Kabanata 5

Nakita ako ng mga kasambahay nang pumasok ako sa loob ng kusina. Nakita nila na may sugat ako sa tuhod. Pero hindi nila ako tinulungan.

“Sige, tulungan mo,” banta ng isang kasambahay sa babaeng lalapit sana sa akin. “Kung si sir ang may gawa niyan, baka madamay ka sa galit niya. Alam mo naman kung paano siya nagwala noong siraan ng pamilya niya ang kumpanya ni Sir.”

Tahimik kong ibinaba ang tray. Wala nang lumapit sa akin. Yong babae na lalapit sana, nag-iwas nalang ng tingin.

“Saan po ba may first aid kit dito?” tanong ko sa kanila.

Nagsi-ilingan lang sila. Walang nangahas na tumingin sa akin. And I badly wanted help from anyone.

Lumapit ako sa sink at saka hinugasan ang sugat ko. Natanggal ko na kanina ang tumusok doon. I just needed something that would make the blood stop.

Nagsimulang mag-usap-usap ang mga kasambahay na parang wala lang ako sa paligid nila.

Sinubukan kong kunin ang pansin noong babae kanina na gustong tumulong, pero hindi na niya ako tinignan. Nahihiya naman akong tawagin siya kasi feel ko, walang sasagot sa akin.

I pursed my lips when I felt so out of place. Parang hindi nila ako nakikita at nararamdaman. Nakatayo ako sa gilid nila pero walang pumapansin.

Hindi ko natagalan iyon. Tahimik akong umalis sa kusina at tinahak ang pasilyo papunta sa kwarto ko.

Nadatnan ko ang mga basa kong gamit. Wala akong alam sa paglalaba. Kahit ganoon sa akin sina Tita Lumi at Dad, I never experienced working in our household.

May mga kasambahay pa rin na gumagawa ng laundry ko. May nagluluto sa akin. Hindi ko kinailangang manilbihan sa amin. Dad gave me money for my financial needs.

Sadyang yong pagmamahal lang ang nawawala sa kanya, pero yong responsibility niya financially, it’s still going on. I never had a problem with money.

Kaya ngayon na nakatitig ako sa mga basa kong gamit, I was lost. Hindi ko alam kung paano ito.

This is just so hopeless.

Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko, ang mga basa kong gamit o ang sugat ko. In the end, kinuha ko ang mga basa kong gamit at saka pinagsampay sa mga gilid ng kabinet. Sa headrest ng kama, sa gilid ng kama.

I was desperate. Nasampay ko lahat ng laman ng isang maleta to the expense na hindi na makilala ang kwarto.

Hindi ko alam ilang oras ang lumipas. Pero nang tinignan ko ang oras sa cellphone ko. It was already 7 in the evening. Dumating ako ng lunch. Nanginginig na ang katawan ko.

I looked at my wound. Tumigil ang dugo pero my robe was full of blood. Nagpalit ako ng damit ulit. This time, yong long-sleeve na nightdress ang hinanap ko. I found it at the back of my suitcase.

Saka ako lumabas matapos kong magbihis. Hindi nga lang ako makalakad nang maayos dahil sumasakit ang sugat ko.

Dumiretso ako sa kusina. Wala akong naabutang tao doon. Nagpapahinga na siguro ang ibang mga katulong.

Sa maid quarter kung nasaan ako, wala akong kasama roon. Maliit din ang kwartong iyon kumpara sa ibang maid quarters. Hula ko, sa anim na malalaking kwarto na katabi ng sa akin, doon ang kwarto ng ibang kasambahay. Nang lumabas ako, naririnig kong may nagtatawan sa bawat room. Alam kong marami sila sa bawat kwarto.

Wala na akong naabutan sa kusina kasi nasa kanya-kanyang kwarto na sila.

Tahimik akong umupo sa barstool at saka tinignan ang sugat ko. Nagdugo na naman iyon dahil sa paglalakad ko.

