LOGINMagready ka na, Juliette para naman maging masaya narin ang kambal na sina Joaquin at Joaquim.
Kinabukasan ay parang normal lang ang lahat kay Juliette na akala mo ay walang komprontasyon na namagitan sa pagitan nila ni Nicole. Alam niya na darating ang mag-aamang Dylan, Joaquin at Joaquim at alam iyon ng mga bata.Si Mama Beth ay busy sa kusina habang si Lolo Horacio ay nasa kanyang silid pa.Sa sala ay nakita niya si Gener, tahimik na nakaupo habang hawak ang tablet. Ngunit kahit nakatutok ang mga mata nito sa screen, halata ang tensyon sa kanyang katawan, ang bahagyang paninigas ng balikat, ang paminsan-minsang pagtingin sa pinto.Sa kabilang banda, ang kambal na sina Jamima at Janina ay hindi mapakali. Paulit-ulit nilang inaayos ang mga laruan, ngunit halata sa kanila ang excitement. Paminsan-minsan ay napapatingin sila sa pinto, tila ba naghihintay sa isang bagay na matagal na nilang gustong maranasan.“Mom,” mahinang tawag ni Gener.Lumapit si Juliette at marahang hinaplos ang buhok nito. “Darating na ba sila?” diretso nitong tanong.Hindi na niya kailangang linawin kung
Nanatiling tahimik si Nicole matapos ang sinabi ni Dylan, ngunit sa likod ng mga matang tila nagpipigil ng luha ay may ibang emosyon na kumikilos—mas malamig, mas matalim, at mas mapanganib kaysa sa simpleng kahihiyan.Dahan-dahan siyang tumango, pilit na kinakalma ang sarili.“Okay,” mahina niyang sagot, halos pabulong. “Magso-sorry ako sa kanya.”Ngunit ang mga salitang iyon ay tila may dalawang kahulugan—isa para kay Dylan, at isa para sa sarili niyang plano.Pinagmasdan siya ni Dylan nang ilang segundo, para bang sinusubukang timbangin kung gaano katotoo ang ipinapakita nito. Ngunit sa huli ay tumango na lamang siya, tila pagod na rin sa nangyari.“Good,” sabi niya. “That’s the least you can do.”Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Tinalikuran niya si Nicole at muling bumalik sa loob ng ballroom, kung saan patuloy ang selebrasyon na tila walang nangyaring tensyon ilang minuto lang ang nakakalipas.Naiwan si Nicole sa gilid ng hallway.Mag-isa, tahimik na nagngingitngit sa galit at
Nanatiling nakatayo si Juliette sa harap ni Dylan matapos ang maikling tugon niyang iyon. Ang simpleng “Okay” ay tila may dalang mas mabigat na kahulugan kaysa sa inaasahan niya.Hindi iyon pagtanggap nang buong puso, ngunit hindi rin pagtanggi. Isa iyong uri ng pahintulot na walang kasamang emosyon o marahil ay pilit na tinatabunan ang emosyon na ayaw na niyang balikan.Ilang sandali pa silang nagkatitigan, at sa pagitan ng katahimikan ay tila mas lalong lumalalim ang mga bagay na hindi nila sinasabi. Ang ilaw mula sa hallway ay bahagyang tumatama sa mukha ni Juliette, nagbibigay-diin sa matatag niyang ekspresyon, habang si Dylan naman ay tila naghahanap ng kahit anong bakas ng dating babaeng kilala niya.“Thank you,” dagdag ni Dylan, mas mahinahon ang boses ngayon. Hindi lamang iyon para sa pahintulot na binigay ni Juliette, kundi para sa pagkakataong unti-unting ibinibigay nito kahit pa hindi iyon malinaw na inaamin.Hindi sumagot si Juliette. Sa halip ay bahagya lamang siyang tuman
Tahimik ang buong ballroom habang hawak ni Juliette ang mikropono. Ang mga ilaw ay nakatutok sa kanya, at ang bawat pares ng mata ay tila naghihintay ng susunod niyang sasabihin. Ilang segundo siyang nanatiling nakatayo roon, hindi dahil sa pag-aalinlangan, kundi dahil sinasadya niyang hayaang maramdaman ng lahat ang bigat ng sandaling iyon.“Good evening,” panimula niya, malinaw at matatag ang boses.Hindi ito malakas, ngunit sapat upang marinig ng lahat. At higit sa lahat, sapat upang ipaalala na hindi niya kailangang sumigaw para mapakinggan.“I know that tonight was supposed to be a simple celebration,” patuloy niya, dahan-dahan ang pagsasalita, “but it seems like… naging mas makulay ang gabi kaysa sa inaasahan.”May ilang bahagyang natawa, ngunit karamihan ay nanatiling tahimik. Alam ng lahat kung ano ang tinutukoy niya.Hindi na niya kailangang pangalanan o ulitin pa.Dahan-dahan niyang inikot ang kanyang tingin sa buong ballroom. Ang bawat galaw niya ay kontrolado, bawat ekspres
