로그인Umalingawngaw ang putok ng baril sa loob ng silid na napasinghap sa dalagang si Crystal. Ngunit wala itong naramdamang sakit, walang bahid ng dugo, at walang bala na tumama sa kaniyang katawan. Subalit ang sumunod niyang narinig ay ang malakas na pagbagsak ng isang bagay sa sahig, kalansing ng bakal na agad niyang nakilalang baril na itinapon sa sahig.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, kinapa ang paligid pagkatapos, tinawag si Demon.“Ma-manong Angel…?” nangangatal ang labi niyang sambit pero hindi siya sinagot ni Demon. Sa halip, bigla siyang binuhat ng lalaki. “A-Anong—?” Napahawak si Crystal sa balikat ng lalaking humawak sa kaniya nang walang ibang mapagpilian. Bago pa niya maunawaan ang nangyayari, pabagsak siyang inihiga ni Demon sa malambot, at malaking couch sa gilid.“De-Demon! Anong gagawin mo?” bakas sa boses niya ang takot nang maramdamang gumapang sa hita niya ang kamay ng binata.Sinubukan niyang bumangon ngunit mabilis siyang pinigilan ni Demon, at may pagbaban
Tumalikod si Demon at nagsalita. “Don’t make it quick, Don Vitto. Gusto kong malaman nila na hindi lahat ng Angel ay Angel.” Katagang narinig ni Crystal habang nagtatago sa isang tagong silid.DUMAGUNDONG ang tawa ni Don Vitto sa loob ng silid, isang nakakarinding tawa na kasing-gasgas ng kaniyang pagkatao. “Napakagaling, Damiel. Hindi ko akalaing sa loob ng pamilya Silvestre ay may isang ahas na kasing traydor mo,” wika ni Don Vitto habang hinihimas ang chip na tila isang mamahaling bagay. “Pero ang tanong... paano ang iyong mga kaibigan? Sina Azul, Leiron, at Terrence? Sigurado akong hindi sila matutuwa sa ginawa mo.”Ngumisi si Demon, isang ngising demonyo na walang bakas ng kahit anong pagsisisi. “Sila? Masyado silang tapat kay Dark.” Walang emosyong sagot ni Demon, naupo ito at saka ngumisi bago nagpatuloy. “At ang katapatan sa mundong ito, Don Vitto, isang sakit na kailangang... burahin.”“At ang kapatid mo? Si Dark?”“Si Dark nasa South Ridge na ngayon. At ang tracker na ibini
PINAHARUROT ni Demon ang sasakyan palayo sa subdivision nina Crystal. Ramdam niya ang panginginig ng kaniyang mga daliri sa manibela—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa nag-aalab na tensyon sa loob ng dibdib niya. Sa kaniyang tabi, nananatiling tahimik si Crystal, mahigpit ang yakap sa kaniyang violin case habang ang mga mata nito ay nananatiling nakatitig sa kawalan.“Manong Angel... saan po tayo pupunta?” mahinang tanong ni Crystal.“Sa lugar kung saan hindi ka nila mahahanap,” maikling sagot ni Demon. Bahagya niyang niluwagan ang kaniyang pagkakahawak sa manibela nang mapansin niyang tila napaigtad ang dalaga sa kaniyang tono. “Huwag kang mag-alala. Hindi kita pababayaan.”“Iyon nga po ang ipinagtataka ko,” bulong ni Crystal. “Bakit po kayo nag-aaksaya ng panahon sa akin? Isang bulag na mang-aawit lang naman po ako. Wala po akong maibibigay sa inyo... wala po akong halaga para sa mga katulad n’yo.”Napangisi si Demon, isang mapait na ngisi. “Hindi mo alam kung ano ang halaga mo, Cr
