เข้าสู่ระบบHola! Huwag muna kayong bibitaw! 💕Nasa finale na tayo! 🥹✨
Mahigpit akong napakapit sa kamay niya. Nagsisimula nang manubig ang mga mata ko dahil sa hindi ko inaasahang eksenang ito. Dahan-dahang dumukot si Aviv sa bulsa ng kaniyang suit jacket at inilabas ang isang maliit na velvet box. Sa harap ng lahat ng bisita at sa ilalim ng kumikislap na mga ilaw ng yate, dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko. Napasinghap ang mga tao sa paligid. Ang ilan ay napahawak pa sa kanilang dibdib dahil sa kilig. “We had our first wedding in a Lorenzo Grand Hotel before, Jane. But I know how much you deserve a dream wedding. A wedding where you walk down the aisle in a white dress, under the eyes of God and in front of the altar,” nakatitig niyang sabi sa akin habang bahagyang nanginginig ang kaniyang boses sa emosyon. “So tonight, in front of our friends and everyone here... I want to ask you...” Binuksan niya ang maliit na kahon. Isang napakagandang diamond ring ang kumislap sa ilalim ng mga ilaw. “Will you marry me again, Jane? This time, in front of th
Jane POV“Jane,” boses ni Aviv ang tumawag sa akin kaya napalingon ako, at ganoon din ang mga kaibigan ko.Inayos niya muna ang suot niyang suit jacket bago lumapit sa amin.“Ayos na sila,” nakangiti niyang saad.Napakunot ang noo ko. “Sino?”Napakindat siya sa akin, at doon ko lang naintindihan ang ibig niyang sabihin. “Oh, really?”Napatango-tango siya bago dahan-dahang ilagay ang isang kamay sa baywang ko. “I heard them doon sa last cabin.” Inilapit niya ang bibig niya sa tainga ko saka bumulong, “They are fucking.”Napakagat-labi ako at kinilig nang husto sa ibinalita niya. Hinila ko ang batok ng asawa ko pababa at mabilis siyang hinalikan sa pisngi sa harap mismo nina Rochelle at Inna.Tagumpay ang misyon namin. Sa wakas, mukhang nagkabati at nagkaunawaan na ang dalawa bago pa man makaalis si Kian bukas.Nagyakapan kami ni Aviv, hindi alintana ang mga tingin ng ibang tao sa amin.“Ahem!” Napatikhim naman si Rochelle habang itinataas pa ang hawak niyang cocktail glass. “Sana pala
Kian POVMas idinikit ko pa siya sa glass wall, her full chest almost flattened against the glass.“I fucking miss you, Maddie. Hindi ko sasayangin ang pagkakataon na tayong dalawa lang ang magkasama sa kwartong ito. I'm going to own you. I want to fuck you hard, exactly the way I used to,” may gigil kong bulong sa kanya sa malalim at baritonong boses.Agad kong itinaas sa kaniyang ulo ang kaniyang mga kamay. Hinila ko ang balakang niya palapit sa akin. Without a single word, I slipped my throbbing dick into her soaking wet pussy.“Ahh... K-Kian...” ungol niya sa namamaos na boses na puno ng pagnanasa.Napalingon siya sa akin at agad ko namang inabot ang kaniyang mga labi, hinahagkan siya nang matindi habang sinisimulan ko na ang pagbayo sa kaniyang likuran.Inilapit ko ang aking mukha sa kaniyang tainga. Ang init ng aking hininga ay gumagapang sa kaniyang leeg at balikat habang patuloy ang mabilis at malalim na paggalaw ng aking balakang.“Fuck, Madison...” bulong ko sa kaniya. “Ang
Kian POV Humarap sa akin si Madison. Dahan-dahan siyang humakbang palapit hanggang isang metro na lamang ang pagitan namin. Diretso niyang sinalubong ang mga mata ko, at sa ilang segundong iyon, parang wala akong magawa kundi salubungin ang titig niya. “Iyon nga. Tama ka. Hindi ka nagkakamali sa sinabi mo,” malamig niyang wika. Napatingin ako sa sahig ng deck. Hindi ko napigilan ang pait na sumilay sa mga mata ko. “Kasi kapag tinitingnan kita, Kian... hindi ko makita ang lalaking kayang humawak sa akin nang walang pag-aalinlangan,” patuloy niya sa mababa at mahinahon niyang boses. “Ang nakikita ko lang ay isang lalaking sobrang balot ng sarili niyang insecurities at pride. Bakit mo ba palaging inihahambing ang sarili mo sa sa ibang lalaki?” Unti-unti kong itinaas ang tingin ko sa kaniya, nananatiling nakakuyom ang mga kamay ko sa loob ng bulsa. “Dahil iyon ang mundo mo, Madison! Bakit hindi ako magkakaroon ng insecurities? Napapaligiran ka ng mga lalaking mas higit sa isang tulad
