CHAPTER 4: SAME ROOM

Bahagyang napanganga si Celeste, hindi makapaniwala sa narinig. “Nababaliw ka na ba, Jace?! Kakapirma ko lang ng kontrata at hatinggabi na! Hindi ako sasama sa’yo ngayon din!”

“Hindi ako nagtatanong, Celeste,” malamig na tugon ni Jace habang dahan-dahang lumalapit sa kinaroroonan nito. “I gave you a choice to sign. But living under my roof? That’s non-negotiable.”

“Bakit ba nagmamadali ka?!” sigaw ni Celeste, pilit na itinatago ang panginginig ng boses. “Ligtas ako rito sa condo ko!”

Napaismid si Jace at mabilis na kinuha ang cellphone nito mula sa bulsa. May pinindot siyang ilang button bago iniharap ang screen kay Celeste. Isang realtime GPS tracking map at footage mula sa security camera ng kalsada ang nakatutok sa ibaba ng building ni Celeste.

“Tingnan mo ’yan,” utos ni Jace.

Kumunot ang noo ni Celeste at pinagmasdan ang screen. May dalawang itim na SUV na walang plaka ang nakaparada sa tapat ng entrance ng kanyang condominium building.

“Mula nang umalis ka sa Kapitolyo, tatlong tauhan ng Tito Rodel mo ang nakatambay sa lobby,” malamig na pahiwatig ni Jace, habang ang kanyang boses ay puno ng matinding banta. “Inutusan sila ng uncle mo na bantayan ka at siguraduhing hindi ka tatakas bago ang pirmahan ng South District budget. Sa tingin mo pa rin ba ligtas ka rito?”

Nanlamig ang buong katawan ni Celeste. Napahawak siya sa gilid ng mesa. “I-Inutusan sila ni Tito… para bantayan ako?”

“Para igapos ka,” pagtatama ni Jace. Inagaw niya muli ang cellphone at isinilid sa bulsa. “Rodel knows I took interest in you tonight. Naalala mo kung paano ka niya iniwan sa VIP lounge kasama ko? He is ready to offer you to me, whether you like it or not. The moment I leave this door without you, my men will step back, and his men will come up here.”

Tinitigan ni Celeste ang Gobernador. Ang matatalim at makapangyarihang mata nito ay walang bakas ng pagbibiro.

“So tell me, Celeste,” pabulong na sabi ni Jace, inilapit ang mukha sa dalaga habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata. “Sino ang mas gusto mong magkontrol sa’yo ngayong gabi? Ang uncle mong handa kang ibenta… o ako na magtatanggol sa’yo kapalit ng katawan mo?”

“Napakademonyo mo,” nanginginig na bulong ni Celeste, nakakuyom ang mga palad sa galit at kawalan ng pag-asa. “Ginagamit mo ang takot ko para pasunurin ako.”

“I’m not using your fear, Celeste,” malamig na sagot ni Jace. “I’m using my power to save you from your own stupidity. Now, get your bag.”

Walang nagawa si Celeste. Sa gitna ng galit at takot, pumasok siya sa kanyang kwarto at mabilis na nag-impake ng ilang mahahalagang gamit sa isang maliit na luggage bag. Paglabas niya sa living room, agad na kinuha ng isa sa mga guwardiya ni Jace ang kanyang bag.

Inagaw ni Jace ang jacket mula sa sofa at isinabit iyon sa balikat ni Celeste. “Let’s go.”

Habang naglalakad sila sa hallway papunta sa pribadong elevator, marahang hinawakan ni Jace ang kamay ni Celeste. Pinalupot nito ang malalaking daliri sa mga daliri ng dalaga. Sinubukan nitong kumawala, ngunit mas lalong humigpit ang hawak ng Gobernador.

“Huwag kang mag-alala,” pabulong na sabi ni Jace habang bumabababa ang elevator. “Sa akin, wala nang makakasakit sa’yo.”

“Kahit ikaw?” matapang na tanong ni Celeste habang nakatingin sa repleksyon nila sa salamin ng elevator.

Tumingin si Jace sa repleksyon ni Celeste at bahagyang ngumiti—isang ngiting delikado at puno ng kademonyohan. “I won’t hurt you, Celeste. But I will make you surrender.”

Pagkalipas ng kalahating oras na biyahe sa gitna ng katahimikan ng gabi, huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakalaking gate sa Ridgeview Estates. Bumukas ang matataas na bakal na gate at pumasok ang konboy ng lalaki sa loob ng isang napakalawak na pribadong ari-arian.

Sa gitna ng malawak na bakuran ay nakatayo ang isang ultra-modern mansion na gawa sa salamin, itim na semento, at warm lighting. Nakakatakot ang ganda nito—mukhang isang mamahaling kulungan para sa isang tulad ni Celeste.

Bumaba si Jace at pinagbuksan ng p***o si Celeste. Inilahad ng lalaki ang kanyang kamay.

Tinitigan ni Celeste ang kamay ng Gobernador bago ito humakbang palabas nang hindi hinahawakan ang palad nito. “Kaya kong maglakad mag-isa.”

“Suit yourself,” mahinang komento ni Jace habang sumusunod sa likod ng dalaga.

Pumasok sila sa grand foyer ng mansyon. Tahimik ang buong paligid. Isang matandang matipuno na naka-suit ang agad na humarap at yumukod sa kanila.

“Good evening, Governor Adriano. Welcome back,” bati ng matanda, bago bumaling kay Celeste. “Good evening, Miss De La Vega. I am Sebastian, the head butler.”