Unti-unting bumalik ang ingay sa ballroom matapos ang tensyonadong eksena, ngunit hindi pa man tuluyang nakakabalik sa dati ang atmospera ay biglang umugong ang boses ng emcee sa buong bulwagan.“Ladies and gentlemen, may we have your attention, please.”Ang magaan ngunit propesyonal na tono nito ay agad na pumukaw sa lahat. Unti-unting tumahimik ang mga bulungan, at ang mga matang kanina’y nakatuon sa eskandalo ay napilitang bumaling sa entablado.“Tonight is a very special evening for BDR,” patuloy ng emcee, may halong excitement sa boses. “Hindi lamang po tayo nagtitipon para sa ating annual celebration gala, kundi para rin sa isang napakahalagang anunsyo na magbibigay ng bagong direksyon sa kumpanya.”Ang ilaw ay bahagyang nag-dim, at ang spotlight ay tumuon sa stage.Sa gitna ng karamihan, si Nicole ay dahan-dahang huminga nang malalim. Pilit niyang ibinalik ang kanyang composure, inayos ang kanyang postura, at muling itinaas ang kanyang baba. Ang kahihiyan na naramdaman niya kani
Pagbalik ni Juliette mula sa pagtitipon ay agad siyang sinalubong ng malamig at maaliwalas na hangin mula sa malawak na ballroom. Kumikinang ang mga ilaw mula sa kristal na chandelier sa itaas, at ang mahihinang tugtog ng orchestra ay nagbibigay ng elegante at pormal na himig sa buong lugar. Maingat ang bawat hakbang niya, tuwid ang likod at kalmado ang mukha, na para bang walang anumang nangyari ilang sandali pa lamang ang nakakalipas.Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo sa hallway papasok sa main area, isang pamilyar at matinis na boses ang sumira sa katahimikan.“Juliette!”Malakas iyon, sapat upang mapalingon ang mga bisitang malapit sa kanilang direksyon. Unti-unting humina ang mga usapan, at ang ilang pares ng mata ay nagsimulang maghanap kung saan nanggaling ang tinig na iyon.Huminto si Juliette sa kanyang paglalakad. Hindi siya agad lumingon, na para bang binibigyan niya ng pagkakataon ang sarili kung dapat ba niyang harapin ang susunod na mangyayari. Ngunit nang muling mag
Samantala, sa opisina ni Dylan…“Meynard, siguraduhin mo na makausap natin iyang si Christy,” madiing wika ni Dylan habang pinipisil ang ballpen sa pagitan ng mga daliri. “Hindi pwedeng kung ano-anong kalokohan ang gagawin niya habang nakakontrata siya sa atin. I’ve had enough of her antics.” Bakas
Unang araw ng kasunod na linggo.Maagang nagising si Juliette, dala ang sabik at kaunting kaba. Inasikaso ang mga bata para sa pagpasok sa paaralan. Hinatid niya ang kanyang mga anak para sa unang araw ng klase nila. Sobrang excited ang mga paslit, kaya kahit na may bahid ng lungkot sa kanyang dibdi
“‘Wag mo akong tingnan ng ganyan,” sabi ni Juliette sa kaibigan. Nasa condo sila at kakatulog lang ng tatlong bata. Ito ang pagkakataon na hinihintay ni Camila dahil gusto niyang makausap ang babae about kay Dylan at sa pinag-usapan nilang mag-iina nitong umaga lang. “Sa mga sinabi mo kanina kay D
“Juliette…” sabi ni Dylan. Nag-alangan siyang lumapit sa pag-aalala na baka biglang mawala sa paningin niya ang asawa.“Oh–” Sabay na napatingin ang dalawa sa biglang nagsalita at nakita nila doon si Camila na nakatayo at salitan ang tingin na binibigay sa kanila. “Eherm, magkakilala kayo?” patay ma







