Chapter 4: The Offer You Cannot Refuse (Ayesha's POV)

"Pumirma ka na bago ko tuluyang ipasara ang oxygen tank ng ama mo."

Nanginig ang mga daliri ko habang hawak ang palamig nang palamig na fountain pen sa ibabaw ng kontrata. Nakatitig sa akin si Keith Ayala, ang kanyang madilim na mga mata ay walang kahit katiting na awa habang nakaabang sa bawat galaw ko.

"Ibabalik mo ba ang kumpletong pasilidad ng ICU sa tatay ko kapag pinalitan ko 'to ng pirma ko?" tanong ko sa gitna ng aking nanginginig na hininga.

"Hindi ka nasa posisyong magpatupad ng mga kondisyon sa akin, Ayesha," malamig niyang sagot habang lumalapit at itinutukod ang dalawang kamay sa gilid ng mesa, pinalilibutan ako ng kanyang nakalilitong amoy ng cedarwood at mamahaling pabango. "Bawat segundong nag-aalinlangan ka, bumababa ang oxygen level ng ama mo sa ospital."

Yumuko ako at pilit na itinulak ang dulo ng pen sa papel. Lumabas ang pangalan kong Ayesha Jimenez sa ilalim ng mabibigat na tuntunin.

Inagaw niya agad ang papel bago pa matuyo ang tinta at mabilis itong inabot kay Hector na nakatayo sa tabi ng p***o. "Tawagan mo na ang St. Jude Memorial Hospital. Sabihin mo sa kanila na i-tuloy ang procedure... at ilipat ang pasyente sa pinakamataas na suite, pero panatilihing naka-lockdown ang access doon."

"Opo, Sir Keith," mabilis na tugon ni Hector bago lumabas ng malaking opisina.

Napahawak ako sa gilid ng desk habang sinusubukang kumalma ang nagwawalang dibdib ko. "Ngayong nakuha mo na ang gusto mo... kailan ako makakabalik sa ospital para makita si Papa?"

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na puno ng panlalait habang pinalilibutan ako. "Sino'ng nagsabing makakabalik ka pa sa ospital?"

Nanlamig ang buong katawan ko. "Ano'ng ibig mong sabihin? Pirmahan lang ang kailangan para mabayaran ang utang... bakit hindi ko pwedeng bisitahin ang sarili kong ama?"

"Binasa mo ba talaga ang pinirmahan mo, Miss Jimenez?" Inilagay niya ang kanyang kamay sa aking balikat, idiniin ang kanyang mga daliri nang sapat para maramdaman ko ang matinding pwersa ng kanyang hawak. "Ang nakasaad sa Clause Four ay simple... ibinenta mo ang sarili mo sa akin bilang aking personal property sa loob ng isang buong taon."

Napatitig ako sa kanya habang pumapatak ang panibagong luha sa aking pisngi. "Hindi ako bagay, Keith! Tao ako... may karapatan akong makita ang pamilya ko!"

"Nawalan ka na ng karapatan noong gabing tinaksil mo ang kapatid ko!" galit niyang sigaw sabay haltak sa braso ko paitaas. Napatingala ako sa kanya, ang mga mata naming dalawa ay nagtatagisan sa gitna ng matinding tensyon. "Simula ngayong gabi, wala ka nang ibang pangalan... ikaw ang katulong na magdurusa para sa bawat luhang iniyak ko dahil kay Kiara."

"Nagsisinungaling ka lang sa sarili mo dahil kailangan mo ng masisisi!" sigaw ko pabalik, bagama't nanghihina na ang aking mga tuhod sa matinding takot at pagod. "Ginagawa mo 'to dahil hindi mo matanggap na hindi mo nailigtas ang sarili mong kapatid!"

Sumiklab ang matinding galit sa kanyang mukha. Isang mabilis na galaw ang ginawa niya at idiniin ako sa pader sa tabi ng glass window, ang kanyang dibdib ay nakadikit sa aking dibdib habang nakatitig siya sa aking mga labi.

"Subukan mo ulit sabihin 'yan..." bulong niya sa mismong mukha ko, ang boses niya ay naging napakababa at puno ng mapanganib na pagnanasa. "...at sisiguraduhin kong sa sementeryo na ang susunod mong bagsak."

Pumikit ako nang mariin habang dumadaloy ang init ng kanyang katawan sa kabila ng lamig ng hangin sa opisina. Marami akong gustong sabihin, marami akong gustong ipaglaban, pero ang balita ng operasyon ni Papa ang tanging humahawak sa natitira kong lakas.

"Pakiusap..." mahina kong bulong habang dahan-dahang idinidikit ang noo ko sa kanyang dibdib, nakakaramdam ng matinding kapaitan sa sarili kong pagsuko. "Alagaan mo lang ang tatay ko... gagawin ko ang lahat ng gusto mo."

Naramdaman ko ang pagtigil ng kanyang hininga nang ilang segundo. Inilagay niya ang kanyang daliri sa ilalim ng aking baba at pilit na itinaas ang mukha ko para magkatapat muli ang aming mga mata.

"Ipapapadala na kita sa estate ko bago sumikat ang araw," malamig niyang wika sabay bitiw sa akin. "Maghanda ka na... dahil ang impyerno mo ay hindi pa man lang totoong nagsisimula."