CHAPTER 4

The next morning, may tatlong bagay akong gustong gawin.

Una, kausapin ang lawyer namin.

Pangalawa, basahin ulit ang buong agreement.

At pangatlo—

kalimutan si Dominic Sinclair.

Hindi dahil may ginawa siyang masama.

Mas nakakainis dahil wala siyang ginawang masama.

At mas mahirap iyon.

Kagabi, ilang beses kong sinabi sa sarili ko na normal lang ang ginawa niya.

Nagpadala siya ng pagkain.

Nagbigay ng documents.

Sinabihan akong huwag pumirma nang walang sariling lawyer.

Simple.

Professional.

Walang ibig sabihin.

Kaya bakit ko pa rin naiisip?

“Amara!”

Napalingon ako kay Mia, assistant ko.

“Ma'am, may client ka.”

“Sinong client?”

“Mr. Reyes. Yung supplier natin for the gala next week.”

Napabuntong-hininga ako.

“Okay. Papasukin mo.”

Ibinaba ko ang cellphone ko.

At doon ko napansin ang message ni Dominic.

> Good morning. Legal sent the copies.

I stared at it for a few seconds.

Then I typed:

> Received. Thank you.

Simple.

Professional.

Wala nang iba.

Mabilis ang reply.

> You're welcome.

That's it.

Napangiti ako nang kaunti.

At agad kong pinigilan ang sarili ko.

“Hindi.”

Hindi ko alam kung bakit ko iyon sinabi nang malakas.

“Hindi ano?”

Napalingon ako kay Mia.

“Nakikinig ka?”

“Hindi po.”

“Good.”

Tumalikod siya habang pinipigilan ang tawa.

---

Pagkatapos ng meeting namin kay Mr. Reyes, halos tanghali na nang mapansin kong may problema sa isang supplier.

May kulang na delivery para sa malaking event namin sa weekend.

At hindi maliit na bagay.

Kung hindi darating ang kailangan namin bago bukas, kailangan kong humanap ng replacement.

“Great.”

Umupo ako at pinisil ang sentido ko.

Hindi puwedeng sabay-sabay.

Property dispute.

Business problem.

At sarili kong utak na ayaw tumigil.

Kinuha ko ang phone ko.

Napunta ang daliri ko sa pangalan ni Dominic.

Huminto ako.

No.

Hindi ko siya tatawagan.

Hindi niya problema ito.

Pero bago ko pa maibaba ang cellphone—

nag-ring ito.

Si Dominic.

Napakunot ang noo ko.

Sinagot ko.

“Hello?”

“Busy ka?”

“Actually, yes.”

“Then I'll be quick.”

“Okay.”

“May issue ba?”

Napahinto ako.

“Bakit?”

“You sound tired.”

Napatingin ako sa paligid.

“Hindi ako pagod.”

“Okay.”

“Bakit parang hindi ka naniniwala?”

“Because you're rubbing your forehead.”

Napatigil ako.

Again.

“Ang creepy mo.”

“I'm observant.”

“Same thing.”

Narinig ko ang mahina niyang tawa.

At hindi ko alam kung bakit parang unang beses ko iyong narinig.

“What's wrong?”

“Wala.”

“Amara.”

Napabuntong-hininga ako.

“May supplier problem.”

“Need help?”

“Hindi.”

“Okay.”

At ibinaba niya.

Ganun lang.

Walang pilitan.

Walang follow-up.

Walang Tell me what's wrong.

I stared at my phone.

“Okay.”

Hindi ko alam kung kanino ko sinabi.

---

Thirty minutes later, may kumatok sa office ko.

“Mia?”

“Ma'am…”

Bumukas ang p***o.

At napatingin ako.

Dominic.

“Anong ginagawa mo rito?”

May hawak siyang folder.

“May meeting nearby.”

“Hindi mo sinabi.”

“You didn't ask.”

“Hindi naman kita inaasahang pupunta.”

“I know.”

Napatingin siya sa mesa ko.

“Still having the supplier problem?”

“Sinabi ko lang sa'yo.”

“I heard.”

“Hindi kita pinapakiusapan.”

“I know.”

“Then why are you here?”

Inilapag niya ang folder.

“May contact ako.”

“Sa supplier?”

“Yes.”

Napakunot ang noo ko.

“Dominic, hindi mo kailangang—”

“I know.”

“Then stop saying that.”

“Okay.”

Tumahimik siya.

“Pwede mong gamitin ang contact ko. Kung ayaw mo, don't.”

Tiningnan ko ang card na inilagay niya sa mesa.

Walang kondisyon.

Walang kapalit.

