Mr. President: After pregnant, I have the chance to escape

ในสายตาของชาวเมืองหลวงแคว้นหลง ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักนาม ‘หลิวหยางอี้’

สตรีผู้นี้หากเอ่ยถึงนาง ย่อมไม่มีคำสรรเสริญเยินยอ ไม่มีบทกวีพรรณนาถึงความงดงามล่มเมือง มีเพียงเสียงถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความรังเกียจ และคำสาปแช่งที่ลอยล่องอยู่ตามโรงน้ำชา

‘บุตรสาวอนุต่ำต้อยที่ปีนป่ายขึ้นเตียงสูง’

‘สตรีหน้าเนื้อใจเสือ เจ้าแผนการ ไร้ยางอาย’

‘นางมารร้ายที่แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองยังกล้าสังหารลงคอเพื่อเรียกร้องความสงสาร!’

ข่าวลือเล่าขานกันปากต่อปากว่า พระชายารองหลิวหยางอี้ใช้เล่ห์เหลี่ยมชั้นต่ำ วางยาปลุกกำหนัดลี่อ๋องที่เป็นโอรสคนสำคัญของฮ่องเต้แห่งแคว้นหลงที่มากความสามารถ จนได้แต่งเข้าตำหนักลี่อ๋องอย่างอัปยศ ทว่าความทะเยอทะยานของนางกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อลี่อ๋องเย็นชาไม่ไยดี นางเริ่มวางแผนให้ลี่อ๋องมอบบุตรให้ หลังจากนั้นก็จงใจกินยาขับเลือดเพื่อทำลายครรภ์ตนเอง แล้วป้ายสีว่าลี่อ๋องเป็นบิดาผู้เหี้ยมโหดสังหารบุตรในไส้ ทำลายสายเลือดราชวงศ์

หนึ่งครั้ง... สองครั้ง... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนชื่อเสียงอันขาวสะอาดของท่านอ๋องแปดเปื้อนไปด้วยคาวเลือด

ผู้คนต่างพากันกล่าวขานด้วยความชิงชังว่า ต่อให้ตกนรกขุมที่สิบแปด ถูกควักลูกตาหรือสับร่างเป็นหมื่นชิ้น ก็ยังชดใช้บาปกรรมที่นางก่อไว้ไม่หมด

สตรีชั่วช้าอำมหิตเยี่ยงนี้... ไม่สมควรตายดี!

ทว่า ภายในกำแพงสูงตระหง่านของตำหนักลี่อ๋อง ลึกเข้าไปจนถึงเรือนหลัง ความจริงกลับเงียบงันจนน่าใจหาย

สายลมหนาวปลายฤดูสารทพัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ผุพัง หอบเอาเศษใบไม้แห้งและกลิ่นอับของฝุ่นเข้ามาตลบอบอวล ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ไร้ซึ่งเตาผิง มีเพียงร่างผ่ายผอมของสตรีนางหนึ่งนั่งขดตัวอยู่ริมตั่งนอนเก่า

หลิวหยางอี้ในวัยเพียงสิบแปดปี สวมชุดผ้าป่านสีขาวหม่นเนื้อหยาบ ไร้รอยปัก ไร้ประกายเครื่องประดับทองหยก เส้นผมสีหมึกยาวสลวยไม่ได้ถูกเกล้าเป็นมวยวิจิตรเฉกเช่นพระชายาในราชวงศ์ ทว่าปล่อยสยายระแผ่นหลังบางที่ซูบผอมจนกระดูกโปน

ดวงหน้าของนางขาวซีดจนแทบโปร่งแสง ริมฝีปากแห้งแตกเป็นรอยสะเก็ดเลือด รอยช้ำสีม่วงคล้ำใต้ตาบ่งบอกถึงค่ำคืนอันยาวนานที่ไม่อาจข่มตาหลับได้ลง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังแว่วมาจากนอกลานเรือน

รองเท้าหนังบุขนสัตว์สีดำเหยียบย่ำลงบนพื้น ดังก้องสะท้อนในความมืด บานประตูไม้เก่า ๆ ถูกผลักออกอย่างรุนแรงจนบานพับส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด

