Chapter 5: Bound by Chains (Keith's POV)

"Huwag mong ubusin ang pasensya ar oras ko. Pumirma ka na bago ko tuluyang baguhin ang isip ko at ibenta sa isang online debt auction ang buong utang ng tatay mo."

Inilagay ko ang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng glass desk habang nakayuko sa tapat ni Ayesha. Ang bango ng sampaguita at ulan na nagmumula sa basang-basa niyang buhok ay direktang humahampas sa mukha ko, dahilan para magwala ang pulso ko sa isang hindi maipaliwanag na paraan. Ang layo ng aming mga mukha ay ilang pulgada na lamang, sapat para maramdaman ko ang mabilis at nanginginig niyang hininga.

"Nakasulat dito... isang buong taon na magsisilbi ako sa 'yo nang walang sweldo?" garalgal na tanong ni Ayesha habang nanginginig ang mga daliri sa ibabaw ng kontrata.

"Walang sweldo, walang day-off, walang kahit anong allowance, at walang karapatang lumabas ng estate ko nang walang sarili kong permiso," malamig kong wika habang inagaw ang fountain pen sa nanginginig niyang daliri para idikit ito pabalik sa malamig niyang kamay. "Kapag natapos mo ang tatlong daan at animnapu't limang araw bilang personal maid sa mansion ko... burado na ang buong labinlimang milyong utang ng pamilya mo sa Ayala Capital Holding Corp. Nalinis na ang pangalan ng ama mo, at libre na ang lahat ng operasyon niya."

"At kapag lumabag ako sa kahit isang utos mo?" paghahamon niya habang dahan-dahang itinataas ang kanyang mukha.

Ang matatapang at namumula niyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa akin. Kahit basang-basa ang kanyang damit, kahit nanginginig ang kanyang katawan sa lamig ng aircon, at kahit pilit ko siyang ginigipit sa sulok ng mesa ko... ayaw pa ring yumuko ng matinding pride niya.

"Kapag lumabag ka sa kahit isang maliit na alituntunin," sagot ko habang dahan-dahang idinidikit ang aking mukha sa sahig ng kanyang tainga, "ibabalik ko ang buong utang sa ospital pati ang pinakamataas na interes, at agad kong ikakansela ang maintenance protocol ng ama mo sa loob ng limang minuto."

"Napakayabang mo..." bulong niya habang nanginginig ang kanyang mga labi. "Papatayin mo talaga ang isang matandang walang laban para lang makaganti sa akin?"

"Hindi ako ang pumapatay sa kanya, Ayesha... ang sarili mong katigasan ng ulo ang papatay sa kanya," wika ko nang napakalapit sa kanyang pisngi. "Kaya siguraduhin mong magiging pinakamaitim at pinakamabuting katulong ka sa loob ng bahay ko, Miss Jimenez."

Pumikit siya nang mariin. Isang mabigat at napakasakit na buntong-hininga ang lumabas sa mga labi niya habang dahan-dahang pumatak ang isang malaking luha mula sa kanyang saradong mata patungo sa kanyang pisngi.

"Wala akong ibang pagpipilian, 'di ba?" tanong niya habang nagdidilat ng mga mata na puno ng pighati.

"Wala," walang kaawa-awang sagot ko. "Dahil ang lahat ng pagpipilian mo sa buhay ay tinapos mo na noong gabing pinuputol mo ang buhay ng kapatid ko."

Mabilis niyang itinukod ang dulo ng fountain pen sa papel. Sa bawat kurba ng kanyang pirma, mararamdaman ang matinding poot at paghihirap na dumaan sa kanyang mga daliri. Ayesha Jimenez. Ang pangalang 'yon ang nagpaalala sa akin ng araw na nawalan ako ng pamilya. Pero ngayong gabi, ang pangalang 'yon ay nakatatak na sa ilalim ng aking pangalan bilang aking legal na pagmamay-ari.

"Masaya ka na ba, Keith?" tanong niya sabay bawi ng kamay niya mula sa hawak ko, habang mabilis na itinutulak ang kontrata sa harap ko. "Nakuha mo na ang buhay ko. Nakuha mo na ang kalayaan ko."