I tried to hold it. Napapikit ako nang maramdaman ko ang hapdi noon. Nasa ganoong sitwasyon ako nang may biglang pumasok sa loob ng kusina. Hindi ko agad naibaba ang laylayan ng damit ko kaya nakita ni Mang Dante ang sugat ko.

“Napaano iyan?” agad niyang tanong.

He looked concerned again na agad nangilid ang luha sa mata ko.

“Aksidente po,” I said on the verge of crying.

Suminghap siya.

“Ilan taon ka na ba? Bakit ikaw ang ipinadala ng magulang mo?” tanong niya.

So alam niya rin kung bakit ako nandito?

“Twenty-two po,” sagot ko.

As for why I was the one they sent, natural lang. Kasi mamamatay muna sila kung si Ashley ang ipapadala nila.

“Ang bata mo pa para manilbihan,” aniya.

Nagtiim-bagang na lang ako. Wala rin naman akong masabi.

May kinuha siya sa isang kabinet sa gilid at saka bumalik sa akin.

“Alam mo ba kung paano gamutin ang sarili mo?” tanong niya.

Tumango ako. Binigay niya sa akin ang isang first aid kit.

“Sige na. Matulog ka matapos mong gamutin ang sarili mo.”

Mabilis din siyang umalis matapos noon. Ginamot ko ang sarili ko. It took me a few minutes bago ako natapos.

Gutom na gutom ako matapos. Wala akong lunch at ngayon super late na rin para sa dinner. Lumabas ako para sana kumain pero wala akong naabutan.

My hands were shaking now, lalo na at pagod na pagod ako sa pagsasampay ng mga basa kong damit.

Nanghihina akong bumaba mula sa barstool at saka lumapit sa rice cooker sa gilid. Nakita kong may kanin doon.

Ngayon lang ako nakaramdam ng tuwa dahil lang may kanin. Nanginginig akong kumuha ng plato at saka sumandok ng kanin. Kaya lang, walang ulam. I checked every pan around. Walang ulam. Sa ref naman, hindi mga luto.

Aside sa hindi ako marunong magluto, hindi ko na kayang magluto pa. Nakahanap ako ng tuyo at saka inilagay sa kanin ko.

I settled for it. Unang dalawang subo ang ginawa ko nang magsimula akong kumain.

Kumakain ako na parang hinahabol. And I was in that state when someone entered the kitchen again.

Punong-puno ang bibig ko nang magtama ang mata namin ni Mr. Velasco. Natigilan ako sa pagnguya. Nanatiling puno ang bibig ko.

His eyes went down to my plate. Agad kumunot ang noo niya.

I shifted uncomfortably on my seat. My heart started to beat nervously.

“What are you eating?” iritado niyang tanong.

I couldn’t speak. Nagsimula akong ngumanga.

Pumasok ulit si Mang Dante kaya naabutan niya ang nangyayari.

I felt like Mr. Velasco wanted to beat me because I was eating his rice. Pero gutom na gutom ako.

Hindi ako sanay na ginugutom.

“Hija, hindi ka pa pala kumakain?” concern na tanong ni Mang Dante.

I saw how it immediately irritated Mr. Velasco. Ayaw niya nga na may concern sa akin dito.

But Mang Dante was different. Mabilis siyang pumunta sa refrigerator at saka naglabas ng itlog.

“Lutuan kita ng ulam mo.”

Sunod-sunod ang tango ko. My tears were at bay again.

Mr. Velasco groaned in annoyance.

Umupo siya sa tapat ng kinauupuan ko at saka ako matalim na tinignan.

“You can’t fucking eat like that. Gusto mong magkasakit? Para hindi ka makapagtrabaho?” He chuckled sarcastically. “That doesn’t work that way. If I had to push food in your mouth, I’d do it myself. Don’t even think about getting sick. I haven’t started yet,” he threatened.

…