CHAPTER 3

Hindi ako sanay humingi ng tulong.

Siguro iyon ang dahilan kung bakit ilang oras kong pinag-isipan kung tatawagan ko ba si Dominic.

May lumang agreement kaming kailangang maintindihan.

May property dispute kaming kailangang ayusin.

At may thirty days bago tuluyang dalhin ng Sinclair Group sa korte ang problema.

Pero higit sa lahat, may isang bagay akong hindi maalis sa isip ko.

Bakit parang may alam si Dominic na hindi niya sinasabi?

Kaya nang mag-message siya nang gabing iyon—

> Have you found anything?

—hindi na ako nagdalawang-isip.

> May nakita ako.

Mabilis ang reply niya.

> I'll come over.

Napakunot ang noo ko.

> Hindi kita niyaya.

Tatlong segundo.

> I know.

Napailing ako.

Mayabang talaga.

---

Dalawampung minuto lang ang lumipas nang makarinig ako ng sasakyan sa labas.

Pagbukas ko ng p***o, naroon siya.

Walang suit.

White shirt.

Dark pants.

At sa unang pagkakataon, nakita ko si Dominic na hindi mukhang CEO.

Mukha lang siyang ordinaryong lalaki.

Kung hindi ko alam kung sino siya, baka hindi ko aakalain na siya ang taong may kontrol sa isang malaking kumpanya.

“Hi.”

“Hi.”

Tumingin siya sa loob.

“Pwede?”

Tumabi ako.

“Pasok.”

Pumasok siya pero hindi siya basta umupo.

“Nasaan?”

“Sa office.”

Sumunod siya.

Nang makita niya ang lumang folder sa mesa, agad siyang napatingin dito.

“You found it.”

“Oo.”

Umupo kami sa magkabilang side ng mesa.

Binuksan ko ang folder.

“Basahin natin.”

Tumango siya.

Ilang minuto kaming tahimik.

Walang awkward na usapan.

Walang pilit na small talk.

Pareho lang kaming nakatingin sa mga lumang dokumento.

Hanggang sa may napansin ako.

“Wait.”

Itinuro ko ang isang paragraph.

“What does this mean?”

Lumapit siya nang kaunti para makita ang tinutukoy ko.

“It's an old settlement clause.”

“Settlement?”

“Yes.”

“Kung hindi maayos ang dispute?”

“Both families were supposed to negotiate before taking legal action.”

Napatingin ako sa kanya.

“So technically, we're doing what they were supposed to do.”

“Yes.”

“Then bakit parang ang laki ng problema ngayon?”

“Because the agreement was never properly completed.”

“Why?”

Hindi siya agad sumagot.

“Hindi ko alam.”

Tiningnan ko siya.

“Honest answer?”

“Yes.”

“Okay.”

Ibinaba ko ang papel.

“At least hindi ka nagpapanggap na alam mo lahat.”

Bahagya siyang ngumiti.

“I don't.”

“Good.”

“Most people assume I do.”

“Kasalanan mo rin.”

“Why?”

“Ganyan ka kasi tumingin.”

Napatingin siya sa akin.

“Paano?”

“Parang alam mo lahat.”

Bahagya siyang napailing.

“Hindi ko alam na ganoon pala ako.”

“Now you know.”

Tahimik ulit.

Pero this time, may maliit na ngiti sa pagitan namin.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero hindi na kasing bigat ng dati ang katahimikan.

---

Maya-maya, napansin kong nakatingin siya sa akin.

“Ano?”

“You haven't eaten.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ha?”

“Since I came here.”

“Okay lang ako.”

“You're not.”

“Paano mo alam?”

Tumingin siya sa kamay ko.

“Tatlong beses mo nang hinawakan ang tiyan mo.”

Napahinto ako.

Hindi ko namalayan.

“Hindi ibig sabihin no'n gutom ako.”

“Sure.”

“Hindi ako gutom.”

Tumayo siya.

“Saan ang kusina?”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

“I'm ordering food.”

“Hindi kailangan.”

“You've been working all day.”

“Okay lang ako.”

“Amara.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi siya galit.

Diretso lang.

“Kumain ka.”

Napabuntong-hininga ako.

“Ang bossy mo.”

“I've been told.”

