Kabanata 2

Nanlalamig akong bumababa ng hagdanan namin. Naabutan ko si Tita Lumi at Ashley sa baba. Nakatingala sila sa portrait ni Mommy sa sala.

“Mom, you should change this portrait,” ani Ashley.

Kita kong tumango si Tita Lumi.

“That’s my mother’s portrait. Wala iyang ginagawa sa inyo!” I said bitterly.

Napalingon silang dalawa sa akin. Walang bakas na makikita kay Ashley na umiyak siya. Tita Lumi smiled at me sadly, na para bang hindi niya ako sinampal kanina.

“Thalia, it’s for your Dad’s sake. Nalulungkot lang siya kapag nakikita niya ito. Your mother’s dead. Wala na siyang magagawa. Mas mabuting palitan ko na lang ito ng portrait ko,” ani Tita Lumi.

“We were just concerned about Dad’s health,” dagdag ni Ashley.

I looked at them hatefully. “Really? O gusto niyo lang kunin ang lahat ng nandito sa bahay?”

Mahinang tumawa si Tita Lumi. “That’s just how you see it kasi malungkot ka ngayon. But Thalia, we were really just concerned about your Dad.”

The manipulation reeked from them, and Dad was so blind about it. Gustong-gusto ko silang sugurin pero alam kong ako rin ang mapapahamak sa huli. Dad never chose me over them.

Bago pa ako makapagsalita, may pumasok na tauhan namin.

“Miss Thalia, hinihintay na po kayo sa labas.”

“Thalia, thank you sa kwarto mo. I’ve been wanting to have a big room. I could do it now.” She then giggled excitedly.

Nag-init ang mata ko sa iritasyon at kawalang magawa.

Why do I feel so hopeless? Hindi ko maintindihan kung bakit ako nagdurusa nang ganito when all I want is a simple and normal life.

Dumiretso ako sa labas. True enough, may itim na kotse nga sa labas na naghihintay sa akin.

May nakatayo sa may backseat na lalaki. Nakabukas ang pinto at mariin siyang nakatingin sa akin. Iminuwestra niya sa akin ang loob.

Lumabas ako ng bahay kasabay ng pagtawa nina Tita Lumi at Ashley. Lumingon ako sa loob. Nakita kong nakababa na rin si Dad. May sinasabi si Ashley kaya natawa silang tatlo.

Agad akong nag-iwas ng tingin at naglakad palapit sa lalaking halatang naiinip sa labas ng kotse.

“Hinihintay na po kayo ni Mr. Velasco,” seryoso niyang sabi nang nasa harap ko na siya.

Nagdalawang-isip akong pumasok pero alam ko rin sa sarili ko na wala naman akong magagawa. My destiny is sealed to this, na pain ako sa lalaking iyon. And I have to endure whatever he wants to do.

Tahimik ako sa biyahe. I was hoping it would take forever for us to reach his home. Kaso isang oras lang, pumasok na kami sa isang gated subdivision.

Nagsimulang kumalabog ang dibdib ko habang nakikita kung gaano kagarangya ang mga bahay na dinaraanan namin.

And then the car stopped at a big black gate. Agad iyong bumukas, welcoming me to my doomed day.

May inikutan kaming fountain bago tumigil ang kotse sa tapat ng mansion. Pinatay ng driver ang makina at saka bumaba. Lumabas din ang isang kasama niyang bodyguard.

They didn’t tell me what to do. Naguguluhan din akong bumaba. Iyong dalawang lalaki na kasama ko, dumiretso na sila sa loob. I was left alone outside.

For a moment, hindi ko alam ang gagawin. Nangapa ako sa sitwasyon. Pero naisip ko ang mga gamit ko kaya iyon ang pinagkaabalahan ko. Buti na lang at hindi naka-lock ang kotse. Unti-unti kong ibinaba ang apat kong malalaking maleta.

Tumingala ako sa langit nang mapansin kong dumidilim na ito. May nambabadyang ulan. That, for sure.

