CHAPTER 2: THE WEIGHT OF THE CHAINS

SHANTALL AGUILAR POV

Ang unang linggo ko bilang personal assistant ni Sir Kalix Luiz Herrera ay masasabi kong isang walang katapusang pagsasanay sa pasensya at tibay ng sikmura. Araw-araw, bago pa sumikat ang araw, nandoon na ako sa tapat ng opisina niya. At araw-araw din, sasalubungin niya ako ng kanyang walang kamatayang pagsusungit, malamig na tingin, at mga utos na halos hindi makatao sa sobrang rami.

"Shantall, where is the financial report for the third quarter? I told you I needed it on my desk by eight, it's already 8:03 AM," mariin at galit na boses ni Kalix ang sumalubong sa akin pagkapasok ko pa lang sa loob ng opisina niya dala ang kanyang kape.

"I-Ito na po, Sir. Kakakuha ko lang po sa accounting department, may pinabago lang po kasi silang figures kaya medyo nadelay nang konti," paliwanag ko, maingat na inilapag ang makapal na folder sa tabi ng kanyang tasa.

He scoffed, taking the folder with a rough tug. "I don't care about their excuses, and I definitely don't care about yours. Next time this happens, I will deduct it from your salary. Maliwanag?"

"Opo, Sir. Pasensya na po." Yumuko ako, pinipilit na huwag ipakita ang takot o ang panghihina ng mga tuhod ko.

He was always like this bossy, stubborn, and completely merciless. Napakahirap niyang i-please. Kahit anong gawin kong perpekto sa trabaho, palagi siyang may hahanaping mali. Pero habang nakayuko ako, naramdaman ko na naman ang pamilyar at mabigat na titig niya. Dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko, at hindi nga ako nagkamali.

Kalix was staring at me, his dark eyes darker than usual. Ang tingin niya ay bumaba sa leeg ko, patungo sa bahagyang bumukas na kwelyo ng blouse ko dahil sa pagmamadali ko kanina. It was that look again. Isang sulyap na puno ng makasalanang pagnanasa, raw and unfiltered lust na tila ba sa isip niya ay matagal na niya akong hinubaran at inangkin. Ramdam na ramdam ko ang init na nagmumula sa kanya, isang mapusok na awra na nagpapatayo ng mga balahibo ko sa braso.

"Fix your blouse, Shantall. You look like a mess," malamig na sabi niya, pero ramdam ko ang bahagyang paos sa boses niya. He cleared his throat and looked back at his laptop, but his jaw was clenched tightly.

"S-Sorry po, Sir," nauutal kong sabi bago mabilis na lumabas ng opisina niya para ayusin ang sarili ko sa PA desk ko sa labas.

Pagkaupo ko sa swivel chair, napahawak ako sa dibdib ko. Mabilis ang tibok ng puso ko. Bakit ba ganon siya tumingin? He is a billionaire, he could have any woman he wants socialites, models, executives like Anastasia Lopez. Bakit sa akin na isang hamak na PA lang na takas sa pamilya, ganoon na lang ang tindi ng mga tingin niya? It felt dangerous, but at the same time, may kakaibang kuryente na gumagapang sa sistema ko na hindi ko maipaliwanag.

I forced myself to focus on the monitor. Kailangan kong magtrabaho. Ito lang ang paraan para mabuhay ako nang mag-isa. Biglang nag-vibrate ang cellphone ko na nasa ibabaw ng desk. Nang makita ko ang unregistered number, biglang pumasok ang matinding kaba sa dibdib ko.

Nanginginig kong sinagot ang tawag. "H-Hello?"

"Talla! Akala mo ba matatakasan mo kami, ha?! Putanginang bata ka, nasaan ka?!"

Ang boses ng nanay ko. Ang boses na naging dahilan ng napakaraming gabi ng pag-iyak at takot ko. Napasinghap ako, mabilis kong tinakpan ang bibig ko para hindi ako makagawa ng ingay na maririnig sa loob ng opisina ni Kalix.

"M-Ma... pakiusap, huwag niyo na akong hanapin. Nagtatrabaho ako nang maayos dito," bulong ko, pilit na pinipigilan ang pagbuhos ng mga luha ko. Ang buong katawan ko ay nagsimula nang manginig sa takot.

"Maayos?! Umalis ka dito nang walang paalam! May utang kami kay Donato na limang daang libo! Nagwawala siya dito sa bahay! Kung hindi ka babalik dito para magpakasal sa kanya, kami ang papatayin niya! Sabihin mo kung nasaan ka kundi ipapahanap kita sa mga pulis at sasabihing ninakawan mo kami!" sigaw ng nanay ko, puno ng galit at walang pakialam kung anong mangyayari sa akin.

