, Jace!” laban ni Celeste habang pumapalag ang kanyang mga kamay.

“Answer me!” sigaw ni Jace, na nagpatahimik sa buong silid.

Napatigil si Celeste, nanginginig ang mga labi habang nakatitig sa matatalim na mata ng lalaki. Ang galit sa mga mata ni Jace ay may halong matinding pagnanasa at pagmamay-ari na hindi nito maipaliwanag.

“Gusto mo bang malaman kung bakit hindi kita pinalayas sa Kapitolyo?” pabulong na tanong muli ni Jace. “Dahil mula noong unang araw na nakita kita sa larawan sa desk ng uncle mo—noong sinusubukan ka pa lang niyang ibenta sa akin bilang pampalubag-loob—nangako ako sa sarili ko na akin ka lang. Not his pawn, not anyone else’s trophy. Mine.”

Napasinghap si Celeste. “Bakit?! Bakit ako? Maraming babae sa probinsyang 'to na handang ibigay ang lahat sa’yo sa isang kumpas lang ng daliri mo!”

“Because none of them have your eyes,” sagot ni Jace, dahan-dahang binawasan ang higpit ng hawak sa kanyang mga pulso ngunit hindi pa rin ito pinakawalan. Inilapit niya ang kanyang mukha hanggang sa magkatama ang kanilang mga ilong. “None of them have that fire in their eyes when they look at me. Ang lahat sa paligid ko ay natatakot sa akin, Celeste. Ang lahat ay yumuyukod at sumusunod. Pero ikaw? Tinititigan mo ako na parang gusto mo akong patayin.”

“Dahil iyon ang nararamdaman ko!” galit na sagot ni Celeste, kahit na ang bilis ng pagtibok ng kanyang puso dahil din sa takot.

Bahagyang ngumiti si Jace—isang delikado at nakakalasing na ngiti. “Then keep hating me. Use that hatred to survive under my roof. Pero huwag mong subukang tumakas sa akin, Celeste. Because if you do, I will hunt you down, and I won’t be this gentle next time.”

Dahan-dahang binitawan ni Jace ang kanyang mga kamay. Lumayo ang lalaki at kumuha ng bagong kamiseta mula sa closet.

“Ang banyo ay nasa gilid. Maligo ka at magpalit ng damit,” malamig na utos ni Jace habang nakatalikod sa kanya. “May pagpupulong ako sa mga abogado at auditors sa study room sa ibaba. I will be working until 3 AM. Hindi kita pakikialaman ngayong gabi sa kama.”

Nakatitig lang si Celeste sa likod ng lalaki habang dahan-dahan nitong hinuhubad ang white button-down shirt nito, na nagpapakita ng malapad at matipunong likod nito na may ilang bakas ng mga lumang sugat. Mabilis na nag-iwas ng tingin si Celeste at huminga nang malalim.

“At bukas ng umaga?” tanong ni Celeste bago lumakad patungo sa banyo.

Huminto si Jace sa p***o ng kwarto at lumingon sa kanya. “Bukas ng umaga, alas-sais ng umaga, sasama ka sa akin sa Kapitolyo. Haharapin natin ang press. Ipapaalam natin sa buong lalawigan na ikaw na ang bagong Senior PR Strategist ng pamahalaan—at nakatira ka na sa ilalim ng aking proteksyon.”

“Lalong magagalit si Tito Rodel,” pabulong na sabi ni Celeste. “Gagawa siya ng paraan para sirain tayo pareho.”

Isang malamig na tawa ang pinakawalan ni Jace. “Let him try. I’ve been waiting for him to make a mistake for five years. And taking you away from him... is his biggest mistake yet.”

Mabilis na lumabas si Jace at isinarado ang p***o ng kwarto, naiwan si Celeste sa gitna ng malawak at tahimik na master’s suite.

Kinabukasan, eksaktong alas-sais ng umaga.

Hindi halos nakatulog si Celeste sa buong magdamag. Bagamat hindi nga bumalik si Jace sa kwarto para guluhin siya, ang palagay na nasa ilalim siya ng bubong ng pinakamapanganib na tao sa lalawigan ay sapat na para hindi kumalma ang kanyang isip.

Nakatayo si Celeste sa harap ng malaking salamin sa walk-in closet, nakasuot ng isang pormal na cream tailored pantsuit na inihanda na ng mga katulong sa mansyon. Maayos ang kanyang buhok at may kaunting makeup para itago ang puyat sa kanyang mga mata.