Hingal na hingal si Demon habang pinagmamasdan ang dalawang lalaking wala nang malay sa madilim na sulok ng parke. Marahan niyang pinunasan ang duguang labi gamit ang likod ng kaniyang kamay, bago lumingon sa direksyong tinalahak nina Crystal.Ligtas na ang dalaga. Iyon lang ang mahalaga.Mabilis siyang sumakay sa kaniyang Ducati at pinaharurot ito patungo sa Manchester Condominium. Pagpasok na pagpasok niya sa unit, sinalubong siya ng amoy ng mamahaling bourbon at usok ng sigarilyo.“You look like hell, Silvestre,” bungad ni Leiron habang nakasandal sa dulo ng bar counter, bitbit ang isang baso ng alak.“Shut up, Leiron,” asik ni Demon habang tinatanggal ang kaniyang leather jacket na may bahid na ng dugo. Inihagis niya ito sa sahig at dumeretso sa kitchen sink para hugasan ang kaniyang mga kamay.“Jeez. Demon ano’ng nangyari sa mukha mo?” nag-aalalang nausisa ni Terrence na kakalabas lang mula sa kwarto, bitbit ang kaniyang stethoscope na parang nakalimutang nasa bahay lang siya. “K
HINDI na nakinig si Demon sa mga huling hirit ni Leiron sa arena. Pinaharurot niya ang kaniyang Ducati, pero imbes na dumeretso sa kaniyang condo, tila may sariling isip ang kaniyang mga kamay na lumingon sa direksyon ng parke.Gabi na. At tanging liwanag na lang mula sa poste ng ilaw, ang naiwang nakabukas. Wala na ang mga tao, higit sa lahat, wala ang babae doon.Tumayo si Demon sa tapat ng bench kung saan niya iniabot ang box kay Crystal. Hinaplos niya ang malamig na kahoy.“Anong ginagawa mo, Demon? Nahihibang ka na yata.”Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya, napangiti kalaunan bago muling sumakay sa motor.MANCHESTER CONDOMINIUMPAGDATING n
“F*ck!” mahinang mura ni Demon habang kinakapa ang bulsa ng kaniyang black pants.Tumigil siya sa paglalakad, ilang metro na ang layo mula sa pwesto ng nagpapatugtog ng violin. Ang kaniyang gintong Zippo—may ukit na The Shadow sa gitna at selyo ng mga Silvestre, ay wala na sa kaniyang bulsa. Hindi lang iyon basta gamit; simbolo iyon ng kaniyang ranggo na ipinamana ni Don Vichio.Padabog siyang lumingon. Sa inis niya, kailangan niyang balikan ang babaeng tumawag sa kaniya na manong para lang sa isang lighter.Habang papalapit, nakita niyang nag-eimpake na ang babae. Maingat nitong inilalagay ang violin sa case. Pero may napansin si Demon dahil bawat galaw ng babae ay tila mabagal, at nakadepende sa pakiramdam ng mga daliri nito.“Miss,” tawag
GUMUHIT ang lungkot, pagsisisi habang pinihit ni Azul ang seradura ng pinto. Ilang araw na siyang binabagabag ng kaniyang konsensya at hindi natatahimik. Mula nang gabing iyon ay labis ang padurusa niya at sinisi ang sarili dahil, sa kaniya nalagay din sa alanganin ang buhay ng kinilala niyang kaib
AUTHOR'S NOTE:Isang paalala mula sa inyong inosenteng otor. Call out sa inosente, ang eksenang ito ay hindi para sayo. Turn next, na lang para hindi magkasala ang iyong isipan😂✌️Ang eksenang ito ay patnubay at gabay ng mga mababait na nilalangs🤣IN TH
NAGTAPOS ang gabing iyon nang may ngiti sa labi si Anya. Nakilala ng dalaga ang mga matalik na kaibigan ni Dark at bukod pa roon ay may kakambal pala ang binata, nakilala niyang si Demon. Pormal itong humingi sa kaniya nang pasensya noong nagdaang gabi dahil, kamuntik na siya nitong masaktan bagay
BUMUNGAD kay Anya ang malawak na bulwagan; nang ilipat niya ang paningin sa paligid ay purong mga bigating tao ang naroon. Bahagya niyang sinilip ang sarili. Maayos naman ang suot niya at walang mali roon ngunit, bakit nakatingin ang mga iyon sa kaniya. “Let them praise you, nagandahan ang mga iyan







