LOGINAlexander Santiago Del Fierro POVAng ulan ay bumubuhos nang malakas, lumilikha ng malamig na usok sa madilim at makikitid na kalsada ng BGC. Nakasandal ako sa gilid ng aking matte-black Maybach, nakatitig sa entrance ng isang boutique hotel kung saan nakatira si Carys Valderama mula nang bumalik siya ng bansa.Iniiwasan niya ang mga tawag ko. Tinanggihan ng pamilya niya ang bawat imbitasyon para sa pormal na hapunan. Akala yata ng magandang tagapagmana ng mga Valderama ay matatapos ang laro sa pamamagitan ng pagtakbo at pagtatago."Sir Alex," mahinang tawag ng driver at security detail kong si Marco mula sa front seat. "Nakikipag-usap po si Miss Valderama sa dalawang executive ng kalabang consortium sa gilid ng restaurant. Mukhang naghahanap sila ng pondo para harangin ang hostile takeover natin."Tinitigan ko ang pigura ni Carys sa malayo sa ilalim ng maliit na payong. Suot niya ang isang emerald green silk dress na bumagay sa maputi at makinis niyang balat. Sa kabila ng bumubuhos n
Carys Valderama POVNanginginig ang buo kong katawan, ngunit pilit kong pinanatiling matatag ang aking posture habang nakatitig sa lalaking nakatayo sa harap ko.Alexander Santiago Del Fierro.Bata pa lang ako sa London, paulit-ulit na ipinapasok ni Papa sa isip ko ang pangalang iyon. Ang pamilya Del Fierro ang dahilan kung bakit unti-unting nabawasan ang kapangyarihan ng pamilya namin sa industriya. At ang lalaking ito—ang solong tagapagmana na sinasabing mas masama at mas walang awa kaysa sa kanyang ama—ang huling pader na kailangan kong gibain upang mailigtas ang natitirang natitira sa Valderama Group.Pero hindi ako inihanda ng kahit anong babala para sa matinding presensya niya.Nang dumiin ang kanyang dambuhalang palad sa aking panga, ang init ng kanyang balat ay parang pasong lumusot sa aking sistema. Ang kanyang mababang boses, na puno ng nakatatakot na pananalig at malupit na pagnanasa, ay nagpadala ng kakaibang kuryente sa aking likod."Dahil mula ngayong araw... hindi lang
Alexander Santiago Del Fierro POVBGC, Taguig — Twelve Years LaterAng ingay ng siyudad sa ibaba mula sa penthouse suite ng Del Fierro Tower ay parang mahinang ugong lang ng mga insekto. Sa edad na dalawampu't dalawa, natutunan ko na ang mundong ito ay nahahati lang sa dalawang uri ng tao: ang mga gumagawa ng panuntunan, at ang mga natatapakan sa ilalim ng aming mga mamahaling sapatos.Itinaas ko ang baso ng whiskey habang nakatitig sa salamin ng bintana. Suot ko ang isang pasadyang dark charcoal three-piece suit, nakabukas ang dalawang butones sa itaas ng aking kamisa. Ang reflection ko sa salamin ay isang malinaw at nakakatakot na paalala kung kanino ako nanggaling—taglay ko ang parehong matalas na panga, madilim na mga mata, at ang walang awang cold possessiveness ng aking amang si Santiago."Mr. Del Fierro," mahinang untag ni Gabriel, na mas may mantsa na ng uban ang buhok ngunit nananatiling pinakamatapat na kanang-kamay ng aming pamilya. "Nasa ibaba na po ang board members para
Zamira Rios POVSampung taon ang lumipas matapos ang pagsilang kay Alexander. Ang dating tahimik naming buhay ay tuluyan nang pinalitan ng kakaibang sigla—at matinding sakit ng ulo—sa loob ng aming mansyon sa Forbes Park.Nakatayo ako sa malawak na kitchen island habang nagtitimpla ng kape, nakatitig sa garden kung saan naririnig ang paulit-ulit na kalabog ng bola ng basketball at ang baritonong boses ng aking asawa."Drop your shoulder, Xander! Kapag ganyan ang posture mo, madali kang ma-block ng kalaban!" sigaw ni Santi."I got it, Dad! You don't have to yell!" sagot ng sampung taong gulang na si Alexander.Si Xander ay carbon copy ng kanyang ama—mula sa makapal at madilim na buhok, sa matalas na panga, hanggang sa pamilyar na cold gaze na kayang magpatahimik ng buong silid kahit bata pa lang. Ngunit di tulad ni Santi na naging malamig dahil sa maruming laro ng pamilya Del Fierro, si Xander ay lumalaking may kumpiyansa at matinding talino dahil sa balanseng pagmamahal na ibinigay na