Bumukas ang p***o ng kwarto at pumasok si Jace. Nakasuot ito ng isang dark charcoal suit, maayos ang buhok, at hawak ang isang mamahaling kape. Tinitigan nito si Celeste mula ulo hanggang paa.

“You look like a Senior PR Strategist now,” komento ni Jace habang naglalakad papalapit.

“Salamat sa damit,” malamig na tugon ni Celeste. “Nasaan ang mga dokumento para sa De La Vega Enterprises? Sabi mo freezing order ang ilalabas ngayon.”

Inilapag ni Jace ang kape sa mesa at inilabas ang kanyang tablet. Pinindot niya ang screen at iniharap kay Celeste.

Isang live news broadcast mula sa pinakamalaking TV network sa lalawigan ang kasalukuyang nag-uulat. Ang headline sa ibaba ng screen ay nakasulat sa malalaking pulang titik:

BREAKING NEWS: SENATOR RODEL DE LA VEGA, INIMBESTIGHAN NG OMBUDSMAN AT PROVINCIAL AUDITORS DAHIL SA BILLIONS OF PESOS UNACCOUNTED FUNDS; ALL CORPORATE ACCOUNTS FROZEN.

Napatakip ng bibig si Celeste. Mabilis na tumibok ang kanyang puso habang pinapanood ang live footage ng mga pulis at federal agents na pumapasok sa main headquarters ng negosyo ng kanyang uncle.

“G-Ginawa mo talaga…” bulong ni Celeste habang nakatitig sa screen.

“I told you I don’t make empty promises, Celeste,” malamig na sabi ni Jace habang kinukuha ang kanyang suit jacket. “Rodel’s political career is officially dead. Within forty-eight hours, the court will issue a warrant for his arrest.”

Biglang tumunog ang cellphone ni Celeste sa ibabaw ng dresser. Nang tingnan niya ang screen, ang pangalan ng kanyang Tito Rodel ang nakarehistro. Nanginginig ang kamay niya habang nakatitig sa tumatawag na numero.

Bago pa man maabot ni Celeste ang phone, mabilis na inagaw iyon ni Jace at pinindot ang speakerphone.

“Celeste! You ungrateful bitch!” galit na galit at halos pyok na sigaw ni Rodel mula sa kabilang linya. “Nasaan ka?! Anong ginawa mo?! Ikaw ba ang nagbigay ng mga mga dokumento ng pamilya kay Jace Adriano?! Papatayin kita, narinig mo ako?! Papatayin kitang bata ka!”

Hindi man lang nagbago ang mukha ni Jace sa narinig na pagbabanta. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang bibig sa mic ng cellphone.

“Good morning, Senator De La Vega,” malamig at nakakapangilabot na bati ni Jace sa kabilang linya.

Natahimik sa kabilang linya si Rodel nang marinig ang boses ng Gobernador. Ilang segundo ang lumipas bago ito muling nakapagsalita, puno ng panginginig sa galit. “J-Jace?! Bakit hawak mo ang telepono ng pamangkin ko?! Nasaan si Celeste?!”

“She’s right beside me in my mansion, Rodel,” tugon ni Jace, pinalupot ang kanyang kamay sa baywang ni Celeste at hinila ang dalaga papalapit sa kanya habang nakatitig sa mga mata nito. “And from now on, if you want to speak to her, you have to go through my lawyers. But I suggest you focus on packing your bags for prison instead.”

“You bastard!” sigaw ni Rodel. “Ginagamit mo lang ang pamangkin ko! Hindi ka mananalo sa akin, Adriano! Isasama ko kayong dalawa sa impyerno!”

“Try me, Senator,” huling pahiwatig ni Jace bago pinatay ang tawag at itinapon ang cellphone sa sofa.

Tinitigan ni Celeste si Jace. Ang bilis ng mga pangyayari ay nakakalula at hindi kayang i-absorb ng utak ni Celeste. Sa loob lamang ng ilang oras, ang tiyo niyang kinakatakutan niya sa buong buhay niya ay tuluyan nang winasak ng lalaking nakatayo sa harap niya.

“Matatapos na ba ’to?” tanong ni Celeste sa mahinang boses.

Humarap si Jace sa kanya, ang mga mata ay puno ng nakakatakot na tuwa habang nakatitig sa mga mata ni Celeste. Mas lalong ginapang ng matinding takot at pangamba ang puso ng babae dahil mukhang panibagong problema ang kahaharapin niya.

“It’s just beginning, Celeste,” pabulong na sagot ni Jace habang iniaayos ang collar ng shirt ng dalaga. “Now that your uncle is out of the picture... you are entirely mine.”