"H-Hindi ako babalik dyan... hinding-hindi na," umiiyak kong bulong bago ko mabilis na pinatay ang tawag at i-block ang numero.

I buried my face in my hands, sobbing silently. Bakit ba ganoon sila? Bakit hindi nila ako mapalaya? Anak nila ako, pero bakit parang produkto lang ako na pwedeng ibenta sa kung sinong matandang mayaman para lang sa bisyo nila? My freedom felt so close yet so far away. Ang bigat ng kadena ng nakaraan ko ay parang hinihila na naman ako pabalik sa impiyerno.

"Who was that?"

Isang baritonong boses ang biglang bumasag sa katahimikan. Nag-angat ako ng mukha at lalong napaatras nang makita si Kalix na nakatayo na pala sa tapat ng desk ko. He was holding some documents, but his face was incredibly dark. Ang dalawa niyang kamay ay nakapasok sa bulsa ng kanyang mamahaling pantalon, at ang kanyang mga mata ay matalim na nakatitig sa mga luha sa mukha ko.

"S-Sir Kalix..." dali-dali kong pinunasan ang mga luha ko, sinusubukang ayusin ang boses ko. "W-Wala po ito. Isang maling tawag lang po."

"Don't lie to me, Shantall," mabilis at masungit na putol niya sa sasabihin ko. Humakbang siya paitaas, lumapit sa akin nang mas masinsinan. "You were crying. And you looked like you've seen a ghost. Sino ang tumawag sa'yo?"

"P-Personal na usapan lang po talaga, Sir. Hindi po kailangang pakialaman ng kumpanya—"

Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, bigla niyang hinawakan ang braso ko. His grip was tight, possessive, and dominant. Napaawang ang labi ko sa gulat. Lalong lumapit ang mukha niya sa akin, dahilan para maamoy ko ang nakalalasing niyang bango. Ang mga mata niya ay may halong matinding galit at proteksyon na hindi ko maintindihan.

"I told you, anything that affects you inside this building is my business," mariin niyang sabi, bawat salita ay may diin. "Sino ang kausap mo? Is it a man? May lalaki ka ba na nanggugulo sa'yo?"

Namilog ang mga mata ko sa tanong niya. Lalaki? Bakit bigla siyang nagtatanong tungkol sa lalaki? Napansin ko ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib niya, at ang ugat sa may leeg niya na unti-unting lumalabas dahil sa matinding tensyon. dynamic at napaka-stubborn talaga niya, ayaw niyang hindi nasasagot ang mga tanong niya.

"W-Wala po, Sir! Walang lalaki!" sagot ko agad, natatakot na baka tuluyan siyang magalit at sibakin ako sa trabaho. "Ang magulang ko po... tinawagan ako. Gusto nila akong piliting bumalik sa probinsya."

Naramdaman ko ang marahang pagluwag ng hawak niya sa braso ko, pero hindi niya ito binitawan. Instead, ang hinlalaki niya ay marahang humaplos sa balat ng braso ko, isang galaw na nagpadala ng kakaibang kuryente sa buong katawan ko. Isang sensual at mapusok na haplos na naging dahilan para mapatitig ako sa kanyang mapulang mga labi.

"At bakit ka nila pinapabalik?" tanong niya, mas mababa ang boses ngayon, parang bumubulong na lang sa akin.

"G-Gusto nila akong ipakasal sa mayaman na pinagkakautangan nila... para mabayaran ang utang nila sa sugal," pag-amin ko, kasabay ng muling pagpatak ng luha ko. Sobra akong napahiya na kailangan kong sabihin ang ganitong kaduming sikreto sa boss ko.

Isang malakas na mura ang lumabas sa mga labi ni Kalix. "Damn it," bulong niya. Bigla niyang binitawan ang braso ko, pero ang tingin niya ay nanatiling nakapako sa akin. Malalim siyang huminga, ang mga kamao niya ay nakakuyom sa kanyang tabi. "Ganyan ba kawalang-kwenta ang mga magulang mo para ibenta ka?"

Yumuko na lang ako, hindi na nakasagot. Puno ng kahihiyan ang buong sistema ko.

"Listen to me, Shantall," Kalix said, forcing my chin up using his two fingers. His touch was burning hot against my skin. Ang mga mata niya ay seryoso at walang biro. "You are not going back to that province. At walang sinumang lalaki ang hahawak o kukuha sa'yo. You are my assistant, and until you work for me, no one touches what is mine. Maliwanag ba?"