Naibaba ko ang lahat ng gamit ko pero wala akong mapagtanungan. Ano ba ang gagawin ko?

Pwede ba akong pumasok o dito lang ba ako sa labas? Tumingin ako sa paligid. Wala naman akong nakikitang naka-separate na bahay.

Wala bang sasalubong man lang sa akin para sabihan ako kung ano ang gagawin ko? Kahit iyon man lang, hindi pwede?

Tahimik kong hinila ang isang maleta paakyat sa iilang baitang papunta sa portiko. It was heavy kaya agad akong hiningal.

Nasa portiko na ako nang may lumabas na isang kasambahay.

“Ikaw ba ang personal maid ni Sir?” nagmamadali at seryoso niyang tanong.

“Uh… ako nga po?” I replied, unsure of everything.

“Ang tagal mo. Kanina ka pa niya hinihintay,” bulyaw niya sa akin. “Puntahan mo na siya sa kwarto niya. Kanina pa iyon nagwawala.”

Nanlaki ang mata ko nang tumalikod ang babae para pumasok. Nabitawan ko ang maleta ko para habulin siya.

“Saan po ba ang kwarto niya?”

Mariin niya akong tiningnan. “Sa taas. Kanina pa iyon naghihintay. Kung ayaw mong makarinig sa kanya, bilisan mo ang kilos mo.”

“Saan sa—”

Pero hindi na siya tumigil at dumiretso sa tingin ko ay kusina. Tumingala ako sa itaas. The grand staircase, although exquisitely beautiful, only made me more nervous.

Tinahak ko ang hagdan, nag-aalala sa kung ano ang kahahantungan ko.

Hingal na hingal ako nang makarating sa landing sa itaas. Kaya lang, napakaraming kwarto ang bumungad sa akin. They didn’t specifically tell me which one is his room.

At hingal na hingal na ako kung babalik pa ako sa baba.

I tried to open each door. Kaya lang nang mapagtanto kong pwede akong mapagbintangan, tumigil ako. Tatlong kwarto ang nabuksan ko, lahat ay walang tao.

Kahit hingal pa rin, bumaba ulit ako. Nasa hagdanan ako nang mapansing bumuhos na ang ulan. Nasa labas pa ang mga maleta ko!

Halos patakbo akong bumaba. But then, I was on the landing again when a househelp approached me. Galit na galit na siya.

“Bakit wala ka pa raw sabi ni Sir?” galit niyang tanong.

Huminga ako nang malalim bago nagsalita.

“H-hindi ko alam… kung saan ang… kwarto ni Sir,” hirap kong sabi dahil hingal na hingal ako.

The househelp glared at me.

“Sa pinakadulong kwarto! Bilisan mo! Ipapahamak mo pa kami!” iritado niyang sabi.

Napalunok ako. Bumalik ulit ako sa itaas. I am panicking now that the househelp is mad at me.

I couldn’t breathe properly when I reached the landing upstairs again. Pero naglakad pa rin ako patungo sa pinakadulo.

My heart was pounding really hard against my chest. It was practically begging me to stop, but I can’t do it.

Nang marating ko ang dulo, mabilis kong pinihit ang doorknob.

And then I entered. Ang lakas ng tibok ng dibdib ko, halos umalingawngaw yon sa tenga ko kaya parang humina ang pandinig ko.

Pero natigilan ako sa pagpasok nang makita ko ang lalaking galit na galit.

A vase flew to my feet. It almost hit me. Nanlaki ang mata ko sa gulat.

Rio was looking at me darkly and menacingly.

“Kanina pa ako naghihintay dito! Nasaan ang pagkain ko?” he demanded furiously.

Napaatras ako nang sipain niya ang upuan sa gilid niya bago tumayo.

It didn’t help that my body was experiencing a lack of oxygen, tapos hinaluan pa ng takot.

“Get out and bring me my food!” sigaw niya habang nakaturo sa pintuan. His jaw was so clenched I started to get scared about my safety.

…