Zamira Rios POV Apat na taon ang mabilis na lumipas matapos ang aming pananatili sa pribadong isla sa Palawan. Ang mga natuklasan kong lihim tungkol sa Project Z, ang banta ni Nico, at ang nakakasakal na digmaan laban sa mga Valderama ay tuluyan nang nalunod sa nakaraan. Ang gintong hawla na dating itinayo ni Santi sa paligid ko ay hindi na isang kulungan; ito na ang naging pinakamatatag na fortress ng aming sariling pamilya. Ngunit ngayong gabi, ang nakatatakot na katahimikan sa pinakaitaas na palapag ng St. Luke’s Medical Center sa BGC ay bumasag sa seryosong aura ng mga Del Fierro. "Ma'am Zamira, konting ire na lang po! Lumalabas na ang ulo ng baby!" rinig kong sigaw ng OB-GYN sa gitna ng aking pawis at nanginginig na katawan. "ARGH! SANTI! FCK!" tili ko habang ang aking mga daliri ay bumabaon sa malalapad at may veins na palad ng asawa ko. Si Santiago Del Fierro—ang walang awang corporate titan na kinakatakutan ng buong bansa—ay nakatayo sa tabi ng aking kama. Suot niya ang i
Zamira Rios POV Masyadong tahimik ang loob ng Executive VIP Suite sa Del Fierro Medical Center. Ang amoy ng malinis na linen at banayad na lavender scent ng central air conditioning ay hindi nakatulong para pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso ko. Nakaupo ako sa gilid ng dambuhalang hospital bed, suot pa rin ang aking corporate blazer pero tinanggal ko na ang aking heels. Sa tapat ko, nakatayo si Santi malapit sa glass window na nakaharap sa skyline ng Bonifacio Global City. Nakatalikod siya sa akin, naka-unbutton ang kanyang suit jacket, at seryosong nakikipag-usap sa kanyang earpiece. Habang pinagmamasdan ko ang matikas niyang profile, ramdam ko ang tensyon sa kanyang panga—isang senyales na ang kanyang seryoso at kinatatakutang billionaire defense mechanism ay kasalukuyang naka-activate dahil sa akin. "Nico, tell the medical director to expedite the laboratory validation," paos at baritono niyang utos bago tuluyang pinatay ang comms link. Humarap siya sa akin, gulo-gulo ang
Zamira Rios POVParang gusto kong matunaw sa kinatatayuan ko matapos marinig ang sinabi ni Santiago. Pakiramdam ko ay unti-unting bumibigat ang hangin sa paligid habang pilit kong iniisip kung ano ang posibleng mangyari kapag nalaman ni Nico ang tungkol dito. Kilala ko ang ex ko. Kilala ko kung gaa
Zamira Rios POV Parang may sumabog sa loob ng ulo ko matapos kong marinig ang sinabi niya. Nanatili akong nakatayo sa harap niya habang nakatitig lang sa mukha niya, pilit pinoproseso ang mga salitang kakalabas lang sa bibig niya. Pamangkin ko si Nico. Paulit-ulit na umuugong iyon sa isip ko, par
Zamira Rios POV Sumakit agad ang ulo ko pagdilat ko. Parang may martilyong paulit-ulit na tumatama sa sentido ko habang mabigat ang katawan ko sa kama. Mabagal akong huminga habang sinusubukang ayusin ang paningin ko sa kisame. Hindi iyon ang kisame ng condo ko. Masyadong mataas. Masyadong eleg
Zamira Rios POV Habang hawak ko ang puting dress na ibinigay ni Santi, hindi ko maiwasang titigan ito nang ilang segundo na parang may sagot itong ibibigay sa akin. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matatakot sa desisyong kakagawa ko lang. Kanina lang ay desperado akong humanap ng paraan para m