Ang salitang "what is mine" ay nag-echo sa utak ko. Is it just a figures of speech dahil empleyado niya ako? O may mas malalim pa siyang ibig sabihin? Pero sa sandaling iyon, sa kabila ng pagiging bossy at dominante niya, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang hindi nararamdaman mula nung tumakas ako sa amin. Safety. Pakiramdam ko, sa ilalim ng proteksyon ng bilyonaryong ito, walang sinumang makakasakit sa akin.

"O-Opo, Sir Kalix. Salamat po," bulong ko.

Binitiwan niya ang baba ko, naglakad siya pabalik sa opisina niya, pero bago niya isara ang pinto ay lumingon muna siya. "Fix your face. We have an external lunch meeting later with our legal consultant. I want you to be there."

"Sige po, Sir."

Makalipas ang ilang oras, sumapit ang tanghalian. Sumakay kami sa marangyang SUV ni Kalix. Siya ang nasa backseat habang ako naman ay katabi niya, tahimik at pilit na lumalayo nang konti para hindi magdikit ang mga balikat namin. Buong byahe ay walang nagsasalita, pero ramdam ko ang panaka-nakang pagtingin niya sa akin mula sa gilid ng mga mata niya.

Dumating kami sa isang exclusive at napakamahal na restaurant sa BGC. Pagpasok namin sa isang private room, may isang lalaking naka-suit na agad tumayo para salubungin kami. He was tall, clean-cut, and had a very warm and gentle smile.

"Kalix, good to see you," bati ng lalaki, bago lumingon sa akin. Ang mga mata niya ay biglang nagliwanag nang makita ako. "And who is this beautiful lady?"

"Tristan Villaflor, our corporate lawyer. Tristan, this is Shantall Aguilar, my new personal assistant," walang emosyong pakilala ni Kalix, pero napansin ko ang biglang paglamig ng boses niya.

"Hi, Shantall. You can call me Tristan," ang abogado ay ngumiti nang napakatamis at agad na inilahad ang kamay niya sa akin.

"Magandang tanghali po, Attorney. Talla na lang po," ngumiti ako, feeling a bit comfortable dahil napakabait ng aura niya, malayo sa madilim at nakakatakot na aura ng boss ko. Inabot ko ang kamay niya para makipag-shakehands.

Subalit bago pa man magtagal ang paghawak ni Tristan sa kamay ko, biglang sumingit si Kalix sa pagitan namin. Kasabay nito ang marahas na paghila niya sa upuan ko para paupuin ako sa tabi niya.

"Sit down, Shantall. We don't have all day for pleasantries," masungit na utos ni Kalix, ang mukha ay parang lalamunin ng buhay si Tristan.

Nagtaka ako sa biglaang reaksyon niya. Bakit parang galit na naman siya? Buong duration ng meeting, napansin ko ang matinding tensyon sa pagitan ng dalawa. Tuwing magtatanong si Tristan sa akin tungkol sa kung okay lang ba ako sa trabaho o kung saan ako nakatira, agad na sumasagot si Kalix para sa akin, cold and short-tempered.

"She is doing fine under my supervision, Tristan. Focus on the contract reviews, not on my assistant's personal life," mariing banat ni Kalix habang hinihiwa ang steak niya na tila ba leeg ng kausap ang pinuputol niya.

Tristan just chuckled softly, shaking his head. "Masyado ka namang protective, Kalix. I'm just being friendly with Talla. She seems nice."

"She is my employee. And I don't pay her to make friends with you," sagot pa ni Kalix, sabay sulyap sa akin ng isang matalim at nagbababalang tingin. Isang tingin na nagsasabing kapag pinansin ko pa si Tristan, may malalang mangyayari sa akin pagbalik namin sa opisina.

Napalunok ako at tumahimik na lang habang kumakain. Ang selos at possessiveness na ipinapakita ni Kalix, kahit pa sabihing nagsisimula pa lang kaming magkasama, ay labis na nakatatakot. He looked at Tristan like a predator defending his territory. At ang teritoryong 'yon... ay ako.

Habang pabalik kami sa kumpanya, lalong naging mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Alam ko na sa mga sandaling ito, ang buhay ko ay mas lalong naging kumplikado. Sa isang banda ay ang mapang-abusong pamilya ko na pilit akong hinahabol, at sa kabilang banda naman ay ang bilyonaryong si Kalix na unti-unti nang nagpapakita ng isang makasalanan at mapanganib na obsesyon sa akin.

Hindi ko alam kung makakamit ko pa ba ang kalayaang pinapangarap ko, o tuluyan na akong makukulong sa mga bisig ng lalaking ito na handang angkinin ang buong pagkatao ko gamit ang kanyang kapangyarihan.