Chapter 2

“Tobi po, Bossing!” sagot ni Tobi kay Dante, may kasama pang paghimas sa malusog niyang tiyan. “Gutom na gutom na po talaga ako. Ano pong mga pagkain n'yo dito?”

Natawa nang mahina si Dante. “Marami. Ano ba mga paborito mo?”

At sinagot naman iyon ni Tobi ng kung anu-anong pagkain.

Lumapit na ako sa kanila pagkatapos magpaalam ng guard sa akin. Nang nasa hapag na kami, halos malula ako sa daming pagkain na inihain sa amin. Tuloy, halos hindi na makahinga si Tobi sa dami ng nakain niya.

“Salamat po talaga, Sir Dante sa pagkain. Tatanawin po naming utang na loob ito," bait-baitan kong panalamat.

Nakangiti lang akong inilingan ni Dante pagkatapos ay kay Tobi na itinuon ang atensyon. Kami ang magkatabi ni Tobi, habang si Dante naman ay parang nakakita ng anghel kung makatitig kay Tobi, kaharap namin siya ni Tobi.

"Masaya akong makita na busog na busog ang anak mo,” anito at tumingin sa akin.

Bago pa humaba ang usapan ay humiling na ako ng isa pang pabor.

“Maraming salamat po talaga, pero Sir... baka po pwedeng maki-ligo lang po kami? Nakakahiya man po pero nangangati na po kasi ang katawan ng anak ko,” sabi ko at kunwari'y awang-awang nilingon si Tobi.

“Of course, of course. Manang, iakyat sila sa guest room. Siguraduhin niyong safe ang magagamit na sabon ng bata,” utos agad ni Dante sa may edad ng katulong.

Perfect.

Iginiya na nga kami ni Manang sa isang guest room na halos kasing laki na ng isang buong apartment. Pagpasok namin ni Tobi sa banyo ay agad kong binuksan ang shower nang malakas para lunurin ang anumang tunog, tsaka ko dahan-dahang inilabas ang maliit na device na nakatago sa tahi ng madungis kong jacket.

“Tita, maliligo ba talaga ako?” pabulong na tanong ni Tobi habang nakaupo sa tabi ng bathtub.

“Magbasa ka lang ng konti para magmukhang totoo,” sagot ko at mabilis na dinial ang secret line ni Chief.

“Agent 009 here,” bungad ko sa kabilang linya. “Nasa loob na ako. Bukod sa dalawang guards sa gate, wala naman akong nakitang ibang nagbabantay dito. And the target is soft… too soft. Ang aliwalas ng awra niya. Basta para siyang… para siyang anghel.”

Medyo napatigil pa ako sa pagsasalita nang matanto ko ang kawalang kwenta ng pinagsasabi ko.

“But anyway, stick to the plan. Send the shadow team in 30 minutes. Make it look like a real hit, at dapat nasa timing lahat.”

“Copy, 009. The team is on standby. Good luck,” sagot ni Chief bago naputol ang linya.

Ito na ang highlight ng Plan #1. Kailangan kong maging tagapagligtas kono niya para makuha ko ang tiwala niya.

Eksaktong tatlumpung minuto ang lumipas. Tapos ko nang paliguan kunwari si Tobi at kasalukuyang pinupunasan ko na ang buhok niya nang makarinig kami ng kalabog mula sa ibaba. Sinundan iyon ng sunod-sunod na pambabasag na salamin at sigawan ng mga guards sa labas.

This is it. It’s showtime.

“Tobi, magtago ka muna sa ilalim ng kama. Huwag kang lalabas hangga't hindi ko sinasabi,” seryoso kong utos. Agad namang sumunod ang bata.

Lumabas ako ng kwarto na kunwari’y taranta at takot na takot. Sa hallway, may nakita akong dalawang lalaking nakaitim na maskara. Lihim akong napangisi nang makilala kong isa sila sa shadow team ni Chief.

“Sera! Pasok sa kwarto!” biglang siigaw ni Dante na kalalabas lang din ng katabing silid. Nakasuot na siya ng pajama, gulo-gulo ang buhok, at kitang-kita ang kaba sa kaniyang mukha.

Bahagya pang nangunot ang noo ko nang makita kong nanginginig na ang tuhod niya habang nakatingin sa dalawang lalaki.

“Sir Dante! Ano pong nangyayari?!” kunwari'y nanginginig rin akong lumapit sa kaniya.

Sakto namang susugod ang isang lalaki sa kaniya. Mabilis na umatras si Dante at muntik pang sumigaw nang aabutin sana siya ng lalaki. Putcha! May hinala na akong lampa din siya pero ‘di ko ini-expect na ganito siya kalala!

Hindi ko na hinintay na madikit ang kamay ng lalaki sa kaniya. Pumwesto agad ako sa harap ni Dante at walang pakundangang sinipa sa bandang dibdib ang lalaki, sapat lang ang lakas para tumalsik siya sa dulo ng hallway. Sunod na aatake ang isa pang lalaki kaya sa mabilis na kamay ay dinampot ko ang mabigat na vase sa side table at ibinato iyon sa lalaki. Direct hit.