Walang you owe me.

Kinuha ko iyon.

“Thank you.”

Tumango siya.

“Good luck.”

Paglingon niya para umalis, napansin kong may maliit na mantsa ng tinta sa manggas niya.

“Wait.”

Huminto siya.

“May tinta ka.”

Tiningnan niya ang sleeve niya.

“Where?”

Itinuro ko.

“Diyan.”

“Ah.”

“Hindi mo ba napansin?”

“No.”

Napangiti ako.

“Akala ko ba observant ka?”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi ako perfect.”

“Good.”

“Why?”

“Para naman tao ka.”

For a second, hindi siya nagsalita.

Then—

“That's disappointing.”

Napatawa ako.

At siya rin.

Sandali lang.

Pero sapat para makalimutan ko ang stress ko.

---

Nang umalis siya, tinawagan ko ang contact na binigay niya.

At dalawang oras matapos iyon, may replacement supplier na ako.

Problema solved.

Umupo ako sa upuan ko at tumingin sa card na iniwan niya.

Dominic Sinclair.

Hindi niya ako siningil.

Hindi niya ginamit ang pangalan niya para ipaalala kung gaano siya kalakas.

Tinulungan niya lang ako.

At iyon ang bagay na hindi ko inaasahan.

Dahil sa isip ko, ang mga taong katulad niya ay sanay tumulong kapag may kapalit.

Pero si Dominic—

parang hindi.

---

Kinagabihan, nasa bahay na ako nang makatanggap ako ng panibagong message.

> Did it work?

Napangiti ako.

> Yes. Problem solved.

A few seconds later—

> Good.

I stared at the screen.

Then I typed:

> Salamat ulit.

Matagal bago siya nag-reply.

> You're welcome.

Hindi ko alam kung bakit parang gusto ko pang may sabihin.

Pero wala naman akong dahilan.

Kaya ibinaba ko na ang phone ko.

Makalipas ang ilang segundo, nag-vibrate ulit.

> Good night, Amara.

Napangiti ako bago ko pa napigilan.

> Good night, Dominic.

I placed the phone beside me.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang problema ng dalawang pamilya—

hindi na puro inis ang nararamdaman ko kapag naiisip ko siya.

May iba na.

Something quieter.

Something I wasn't ready to name.

---

Kinabukasan, dumating ang lawyer namin dala ang mga kopyang ipinadala ng Sinclair Group.

Inilapag niya ang folder sa harap ko.

“Na-review na namin lahat ng documents na binigay nila.”

“May problema?”

“May isang bagay na kailangan nating pag-usapan.”

Binuksan niya ang folder at inilabas ang lumang agreement na nakita namin ni Dominic.

“Naalala mo itong clause tungkol sa settlement?”

Tumango ako.

Ito rin ang clause na pinag-usapan namin ni Dominic noong nakaraang gabi.

“May kasunod pa rito,” sabi ng lawyer ko.

Lumapit ako.

Binasa ko ang paragraph na hindi namin napansin sa unang review.

Nakasaad doon na bago tuluyang dalhin sa korte ang anumang dispute tungkol sa property, kailangang magkaroon muna ng final settlement attempt sa pagitan ng dalawang itinalagang kinatawan ng pamilya.

“Okay,” sabi ko. “So kailangan lang natin ng meeting.”

Umiling ang lawyer ko.

“Hindi ganoon kasimple.”

Itinuro niya ang dalawang pangalan sa ilalim ng clause.

Isa ang pangalan ko.

AMARA VELASCO.

At ang isa—

DOMINIC SINCLAIR.

Napatingin ako sa kanya.

“Siya ang authorized representative ng Sinclair family?”

“Yes.”

“Pero bakit ngayon ko lang nakikita ito?”

“Hindi siya bagong clause,” sagot niya. “Nasa original agreement na siya. Hindi lang malinaw sa photocopy na una ninyong nakita.”

I looked at the document again.

Kaya pala.

Hindi bagong lihim.

Hindi bagong kondisyon.

Matagal na itong bahagi ng kasunduan.

Hindi lang namin napansin.

“So what happens now?”

Tumahimik sandali ang lawyer ko bago sumagot.

“Kung gusto ninyong iwasan ang court proceedings, kailangan ninyong gawin ang final settlement attempt.”

“Meaning?”

“You and Dominic have to negotiate together.”

Napatingin ako ulit sa pangalan niya.

At biglang nawala ang gaan ng pakiramdam ko mula kagabi.

Dahil isang bagay ang malinaw.

Hindi pa tapos ang problema namin.

Sa totoo lang—

ngayon pa lang talaga kami magsisimula.