ร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมผ้าไหมสีนิลปักด้ายเงินลายพยัคฆ์ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

‘ลี่อ๋อง’ สวามีพระราชทาน บุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนักแห่งนี้

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาดุจรูปสลัก ทว่าแววตาที่ทอดมองมากลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าเกล็ดน้ำแข็งพันปีบนยอดเขาหิมะ คิ้วกระบี่ขมวดแน่น แผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบตัวพลอยหนาวเหน็บ

หลิวหยางอี้ไม่ขยับกาย นางเพียงค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นสบมองเขาอย่างเชื่องช้า

ดวงตาคู่งามที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้แห้งผาก ว่างเปล่า และสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำไร้ก้นบึ้ง

“ยังไม่ตายงั้นหรือ?”

น้ำเสียงของลี่อ๋องต่ำห้วน และเชือดเฉือนลึกถึงแก่นกระดูก

เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าตั่งนอน กวาดสายตามองชามดินเผาบนโต๊ะที่มีเพียงน้ำต้มข้าวเย็นชืด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับว่าแม้แต่เศษฝุ่นในห้องนี้ก็ยังสะอาดกว่าจิตใจคนตรงหน้า

“ท่านอ๋องอุตส่าห์มาเหยียบเรือนหลัง... มีธุระอันใดกับหม่อมฉันหรือเพคะ”

เสียงของหยางอี้แหบพร่าเบาเสียจนแทบกลืนหายไปกับเสียงหวีดหวิวของลมหนาว

ลี่อ๋องแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยัน เขาก้มลง สบประสานสายตากับนางในระยะกระชั้นชิด ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมไปบีบคางมนของนางไว้แน่น ออกแรงกดจนกระดูกกรามของนางส่งเสียงลั่น

หยางอี้ไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้อง นางไม่ดิ้นรน ไม่ปัดป้อง เพียงแค่มองเขาอยู่อย่างนั้น ยอมรับความเจ็บปวดที่คุ้นชิน

“ข้ามาเพื่อดูให้แน่ใจว่าเจ้ายังไม่ตาย แต่ดูเหมือนว่าเจ้ายังทุรนทุรายไม่พอ!” ลี่อ๋องเค้นเสียงลอดไรฟัน

“เจ้าทำลายลูกในท้อง ป้ายสีว่าข้าเป็นคนลงมือสังหาร คนทั้งเมืองหลวงชี้หน้าด่าข้าว่าเป็นปีศาจกระหายเลือด... เจ้าคงมีความสุขมากสินะ หลิวหยางอี้?”

หยางอี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้นราวกับจะเผานางให้มอดไหม้

ในใจของนางพลันหัวเราะเยาะออกมาอย่างขมขื่น

‘มีความสุขงั้นหรือ?’

เขารู้หรือไม่ว่ายามที่ยาขับเลือดแผดเผาช่องท้อง เลือดเนื้อที่หลุดลอกออกมาเป็นก้อนนั้น เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกมีดกรีดควักหัวใจเพียงใด เขารู้หรือไม่ว่ายามที่นางต้องเช็ดคราบเลือดและหลั่งน้ำตากอดเข่าอยู่ข้างเตียงเพียงลำพัง นางต้องกรีดร้องในอกกี่พันครั้งเพื่อไม่ให้คนภายนอกได้ยิน

แต่นางพูดไม่ได้

นางอธิบายไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ...เพราะหากพูดไปแล้วนั้น จะมีอีกหลายชีวิตที่ค่อย ๆ ตายลงทีละคน

“ท่านอ๋องคิดว่าหม่อมฉันมีความสุข... ก็ให้เป็นไปตามที่ท่านคิดเถิดเพคะ” นางกระซิบตอบ แววตาไร้ประกายการอยากมีชีวิต

“หญิงแพศยาไร้ยางอาย! บาปกรรมที่เจ้าทำไว้จะสนองเจ้าอีกไม่ช้า”