CHAPTER 2

“Ma, pupunta ako bukas sa Sinclair Group.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

Hindi ako sanay umatras kapag may problema.

Lalo na kung pamilya ko ang nakataya.

Nasa dining table ako habang hawak ang legal notice na natanggap namin kagabi. Ilang beses ko nang binasa ang bawat paragraph, pero hindi pa rin nagbabago ang pakiramdam ko.

Property ownership dispute.

Simple lang sana.

Kung hindi lang ang pangalan ng kabilang party ay—

Sinclair Group.

“Anak,” mahinang sabi ni Mama sa kabilang linya, “baka mas mabuting abogado ang humarap.”

“Pwede naman.”

“Pero?”

“Pero gusto kong marinig mismo sa kanila kung ano ang gusto nila.”

Tahimik siya.

Alam kong nag-aalala siya.

“Hindi basta lupa 'yan, Ma.”

“Alam ko.”

“Doon nagsimula ang negosyo natin.”

“Oo.”

“Hindi ko hahayaang basta mawala sa atin.”

Huminga siya nang malalim.

“Mag-ingat ka.”

“Promise.”

Ibinaba ko ang tawag.

Muli kong tiningnan ang legal notice.

Hindi ko alam kung bakit, pero isang pangalan agad ang pumasok sa isip ko.

Dominic Sinclair.

---

Kinabukasan, eksaktong alas-diyes ng umaga, nasa Sinclair Group na ako.

Pagpasok ko sa lobby, hindi ko maiwasang mapatingin sa paligid.

Malinis.

Tahimik.

Organisado.

Parang bawat taong nagtatrabaho rito ay may alam na eksaktong gagawin.

“Ms. Velasco?”

Napalingon ako.

“Mr. Sinclair is waiting for you.”

“Thank you.”

Sumunod ako sa receptionist papunta sa conference room.

Pagbukas ng p***o, nakita ko agad si Dominic.

Nakatayo siya sa tabi ng malaking window.

Nang marinig niya ang p***o, lumingon siya.

“Good morning.”

“Good morning.”

Umupo ako.

Hindi siya agad umupo.

Sa halip, inilapag niya ang isang folder sa harap ko.

“The legal documents.”

Binuksan ko iyon.

“Straight to business?”

“Yes.”

“Okay.”

Umupo siya sa kabilang side ng mesa.

Tahimik kaming nagbasa.

Ilang minuto ang lumipas bago ako unang nagsalita.

“So you want our family to give up the claim.”

“No.”

Napatingin ako sa kanya.

“No?”

“I want both sides to settle the dispute without going to court.”

“Magkaiba 'yon.”

“I know.”

“Then what exactly are you offering?”

“Negotiation.”

Napangiti ako nang bahagya.

“That's vague.”

“Then ask specific questions.”

“Okay.”

Itinuro ko ang unang document.

“Bakit ngayon lang lumabas ang ownership issue?”

“Because the Sinclair Group is preparing a major development project on the property.”

“So your company needs the property.”

“Yes.”

“And my family is in the way.”

His expression remained calm.

“That's one way to put it.”

“Hindi ba?”

“It's incomplete.”

“Then complete it.”

Sandaling nagkatinginan kami.

Hindi siya umiwas.

“The property has overlapping claims.”

“From both families.”

“Yes.”

“May old documents?”

“Yes.”

“Bakit hindi namin nakita?”

“I don't know.”

Napakunot ang noo ko.

“You don't know?”

“Not yet.”

Napabuntong-hininga ako.

“Then bakit parang kami ang kailangang mag-adjust?”

“Hindi ko sinabi iyon.”

“Pero malaking project ninyo ang nakasalalay dito.”

“Yes.”

“Mas malaki ang mawawala sa inyo kaysa sa amin.”

“Possibly.”

“Then why aren't you pressuring me to sign?”

Tahimik siya sandali.

Then he answered.

“Because I don't believe in forcing people into agreements they don't understand.”

Hindi ko inaasahan ang sagot niya.

“That's unusual.”

“For me?”

“For someone in your position.”

Bahagya siyang sumandal sa upuan.

“Being in this position doesn't mean I have to take everything I can.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero may isang bagay sa sagot niya na nagpaiba sa tingin ko sa kanya.

Hindi siya yung lalaking inakala kong makikita ko.

Hindi siya namimilit.

Hindi rin niya sinusubukang bilhin ang desisyon ko.

At higit sa lahat—

binibigyan niya ako ng choice.

“Fine,” sabi ko. “Negotiation.”

Tumango siya.

“Good.”

“Pero may kondisyon ako.”

“Tell me.”

“Hindi ako pipirma sa kahit anong document ngayon.”

“Agreed.”

“Gusto kong makita lahat ng records.”

“Agreed.”

“At gusto kong kasama ang sarili kong lawyer sa susunod na meeting.”

“Of course.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ganun lang?”

“Yes.”

“Wala kang objection?”

“Should I?”

Napangiti ako.

“Hindi.”

Muli siyang tumingin sa mga documents.

“Then we have a starting point.”

Tumango ako.

Pero bago ko maisara ang folder, may napansin ako sa pinakahuling pahina.

Isang lumang photocopy.

May petsa.

May pirma.

At dalawang apelyido.

VELASCO.

SINCLAIR.

Napatigil ako.

“What's this?”

Hindi agad sumagot si Dominic.

Itinaas ko ang papel.

“Bakit may agreement ang pamilya natin?”

Doon ko nakita ang unang pagbabago sa mukha niya.

Napakaliit.

Pero sapat para mapansin ko.

Hindi siya nagulat sa dokumento.

Nag-aalala siya.

“Dominic?”

Dahan-dahan siyang huminga.

“Because this dispute didn't start with us.”

Tinitigan ko siya.

“Then when did it start?”

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos, tumingin siya diretso sa akin.

“It started with our families.”

Napahigpit ang hawak ko sa papel.

At sa unang pagkakataon, naisip ko—

baka hindi lang pala isang property ang kailangan naming ayusin.

Baka may isang lumang kasunduan na matagal nang naghihintay na maharap namin.