Kinuha ko ang pinal na dokumento, maingat na itinupi ito, at itinago sa loob ng aking suit jacket. "Hindi pa ako masaya, Ayesha... patikim pa lang 'to sa lahat ng ipagbabayad mo para kay Kiara. Sa bawat araw na makikita ko ang mukha mo sa mansion ko, ipaaalala ko sa 'yo kung gaano ka kahayop."

"Wala akong kasalanan sa nangyari sa kapatid mo!" sigaw niya habang mabilis na tumatayo mula sa upuan.

Subalit dahil sa kawalan ng kain, matinding pagod, at takot na lumamon sa kanya sa loob ng ilang oras, biglang nagdilim ang kanyang paningin at na-out-of-balance siya habang humahakbang paatras.

"Ayesha!"

Bago pa humampas ang kanyang katawan sa matigas na sahig o sa gilid ng glass desk, mabilis akong humakbang forward at sinalo siya. Nahawakan ko ang kanyang manipis na beywang gamit ang aking dalawang kamay, marahas na hinila ang kanyang katawan paitaas upang idikit sa aking dibdib.

Napasandal siya nang tuluyan sa akin. Ang kanyang mainit na hininga ay dumaan sa nakatagong bahagi ng aking leeg, na nagdulot ng isang matinding kuryente na dumatay sa buong katawan ko. Napahawak ang dalawa niyang nanginginig na kamay sa lapel ng aking tuxedo upang maghanap ng balanse, at sa loob ng ilang mahahabang segundo, naitikom ng aming mga titig ang buong katahimikan ng kwarto.

"Bitawan mo ako..." bulong niya habang nakatitig sa mga labi ko, ang boses niya ay naging napakahina at puno ng pagmamakaawa.

Napatitig ako sa kanyang mga labi na kakaunti na lang ang kulay dahil sa lamig. Ang amoy ng kanyang balat, ang tamis ng kanyang hininga, at ang panginginig ng kanyang dibdib na nakadikit sa akin ay gumawa ng isang kakaibang tensyon... isang uri ng pagnanasa na hinaluan ng matinding galit at obsession.

"Hawak kita, Ayesha," wika ko habang mas lalo kong idiniin ang hawak ko sa beywang niya, pinaparamdam sa kanya ang matigas at walang kaawa-awang pwersa ng aking mga bisig. "At kahit kailan... hindi na kita muling bibitawan."

"Galit ka sa akin, pero bakit ganyan ka humawak?" tanong niya sa pagitan ng kanyang mabigat na paghinga, habang itinutulak ang dibdib ko gamit ang natitira niyang lakas. "Galit ba talaga 'to, Keith... o ginagamit mo lang ang galit mo para itago ang katotohanang gusto mo akong makontrol?"

Nanliit ang aking mga mata sa sinabi niya. Ang kaprehas na tapang na nakita ko sa kanya noong nagtatrabaho pa siya sa cybersecurity department ang bumabalik ngayon sa kanyang mga salita.

"Huwag mong subukang basahin ang utak ko," malamig kong bulong sabay hablot sa likod ng kanyang buhok upang pilitin siyang tumingala sa akin. "Hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin sa 'yo. Ang tanging dapat mong isipin ay kung paano ka makakaligtas sa bawat araw na magkasama tayo sa iisang bahay."

"Hindi ako natatakot sa 'yo," sagot niya habang nakatitig nang diretso sa akin, bagama't lumalabas ang panibagong patak ng luha sa kanyang mga mata. "Gawin mo ang lahat ng gusto mo sa akin... ibuhos mo ang lahat ng galit mo... pero kapag napatunayan kong wala akong kasalanan sa pagpatay kay Kiara, sisiguraduhin kong luluhod ka rin sa harap ko."

Isang malamig at panlalait na tawa ang lumabas sa aking mga labi. "Luluhod sa 'yo? Ang isang Ayala, luluhod sa isang katulong na kagaya mo? Nagpapatawa ka ba, Ayesha?"

"Tingnan natin, Keith..." marahan niyang wika habang dahan-dahang bumababa ang kanyang mga kamay mula sa aking suit jacket. "...tingnan natin kung hanggang kailan mo kayang panindigan ang galit mo kapag nalaman mong ang totoong demonyo ay wala sa harap mo ngayon."

