Chapter 1

“He is Dante Castiglione. Zillionaire, philanthropist, at ang pinaghihinalaang utak sa likod ng pagkalat ng mga bagong droga sa bansa at iba pang illegal na gawain. He is your mission now.”

Nanatili akong tahimik habang pinagmamasdan ang envelope na inilapag ni Chief sa harap ko. Dinampot ko iyon at nilabas ang litrato mula sa loob. Bahagyang umarko ang kilay ko nang makita ang itsura ng target.

Guwapo, matipuno, at mukhang karespe-respetado. Isang mukhang hindi mo paghihinalaang kayang pumatay o sumira ng buhay ng libu-libong tao gamit ang illegal na negosyo niya. Pero sa industriyang ito, ang pinakamagandang mukha ang kadalasang may pinakamaitim na sikreto.

“Anong gagawin?” may kagaspangan kong tanong kay Chief habang nilalaro ang gilid ng litrato.

“Secretly, Dante is looking for a wife. Hindi malinaw ang dahilan, but we suspect it’s for a business leverage or a personal shield. Ang misyon mo ay pasukin ang buhay niya, maging asawa niya, at kunin ang lahat ng ebidensyang kailangan natin para ibaon siya sa kulungan.”

Hindi ko mapigilang mapatawa nang mahina. “Basic.”

Ibinalik ko ang litrato sa envelope at sumandal sa kinauupuan. Sa tagal ko na sa industriyang ito, isa na ata ito sa maituturing kong pinakamadaling misyon na natanggap ko. Walang wala ito sa pagpasok ko sa kuta ng mga terorista sa Middle East nang mag-isa, at ang pag-assassinate ko sa isang corrupt na diplomat sa gitna ng isang high-security gala. Itong pagpapakasal lang sa isang zillionaire ay parang bakasyon na lang sa akin. Masyadong madali.

“Siguraduhin mo lang, Seraphina. Dante is not your typical target. He’s observant,” babala ni Chief.

Ngumisi lang ako. Observant? Well, I’m a spy. I can be whoever I want to be.

Makalipas ang ilang araw, sinimulan ko na ang misyon ko.

Nakatayo ako sa tapat ng matayog na gate ng Castiglione Estate, suot ang isang madungis na jacket, punit-punit na pantalon, at magulong buhok. May uling ang pisngi ko at putik ang mga kuko. Sa tabi ko ay ang pamangkin kong si Tobi, na sa puntong ito ay mukha na talagang kawawa dahil pinaglakad ko siya nang malayo para lang mamula ang mga pisngi sa pagod.

Kanina pa kami narito, naghihintay ng tamang tyempo pero dahil parang uulan pa ata, kailangan ko na talagang kumilos. Hindi puwedeng wala akong mapala sa pagpunta ngayon dito.

“Tita, gutom na po ako,” bulong ni Tobi.

Pinandilatan ko siya ng mata pero sinimangutan lang ako. Nasabihan ko na siya sa gagawin namin pero kapag talaga tinamaan siya ng gutom, ayaw na talagang magpapigil.

“Tiisin mo na ’yan, okay? Kapag nakapasok na tayo sa mansyon na ’yan, tyak busog ’yang malaki mong tyan,” balik kong bulong. “Konting tiis lang.”

Tumango siya pero kita pa rin ang pagkakabusangot ng mukha niya habang hawak-hawak ang malusog niyang tiyan. Kinuha ko naman ’yun na pagkakataon para hilain siya patungo sa kanina pa pasulyap-sulyap sa amin na dalawang guards.

“Ah… boss, may pagkain ba kayo d'yan? Itong anak ko kasi wala pang kain simula kahapon. Kahit isang pirasong tinapay, boss,” pagmamakaawa ko agad sa isa sa guard.

Nagtinginan sila n'ung kasama niya kaso agad umiling ang isa.

“Pasensya na pero wala e. Ito, isang daan. Ipambili mo ng pagkain ng anak niyo,” inabot sa'kin n'ung guard ang pera pero agad kong inilingan.

“Wala na kaming lakas maglakad pa, Boss. Maawa naman kayo, oh. Gusto din sana namin makisilong. Itong anak ko kasi ay nangangati na ang katawan dahil sa araw. Sige na, Boss. Ipagdadasal na lang kita palagi.”

Muli silang nagtinginan n'ung kasamahan niya pagkatapos ay umiling na naman ang isa.

"Pasensya na talaga, Miss. Ito na ang pera, tanggapin niyo na. Darating na ang boss namin kaya kung maaari ay umalis na kayo rito."

Boss. Sigurado akong si Dante ang tinutukoy niya. Lihim akong napangisi sabay lihim na kinalabit ang kanina pa tahimik na si Tobi. Nakuha naman agad ng bata ang gusto kong iparating. Umabante siya palapit lalo sa dalawang guard pagkatapos ay lumuhod habang nagpa-puppy eyes na.

