Kabanata 6

Late akong nakatulog kagabi. Naalala ko na habang kumakain, panay ang banta sa akin ni Rio kaya halos hindi ko na nangunguya ang pagkain sa takot.

He was being ruthless while I was eating. Mang Dante was so powerless in his presence. Wala siyang magawa para tulungan ako. Nakikinig lang siya sa amin.

Tapos pagbalik ko sa kwarto ko, punong-puno ng damit ang kama ko kaya hindi ko alam kung paano matutulog.

I cried myself to sleep. The mattress for my bed is hard. Ibang-iba sa kama ko sa bahay. Hindi ako sanay. Ang gulo-gulo pa.

Hindi ko alam kung anong oras ako dinalaw ng tulog. Tingin ko wala akong itinulog tapos ngayon may marahas nang kumakatok sa pintuan ng kwarto ko.

“Gising na! May trabaho ka pa! Ayaw ni Sir ng nala-late!”

Mararahas ulit na katok ang sumunod matapos ng sinabi niya. Ang sakit ng katawan ko, ang sakit ng ulo ko, ang maga ng mata ko.

I am a mess.

“Gising na!” It was now said in a scream.

“Gising na po ako,” sagot ko, unti-unting nababahala sa nangyayari ulit.

“Bilisan mo! Marami pa tayong gagawin.”

Nararamdaman kong kulang na kulang ako sa tulog. Hindi maganda ang kondisyon ng katawan ko pero wala akong magawa. The urge to keep on lying on my hard mattress was too hard to resist pero wala naman akong choice na gawin iyon.

Mabigat ang bawat lakad kong lumabas ng kwarto. Kita kong kalalabas lang ng isang kasambahay galing sa common restroom. She looked at me in dismay when she saw me.

Huminga ako ng malalim at saka pumasok sa restroom kahit walang dala. May mga naroon na sa loob, nag-uusap-usap. I realized they have their own toiletries and personal things. I don't have any. Hindi naman ako ready sa ganito.

Tumayo ako sa gilid nang may dumaan sa tabi ko, hindi man lang ako pinansin.

Lahat sila ay nagmamadali. Ako lang ang nakatayo at gulong-gulo sa nangyayari.

May isang shower room na bumukas. Lumabas doon ang mayordoma ng mansion. Ako agad ang nakita niya kasi ako lang ang walang ginagawa.

“Bakit nakatayo ka lang diyan?” strikto niyang tanong.

Umawang ang labi ko para sumagot pero wala akong masabi. Nahihiya ako kung sasabihin ko na wala akong dalang toiletries.

Suminghap ang matanda.

“Andy, kunan mo siya ng sabon at shampoo,” biglang utos niya sa katatapos lang maligo na kasambahay.

I saw Andy wanting to protest pero hindi niya ginawa. Sa halip ay naging mariin ang tingin niya sa akin.

Lumabas siya ng banyo. Pagbalik niya, binigay niya sa akin ang isang sabon, toothpaste, shampoo, and a toothbrush. Pinagkasya niya iyon sa kamay ko. Hindi nakalagay sa plastic kagaya ng sa kanila.

“Bilisan mo na,” sabi niya bago ako iniwan.

I don't have a towel or a bathrobe. Bumalik ulit ako sa kwarto ko para kumuha ng pamalit.

Alam ko na pinagmamadali nila ako pero hindi ko magawa dahil pati ngayon na pipili ng isusuot, hindi ko alam ang gagawin.

Isang maleta lang ang nagawa kong isampay. My two pieces of luggage are still as wet as before. And I'm afraid my clothes will be ruined if I don't do something to them.

Pero wala akong oras.

Bawat hawakan ko sa mga sinampay ko sa kwarto ko, medyo basa pa lahat. And I can't wear another sleepwear again. That's just too inappropriate.

In the end, pumili ako ng medyo tuyo na blouse at saka isang loose pants. Matutuyo din sila kapag sinuot ko na.

I just have no choice at all.

Pagbalik ko sa common restroom, halos tapos na silang lahat. Nagmamadali akong pumasok sa isang shower room at saka naligo na rin.

Malamig ang tubig tapos ang isusuot ko ay medyo basa pa.

I felt cold after taking a bath. Hindi ko nga lang magawang pansinin dahil pinapahanap na ako ng mayordoma.

Naabutan ko siya sa dirty kitchen, kasama ang ibang mga kasambahay na kumakain na ng almusal.

May nakita akong nagkakape and I suddenly wanted one. Pero hindi ko magawa dahil nakatayo sa unahan ko ang mayordoma. She was so oblivious to how cold I was feeling.

“Tulog pa si Mr. Velasco ngayon dahil wala siyang trabaho,” panimula niya.

She is going to orient me on how I am going to do things.

“Kapag gising na siya at nasa baba na, matapos mo siyang pagsilbihan sa hapag, kung wala na siyang kailangan, pumunta ka sa kwarto niya para linisin.”

Tumango ako. I licked my lips to ease the coldness in my body.

“Wala kang ibang gagawin kundi ang masiguro na lahat ng utos ni Sir ay magagawa mo,” dagdag niya sa mas strikto pang tono. “Maliwanag?”

“Opo.”

Iniwan niya ako matapos niyang sabihin ang mga dapat kong gawin. Doon ko pa nagawang kumain at magtimpla ng kape ko.

Kakasimula ko lang kumain nang may pumasok na isang kasambahay sa loob ng dirty kitchen. Nakita niyang ninanamnam ko ang kape ko kasi nilalamig ako kaya sinabihan niya akong huwag magbagal.

Kaya binilisan ko ang pagkain ko kahit kasisimula ko pa lang.

Matapos ko ay umalis ako sa back kitchen kasi wala na akong kasama doon. May mga iilang kasambahay na naglalakad na para siguro sa schedule nila.

I, on the other hand, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nakatayo lang ako sa isang pasilyo at tumitingin sa mga dumadaan.

I understand that I'm not here para kaawaan. May pakiramdam ako na alam nilang lahat kung sino ako kaya walang tumutulong.

I just wish someone would at least point out to me what to do. Kasi wala akong alam sa ganito.

Nakasandal akong mag-isa sa isang gusali nang biglang may bumukas na pintuan.

May dalang basket ang katulong na puno ng mga damit. I realized then that it's probably the laundry room. Something I needed for my wet clothes.

Natuwa ako nang mapagtanto kong nahanap ko rin ang laundry room. Kaya lang agad iyong nawala nang magsalita ang babae.

“Anong ginagawa mo dito?” she said in a harsh tone.

“Kanina ka pa pinapatawag ni Sir sa kwarto niya ah. Bobo ka ba?”

Nanlaki ang mata ko sa kanya. Wala naman akong alam na pinapatawag niya ako. Paano ko ba malalaman kapag ipinapatawag niya ako? Hindi ko kasi alam.

“Kung ako sayo, huwag kang tatanga-tanga. Galit pa naman sayo si Sir.”

…