Kumunot ang noo ko sa lalim ng kanyang mga salita, ngunit mabilis ko itong pinalitan ng matigas na ekspresyon. Hinawakan ko ang kanyang braso nang higit na mahigpit at itinayo siya nang maayos bago ko siya tuluyang binitawan. Nahirapan siyang tumayo nang diretso, ngunit pilit niyang pinanatili ang kanyang balanse habang nakahawak sa gilid ng mesa.

Kinuha ko ang intercom sa aking desk at pinindot ang button para sa security team sa ibaba.

"Hector, ihanda mo ang sasakyan sa basement," utos ko sa malamig na boses. "Ihatid mo si Miss Jimenez sa Ayala Estate ngayong gabi. Sabihin mo sa head housekeeper na ilagay siya sa pinakamababang staff room sa likod ng kusina."

"Naintindihan ko po, Sir Keith," sagot ni Hector sa kabilang linya. "May iba pa po ba kayong ipag-uutos para sa kanya?"

Tumingin ako muli kay Ayesha. Nakatayo siya doon, basang-basa, nanghihina, ngunit ang mga mata niya ay patuloy na nakatitig sa akin nang walang kahit katiting na pagyuko.

"Ibigay niyo sa kanya ang pinakalumang maid uniform na mayroon doon," dugtong ko habang nakatitig sa kanyang mga mata. "At siguraduhin ninyong bago sumikat ang araw bukas, gising na siya para simulan ang trabaho niya."

Ibinaba ko ang intercom. Bumukas ang p***o ng opisina at pumasok ang dalawang guwardiya kasama si Hector para samahan si Ayesha palabas.

"Lumakad ka na," utos ni Hector nang marahan sa kanya.

Humarap si Ayesha sa p***o, ngunit bago siya tuluyang lumabas ng opisina, lumingon siya sa akin sa huling pagkakataon. Ang basang buhok niya ay dumidikit sa kanyang leeg, at ang damit niyang kupas ay nagpapakita ng kanyang panginginig, ngunit ang kanyang boses ay naging malinaw at matatag sa gitna ng katahimikan.

"Salamat sa pagpapanatili sa buhay ng tatay ko, Mr. Ayala," sabi niya sa isang napakalalim at bittersweets na tono. "Makakaasa kang gagawin ko ang lahat ng utos mo... pero huwag mo lang kalilimutan na ang taong ikinulong mo sa hawla mo ngayong gabi ay ang taong wala nang natitirang mawawala pa."

Tuluyan siyang lumabas kasama ang mga guwardiya, at isinarado ng security guard ang napakalaking double-doors ng aking opisina.

Naiwan akong mag-isa sa gitna ng napakalaking kwarto. Ang malamig na ilaw ng mga monitor at ang tunog ng ambon sa labas ng salamin ang tanging naririnig. Napatingin ako sa aking mga palad... mararamdaman ko pa rin ang init ng kanyang beywang at ang amoy ng sampaguita na naiwan sa aking suit jacket.

Pumikit ako nang mariin habang sumasakit ang aking dibdib.

"Kiara..." bulong ko sa hangin habang nakatitig sa dilim sa labas ng bintana. "Nandito na siya sa kamay ko. Ginagawa ko na ang ipinangako ko sa 'yo... pero bakit mas lalong sumasakit ang dibdib ko?"

Inayos ko ang kurbata ng aking tuxedo at kinuha ang aking basong may whiskey. Ininom ko ito nang mabilis, pinaparamdam ang hapdi ng alak sa aking lalamunan upang tapak-tapakan ang anumang awa na nagtatangkang lumabas sa puso ko.

Wala nang urungan 'to. Ang kasunduan ay pinal na. Si Ayesha Jimenez ay pumasok na sa aking teritoryo, at sisiguraduhin kong sa bawat hakbang niya sa loob ng mansion ko, mararamdaman niya ang matinding kaparusahan na inilaan ko para sa kanya.

Tiningnan ko ang oras sa aking mamahaling relo. Alas-dos na ng madaling araw.

"Magkita tayo bukas sa mansion, Ayesha..." bulong ko sa malamig na salamin ng aking opisina. "...dahil sisiguraduhin kong sa unang araw pa lang ng kontrata mo, luluhod ka sa harap ko nang may luha sa iyong mga mata."