“Akyatin mo na ang mga gamit niya sa master’s suite, Sebastian,” utos ni Jace sa malamig na boses.

Napatigil si Celeste at mabilis na humarap kay Jace. “Wait! What did you say? Master’s suite? Bakit doon ilalagay ang gamit ko?!”

Lumingon si Jace kay Sebastian at tumango, hudyat na sundin ang utos. Mabilis namang kinuha ng mga tauhan ang gamit ni Celeste at umakyat sa ikalawang palapag.

“Jace! Kausapin mo ako!” sigaw ni Celeste nang makalayo ang mga katulong. “Sabi mo sa kontrata, may sarili akong kwarto!”

Dahan-dahang inalis ni Jace ang kanyang wristwatch at inilapag sa ibabaw ng marbol na console table. Humarap siya kay Celeste at dahan-dahang humakbang patungo sa dalaga.

“Ang sabi sa kontrata, titira ka sa mansyon ko,” paliwanag ni Jace. “And the master’s suite is the safest, most secured room in this house. The biometric locks only respond to my fingerprint and face recognition.”

“Ayoko doon!” giit ni Celeste, umaatras habang lumalapit si Jace. “Hindi ako matutulog sa iisang kwarto kasama ka! Nagkasundo tayo, Jace! Hindi mo ako pwedeng pilitin sa mga bagay na ayaw ko!”

Mabilis na gumalaw si Jace. Sa isang pikit-mata, nahawakan niya ang dalawang braso ni Celeste at itinulak ang dalaga sa pader ng foyer. Napainghap si Celeste nang maramdaman ang matigas nitong dibdib na dumikit sa kanya.

“Listen to me very carefully, Celeste,” pabulong at mariing sabi ni Jace. Ang hininga nito ay mainit na tumatama sa labi ng dalaga. “I didn’t bring you here to play house. Ang Tito mo ay kasalukuyang nagpupuyos sa galit dahil nalaman niyang wala ka sa condo mo. He is desperate. Kapag lumabas ka sa kwartong ’yon nang wala ako, hindi ko magagarantiyahan ang seguridad mo.”

“Kahit na!” laban ni Celeste, nakatitig sa madidilim na mata ng Gobernador. “May iba namang kwarto rito! Bakit kailangang sa kwarto mo pa?!”

“Because I want you where I can see you,” deretsahang sagot ni Jace. Ang kanyang tingin ay bumaba sa namumulang labi ni Celeste. “I want to wake up and see that you’re still mine. Na hindi ka tumakas. Na hindi ka bumalik sa uncle mo.”

“Hindi ako bagay na pagmamay-ari mo, Jace!” galit na sigaw ni Celeste, nanginginig ang boses sa matinding emosyon. “Gusto mo lang akong kontrolin dahil sanay kang nakukuha ang lahat ng gusto mo!”

“Yes!” hindi rin nagdalawang-isip na pag-amin ni Jace. Mas lalo nitong inilapit ang kanyang katawan kay Celeste, dahilan para maramdaman ng dalaga ang mabilis at malakas na pagtibok ng puso ng lalaki. “Sanay akong nakukuha ang lahat ng gusto ko. At ngayong gabi, ikaw ang gusto ko. So stop fighting me, Celeste. You already signed the contract. You’re already in my trap.”

Bumilis ang paghinga ni Celeste. Ang matinding galit at ang nakakalasing na atraksyon sa pagitan nilang dalawa ay parang sumasabog sa loob ng silid.

“Pakawalan mo ako…” mahinang nakiusap si Celeste, nakatitig sa mga mata ng Gobernador na nag-aalab naman ngayon sa pagnanasa sa kanya.

Tinitigan ni Jace ang mukha ng dalaga—ang matatapang nitong mata, ang nanginginig nitong labi, at ang panginginig ng katawan nito. Inangat ni Jace ang kanyang kanang kamay at marahang hinaplos ang pisngi ni Celeste gamit ang kanyang mga daliri.

“I can’t,” pabulong na sagot ni Jace. “ complete darkness is coming for your family tomorrow morning, Celeste. And I am the only light you have left. Don’t push me away.”

Bago pa makasagot si Celeste, iniyuko ni Jace ang kanyang ulo at muling inangkin ang mga labi ng dalaga.

Ang halik ngayong gabi ay mas mapusok, mas gutom, at mas puno ng emosyon kumpara sa halik nila sa balcony. Hindi pumalag si Celeste sa unang ilang segundo—parang nanlambot ang kanyang mga binti sa matinding diin ng halik ni Jace. Inilagay ni Jace ang kanyang kamay sa likod ng ulo ng dalaga para mas lalong palalimin ang halik, habang ang isa nitong kamay ay mahigpit na nakahawak sa baywang ni Celeste.

Nang dahan-dahang humiwalay si Jace, pareho silang mabilis ang paghinga. Ang mga mata ni Jace ay puno ng matinding pagnanasa. Nagtatagis din ang panga nito sa pagtitimpi na huwag angkinin ang dalaga ngayon, sa lugar na iyon, ora-mismo.

“Now,” pabulong na utos ni Jace habang nakatitig sa namumulang labi ni Celeste. “Upstairs. Or I’ll carry you there myself.”

Tinitigan siya ni Celeste nang may matinding galit, ngunit wala na siyang lakas para lumaban pa ngayong gabi. Mabilis siyang tumalikod at naglakad paitaas sa hagdanan patungo sa master’s suite, habang nakatitig sa kanyang likod ang lalaki na may matagumpay at mapang-angking ngiti sa mga labi.