“Mga bossing, maawa na kayo sa'kin. Gutom na gutom na talaga ako. Gusto ko na rin sumilong para makatulog na ako. Sige kayo, magagalit si God kapag hindi niyo kami pinagbigyan."

“Ang cute naman ng batang ’to. Pero pasensya na, ha? Mahigpit na pinag-uutos ng boss namin na wala kaming papapasukin.”

Biglang umiyak si Tobi kaya kunwari'y taranta ko siyang inalo. Sakto namang may bumusina bigla sa bandang likuran namin kaya lahat kami ay napalingon doon. Agad nagliwanag ang mukha ko nang makita ang isang itim na Rolls-Royce na dahan-dahang huminto sa tapat mismo ng gate.

Siya na ata ’to.

"Ayan na si Boss!” tarantang deklara ng isang guard at mabilis na lumapit sa gilid ng gate.

Hila-hila si Tobi ay lumapit kami sa kotse. Muntik na akong mapangisi sa tuwa nang bahagyang ibaba ng kung sinumang nasa loob ng kotse ang salamin ng bintana.

“Hoy! Umalis kayo riyan!” sigaw nung kausap naming guard kanina.

Pero hindi ko siya pinagtuunan ng pansin, ang tingin ko'y napukol na sa bahagyang nakabukas na bintana kung saan kita ang noo ng nasa loob.

"Boss!” kumatok ako sa bintana.

"Miss, tumabi ka na, pakiusap!” sabat ulit ng guard pero kumatok lang ulit ako sa bintana. Nakigaya na rin si Tobi.

“Boss! Baka may pagkain ka d'yan. Ayaw kasi kaming bigyan ng dalawang guard,” sabi ko at kumatok pa muli.

“Bossing, alam kong may mabuti kang puso kaya kahit isang tinapay lang.”

Nakailang katok pa kami ni Tobi bago niya tuluyang ibaba ang salamin ng bintana. Nagtama agad ang mga mata natin.

“Mang Enel! Bakit ’di niyo pa sila pinapasok?" malakas niyang tanong sa isa sa mga guard.

Ako nama'y muntik nang mapanganga sa inasta niya. Ang inaasahan ko ay susupladuhan niya kami ni Tobi, o ’di kaya ay pagagalitan niya ang dalawang guards dahil hindi pa kami pinaalis bago siya dumating.

Pero ano ’to? Bakit parang… parang ang bait naman ata niya?

Hindi lang iyon at nginitian pa kami ngayon ni Tobi.

"Pasensya na kayo, ha? May kausap kasi ako kanina sa telepono kaya ’di ko kayo napagbuksan agad. Enel, papasukin niyo na silang dalawa. Sabihan din ang ibang katulong na ipaghanda sila ng pagkain.”

At tuluyan na nga akong napanganga, ganoon din si Tobi.

Mabilis kaming nilapitan ng isang guard at tarantang iginiya kami papasok sa gate. Tulala akong nakatingin sa kotse nang ngitian ulit kami ng lalaki bago irolyo paitaas ang salamin ng bintana.

Teka, siya ba talaga si Dante? O baka mali lang ako ng hinala? Sa picture ay mukha siyang suplado, ah?

"Dito ang daan, Miss,” giya sa amin ng guard papasok sa mismong loob ng mansyon.

"Pasensya na sa inasta namin kanina, ah. Naghihigpit na kasi kami para sa kaligtasan ni Boss. Alam mo na. Madami na ang modus na—”

"Ano nga pala pangalan ng mabait mong boss?” hindi ko na napigilang magtanong.

"Ah si Boss Dante? Dante pangalan niya. Kung taga rito ka, tyak na kilala mo na siya.”

Agad nangunot ang noo ko sa pagtataka. "Kilala? Bakit naman?”

"Dahil sa kabutihan ng puso niya. Kilala siya dahil doon. Hindi ba kayo taga rito?”

Hindi na ako nakasagot dahil biglang tumakbo si Tobi papunta sa bulwagan ng masyon. Pagtingin ko kung saan siya patungo ay nakitang nakatayo na roon si Dante. Bahagya siyang nag-squat nang malingunan si Tobi at pinantayan ang liit ng bata.

“Ang cute mo naman. Anong pangalan mo?" dinig kong tanong niya kay Tobi, nakangiti at nagawa pang guluhin ng bahagya ang buhok ni Tobi.

What the fuck?!

"Mahilig din siya sa bata. Kung gusto mo, ipaampon mo na sa kaniya ang anak mo. Naghahanap kasi siya ng maaampon na bata,” sabi ng guard sa tabi ko na talaga namang ikinagulantang ko.

Confirmed, siya nga si Dante. Pero hindi kaya mali-mali mga nakalap na impormasyon ni Chief tungkol sa kaniya?

Bakit sa nakikita ko ngayon ay talagang malabong makagawa ng krimen ang lalaking ito?

Pero puwede ring magaling siya magpanggap.

Kung ganoon, edi mas mapapadali ang misyon kong ito— gamit si Tobi.

Plan #1: Ipaampon si Tobi sa kaniya at dapat kasama na ako doon.