Jane POVSinundan ko ng tingin si Kian habang palabas na siya ng main saloon patungo sa outer deck. Napabuntong-hininga na lang ako habang nakasandal sa dibdib ng asawa ko.“Tingnan mo ’yang pamangkin mo, Aviv. Mabilis mawalan ng lakas ng loob,” pabulong kong sabi habang nakatingin pa rin sa pintuang dinaanan ni Kian.Bahagyang napangiti ang asawa ko. “Kian has always been hot-headed and impatient, baby. He easily gets overwhelmed when his pride collides with his feelings. Pero hayaan mo siya. Life lessons are better learned through tough choices.”“Kahit na,” reklamo ko pa habang palinga-linga sa paligid. “Lalarga na siya bukas. Kung hindi sila mag-uusap ngayong gabi, baka maging matinding regret niya ’to kapag nasa ibang bansa na siya.”Napatingin ako kay Madison. Umalis na ang lalaking nag-alok sa kaniya ng alak, kaya bahagya niyang inilibot ang tingin sa paligid hanggang sa magtagpo ang mga mata namin.“Pupuntahan ko muna si Madison,” paalam ko sa asawa ko.“Okay,” aniya bago dume
Agad na nag-flash sa mga mata ni Madison ang bahagyang pagkabigla, pero mabilis niya ring binawi iyon at napataas ang isang kilay. “Hindi naman siya ang hinahanap ko, Jane,” agad niyang tanggi. Kunwari pa siya, pero halata naman. “I am searching for your husband,” dugtong niya sabay ngisi sa akin, na para bang sinusubukan niya akong pagselosin o asarin. Napangiti na lang ako sa kaniya nang walang anumang bahid ng takot o insecurities. “Ayon siya,” turo ko sa asawa ko na kakalabas pa lamang ng hallway at kasalukuyang nakikipag-usap sa ilang mga bisita. “If you want to talk to him, puwede mo siyang kausapin.” Muli siyang napatingin sa akin, tila tinatansya kung seryoso ba ako o kung ayos lang talaga sa akin na magkaroon sila ng oras ni Aviv na mag-usap. “I married a secure man, Madison. I know you know it. Kaya ayos lang sa akin kahit lapitan mo siya. Past is past. What is in the past remains in the past.” Doon ay matamis niya akong nginitian, tila humahanga sa katatagan ng lo
LORENZO GRAND HOTEL 6:00 P.M. “Wala pa ba si Kian?” boses ni Mommy, bakas sa tinig niya ang pag-aalala dahil hanggang ngayon ay wala pa rin ang groom. Kanina pa kami naghihintay sa kanya pero hanggang ngayon ay wala pa rin siya. Kapansin-pansin na rin ang inip ng mga bisitang naririto sa loob ng
Akala ng mga kakilala ko ay maswerte ako dahil ipinanganak akong mayaman, pero hindi nila alam na isa lamang akong ampon at ang nag-ampon sa akin ay ginawa lamang akong collateral sa mga utang nila sa mga magulang ni Kian.Si Daddy na sugapa sa sugal. Si Mommy na maluho at mahilig mag-travel. Wala
Nasa loob na ako ng isang bakanteng kuwarto dito sa bahay nina Lolo Esteban at Lola Alicia. Katatapos ko lang maligo at ngayon ay abala na ako sa pagpapatuyo ng buhok ko gamit ang tuwalya. Naibaling ko ang tingin sa pintong gawa sa lumang tabla. Unang pumasok si Lola Alicia, kasunod si Aviv na may
“Paano po ’yung kotse ko, sir?” ani ko, sabay lingon sa kotse kong nakaparada sa gilid ng kalsada “I’ll have my staff to take care of your car,” he said calmly. “Get in,” utos niya pagkabukas ng pinto kaya walang sabi-sabing sumunod ako. Pagkaupo ko sa mamahaling leather seat, muli akong napaya