“Hindi kita empleyado.”

“I know.”

“Then don't order me around.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Fine.”

Tumigil siya sa harap ng p***o.

“Please eat.”

Hindi ko alam kung bakit mas nakakainis iyong please kaysa sa utos niya.

“Fine.”

Tumango siya.

“Good.”

---

Habang hinihintay namin ang pagkain, bumalik kami sa documents.

Mas naging malinaw ang problema.

May dating arrangement ang dalawang pamilya.

Pero may ilang bahagi ng property agreement na hindi na-update nang magbago ang ownership structure ng dalawang panig.

At dahil may malaking development project ang Sinclair Group ngayon, kailangang maayos iyon bago makapagpatuloy ang kumpanya.

“Thirty days,” sabi ko.

Tumango siya.

“Thirty days.”

“Hindi sapat.”

“I know.”

“May pressure ka ba mula sa board?”

“Yes.”

“Gaano kalaki?”

“Enough.”

Napatingin ako sa kanya.

“Then why are you still negotiating with me?”

“Because I said I would.”

Simple.

Parang wala nang kailangang ipaliwanag.

Napaisip ako.

“Hindi ka ba natatakot matalo?”

Tumingin siya sa akin.

“Everyone loses sometimes.”

“Hindi bagay sa CEO ang ganyang sagot.”

“I'm not talking as a CEO.”

“Then as what?”

Saglit siyang natahimik.

“As someone who doesn't want to make the wrong decision.”

Hindi ko alam kung bakit parang mas personal iyon kaysa sa dapat.

Kaya ibinalik ko ang tingin ko sa documents.

“Then let's make sure we don't.”

Tumango siya.

“We will.”

---

Maya-maya, dumating ang pagkain.

Napatingin ako sa paper bag.

“Hindi naman ako humingi ng ganito.”

“Hindi mo rin sinabi kung ano gusto mo.”

Binuksan ko ang bag.

Paborito kong chicken sandwich.

At iced coffee.

Napatingin ako sa kanya.

“Paano mo alam?”

“Your coffee yesterday.”

“That's it?”

“You ordered the same thing.”

Napangiti ako.

“Napapansin mo pala.”

“Some things.”

Hindi ko alam kung bakit biglang naging tahimik ang paligid.

Mabilis kong kinuha ang sandwich.

“Salamat.”

“You're welcome.”

Kumain ako.

At habang binabasa niya ulit ang documents, may isang bagay akong napansin.

Hindi niya ako pinipilit magsalita.

Hindi niya ako minamadali.

Hindi niya rin inaagaw sa akin ang decision.

For someone who had every reason to treat me as an obstacle—

he was surprisingly patient.

At ayaw kong aminin…

pero nagsisimula kong maintindihan kung bakit siya pinagkakatiwalaan ng mga tao.

---

Bago siya umalis, inayos niya ang mga dokumento.

“I'll have our legal team send copies tomorrow.”

“Okay.”

“And Amara?”

“Hmm?”

“Don't sign anything without your lawyer.”

Napatingin ako sa kanya.

“Even if it's from your company?”

“Especially if it's from my company.”

Napangiti ako.

“Hindi ka pala masamang tao.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Hindi ko sinabing mabuting tao ako.”

“Okay. Mayabang ka pa rin.”

“Good night, Amara.”

“Good night.”

Lumabas siya.

Isinara ko ang p***o.

At ilang segundo akong nakatayo roon.

Hindi ko alam kung bakit.

Siguro dahil unang beses kong napansin na hindi pala mahirap makasama si Dominic.

Mahirap lang siyang intindihin.

At baka iyon ang magiging problema.

Dahil habang mas nakikilala ko siya—

mas mahirap para sa akin na isipin siyang simpleng lalaking nasa kabilang panig ng isang legal dispute.

At sa kabilang banda ng lungsod, habang nasa loob ng sasakyan niya, isang bagay naman ang paulit-ulit na pumasok sa isip ni Dominic:

Amara was never supposed to be part of his plans.

Pero ngayon—

siya na ang taong ayaw niyang masangkot sa gulong ginawa ng dalawang pamilya.

At hindi pa niya alam kung gaano kalayo ang kailangan niyang puntahan para maprotektahan ang choice nito.