Luminga-linga ako sa paligid at nang masiguro kong wala ng ibang aatake ay lihim akong napangisi. Siguro 'yung dalawa lang na ’yun ang pinadala ni Chief.

“Sera?!” gulat na sigaw ni Dante sa likod ko. Paglingon ko'y nanlalaki na ang mga mata niya habang nakasandal sa pader.

Agad ko siyang nilapitan, nagpapanic kunwari. “S-Sir... okay lang po ba kayo? Natakot po kasi ako kaya agad akong umaksyon... hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas na ’yun!” sabi ko habang pinapanginig ang mga kamay.

Umayos siya ng tayo, gulat pa rin pero bakas ang matinding paghanga sa kaniyang mga mata. “You... you saved me... Hindi ko akalain na kaya mong gawin ’yun.”

“Instinct lang po ’yun, Sir! Ayoko lang pong may mangyaring masama sa inyo at kay Tobi!”

May sasabihin sana siya kaso dumating ang kaniyang mga guards.

“Sir, ayos lang po ba kayo? Nakatakas po ang dalawang lalaki pero kasalukuyan na silang pinaghahanap?"

Kung hindi lang ako nagpapanggap dito ay baka tinawanan ko na ang guard. Sa galing ng mga tauhan ni Chief ay hindi nila ’yun mahuhuli. Baka nga nagla-lunch break na ang mga iyon sa tabi.

"Siguraduhin niyong ligtas ang buong mansyon,” tugon ni Dante sa guard.

Umalis agad ang guards kaya naiwan kaming dalawa ni Dante sa gitna ng hallway. Banayad ko siyang nginitian nang titigan niya ako ng mariin, sunod ay inimbita niya ako sa pinanggalingan niyang silid kanina. Doon ko napag-alaman na opisina niya pala ito.

“Maupo ka muna,” panimula niya na agad kong sinunod.

Magkaharap kami ngayon. Siya ay nasa kaniyang swivel chair habang pumapagitna sa amin ay ang kaniyang de-salamin na lamesa.

“Kung hindi mo naitatanong, naghahanap ako ng maaampon na bata… at mapapangasawa," dugtong niya na lihim kong ikinangisi.

Bingo!

Hindi na muna ako nagsalita, hinayaan lang siyang magpatuloy sa sasabihin.

“I live in a world where everyone wants me dead. Kailangan ko ng isang asawa na kayang protektahan ang tahanang ito. Someone strong, someone brave... someone like you.”

Checkmate.

“Sera, marry me,” direkta niyang sabi at tumayo upang lapitan ako. Umalinsunod ang tingin ko sa kaniya nang damputin niya ang isa kong kamay saka ’yun hinawakan.

“I will give you the life you deserve, as long as you marry me. Please stay by my side and keep this family safe. Pakakasalan kita, at gagawin nating legal na anak si Tobi.”

Kunwari’y natigilan ako. “P-Pakasalan po? Pero Sir Dante... hindi po ako karapat-dapat. Kakikilala niyo lang po sa'kin at hindi kayo nasisiguro kung—”

“No, you are more than enough,” sagot niya na hindi ako pinapatapos sa pagsasalita. “Please, say yes.”

Yumuko ako para itago ang nagdiriwang kong mga mata. “S-sigurado na po ba kayo?”

Hinawakan niya ang baba ko upang mapaangat ang tingin ko sa kaniya.

"Siguradong-sigurado na ako,” mataman niyang sagot.

Pinagdikit ko ang mga labi ko, kunwari ay nag-iisip. "Kung magkakaroon lang din ng ama ang anak ko, sige po, Sir. Payag na po ako.”

Bigla niya akong niyakap, pero agad din humiwalay. Pagtingin ko sa mukha niya ay para na siyang natatae na ewan. Teka, nahihiya ba siya? Namumula na kasi ang pisngi niya, tapos hindi rin siya makatingin ng diretso sa akin habang paulit-ulit na kinakamot ang batok.

“Sir?" kunwari'y nag-aalala kong tanong.

"May gusto sana akong sabihin sa 'yo,” wika niya sa nag-aalangang tono.

"Ano 'yun, Sir?" tanong ko, pilit na pinapanatili ang inosente at nag-aalalang boses. Sa loob-loob ko, baka aaminin na niya ang tungkol sa kaniyang drug ring o kaya ay may iba siyang madilim na sikreto na hindi nakita sa intel.

Huminga siya nang malalim, tila nag-iipon ng lakas ng loob.

"Um... may Diphallia kasi ako," mahina niyang simula. "Kondisyon iyon kung saan ang lalaki ay may d-dalawang... t*te…”

"Po?”

"M-may dalawa akong t*te… k-kakayanin mo ba ’yun?"

Wait, what?! Totoo ba ito?!