Kabanata 3

That door to the last row isn't his room. It was his office. Nanginginig ako nang lumabas ako sa opisina niya.

Everything inside me was in chaos. Kinakapos na ako ng hininga. Then a vase came flying toward me. He stared at me like he wanted me dead. He raised his voice at me while I could barely breathe.

Kaya nanginginig ako habang naglalakad pababa. I was so shocked I couldn't process everything.

I just know he wanted food. I needed to get him food!

Oo, pagkain. Kung hindi, baka mas malala pa ang gawin niya.

Sa panginginig ng tuhod ko, mas lalo lang akong natatagalan. At hindi ako pwedeng magtagal. Baka magalit pa siya lalo.

Pagdating ko sa kusina, malalalim ang paghinga ko.

“Excuse me. Pagkain po ni Mr. Velasco? Kailangan kong dalhin sa kanya,” I said desperately to the first house help I saw.

Nakita niya sigurong parang iiyak na ako kaya wala siyang nagawa kundi ang ituro sa akin kung nasaan ang nakahandang pagkain ni Mr. Velasco.

Pagkakuha ko noon ay wala na akong sinayang na oras. Mabilis akong bumalik sa mataas na hagdanan. I feel like my heart wanted to give up on me. Kaya lang ay wala akong magawa dahil magagalit si Mr. Velasco kung uunahin ko pa ang sarili ko.

Para akong nag-aagaw-buhay nang dumating ako sa taas. Hindi ko na nga kinaya ang pagod kaya kusa na lang bumagal ang paglalakad ko. Nakuha kong habulin ang hininga ko. Nang dumating ako sa dulo, nagsimula na naman akong kabahan.

I nervously opened the door. Tumambad sa akin ang basag na vase. Nagtama ang mata namin ni Mr. Velasco. Kaya lang ay may kausap siya kaya wala siyang masabi sa akin.

Dumilim ang mata niya sa akin pero nanatili siya sa kinauupuan niya at pinapakinggan ang nagsasalita sa kabilang linya. His jaw ticked while watching me put the tray on the table.

“I will check it tomorrow,” sabi niya sa mababang tono.

Hindi ko napigilang tumingin sa kanya. Hindi ko alam na ganoon kababa ang boses niya. Pero nang makita kong iritado siya dahil nakikita niya ako, lumunok ako at unti-unting naglakad palabas.

Nakatitig ako sa kanya habang lumalapit sa pintuan. Hinihintay ko kung pwede ba akong lumabas o may gusto pa siya. Pero nang wala siyang signal sa akin, mabilis na akong lumabas ng kwarto.

Sunod-sunod na hininga ang pinakawalan ko nang makalabas ako. Nagsimulang mag-init ang katawan ko dahil medyo nawawala ang kaba ko. My face started to flush.

Unti-unti akong naglakad sa pasilyo pababa nang matigilan ako. Napabaling ako sa glass window at natanaw ko roon kung paanong malakas ang ulan sa labas. I remembered my suitcases outside. Nanlaki ang mata kong naglakad ulit pababa ng hagdanan para lumabas.

Nang dumating ako sa landing, tinakbo ko ang labas. Pagbukas ko ng pintuan, basang-basa na ang mga maleta ko. Tanging ang isa lang ang hindi basa, ang nadala ko sa portiko.

Tinakbo ko ang baba kahit ang lakas ng ulan. Hinila ko agad ang nahawakan kong maleta papunta sa portiko. Kagaya sa una ay mabigat din ito. Walang tinira sina Tita Lumi sa kwarto ko kaya alam kong punong-puno ang bawat maleta ko.

“Hija, anong ginagawa mo?” biglang may sumulpot na may edad na lalaki galing sa loob.

Kita niyang basang-basa na ako sa ulan dahil sa pagkuha ko ng maleta ko. My lips twisted downward. Agad nag-init ang mata ko.

The man looked at me with concern that it immediately put me on the verge of crying.

“Yong mga maleta ko po,” sabi ko na parang nagsusumbong.

Hindi ko napigilan at nag-init ang mata ko. Mas nadepina ang sama ng loob na kaninang umaga ko pa kinikimkim. But still, I fought the urge to cry. Though I was tired, I just realized it now.

Agad akong dinaluhan ng lalaki, kasing-edad lang siguro ni Dad, at tinulungan ako sa mga maleta ko. Agad din siyang nabasa dahil sa ginawa niya.

Unlike me, he easily put my suitcase on the porch, habang ako ay hirap na hirap gawin iyon.

Siya na ang nagdala ng hindi ko nalagay na maleta sa portiko. Hinayaan ko ang sarili ko na tumayo lang doon.

Because really, I'm tired.

Nang nasa portiko na lahat ng maleta ko, pareho na kaming basang-basa.

He sighed heavily as he watched me.

“Halika at ihahatid kita sa magiging kwarto mo.”

Sunod-sunod akong tumango. Hinila niya ang dalawa sa maleta ko kaya ako na ang humila ng dalawa pa.

We were leaving a mess on the marble floor pero dahil may kasama ako, I don't feel that scared.

Nagtanong siya sa mga kasambahay kung saan ako pwedeng manatili. Walang sumasagot sa kanya.

“Walang nasabi sa amin si Sir, Mang Dante.”

Ganoon ang sinasagot nila. Walang nagawa si Mang Dante kundi ang hanapin ang mayordoma ng bahay.

Nang mahanap namin, sinabi niya na may bakanteng isang kwarto sa maid quarter at doon na lang daw ako.

Sinamahan ako ni Mang Dante doon. Pagkakita ko sa kwarto, napakurap-kurap ako nang makitang maliit lang iyon. Isang kama at isang cabinet. No room for other furniture.

“Magpalit ka na, hija, at baka magkasakit ka pa.”

“Salamat po, Mang Dante,” sabi ko nang aalis na siya.

Tumango siya at saka umalis din agad. May trabaho din daw siyang gagawin.

Nang umalis siya, kahit nakakaramdam na ako ng panlalamig, inuna kong buksan ang mga maleta kong naulanan.

At halos manghina ako nang basang-basa ang lahat ng laman ng tatlo kong maleta. Hindi ko alam kung paano ko sila papatuyuin. Pansin ko na walang gustong tumulong sa akin sa mga katulong. Nahirapan pa nga si Mang Dante para hanapan ako ng kwarto.

I am alone.

I was so lost watching my things so wet. Baka may dryer sila? Pwede ba akong makigamit?

First day ko sa bahay na ito, wala akong alam sa mga gagawin ko. Ang sabi lang ni Dad, pagsilbihan si Mr. Velasco.

Knowing that didn't help my situation at all. I'm so lost in this place.

Nanginginig ako sa lamig nang biglang may pumasok sa kwarto ko.

“Asan ka ba nagpupunta? Linisin mo daw ang kwarto ni Sir,” she said in a haste.

“But—” I whispered.

And before I could say something, umalis na ang babae.

…