LOGINKabanata 1: Ang Pagbabalik, ang Kanyang Asul na Mata, at ang Unang Lihim.
1.1 Ang Takot sa Pag-apak Muli
Limang taon. Limang taon ang nagdaan mula nang lisanin ni Elly Panganiban ang San Vicente,
dala-dala ang isang sikretong nagpabigat sa bawat hakbang niya, ang kanyang kambal, sina Liam at
Lia. Ngayon, napilitan siyang bumalik, hindi dahil sa nostalgia, kundi dahil sa pangangailangan.
Naglalakad si Elly sa pangunahing kalsada, pilit na pinatatag ang loob. Sa kanyang magkabilang
kamay, hawak niya ang kanyang kambal na halos limang taong gulang na.
Si Lia, ang masigla at palangiting babae, ay nasa kaliwang bahagi niya. Matangkad na ito para sa edad
niya, na may kulay-tsokolate at buhay na buhay na mga mata, na mini-me niya.
Sa kanang bahagi naman niya, mahigpit na nakakapit si Liam, ang seryoso at tahimik na lalaki. Si Liam
ay may parehong kulay tsokolate na mata, ngunit ang pino nitong kutis, ang kanyang matangos na
ilong, at ang pangkalahatang look nito ay nagpapakita ng lahi ng kanyang ama. Ang half-British
features ni Liam ay ngayon ay mas kitang-kita na ang kanyang perfectly arched eyebrows at ang
kanyang matipunong tindig ay walang dudang nagpapahiwatig ng kanyang pinagmulan.
Kailangan kong maging doble ingat. Sa edad nilang ito, mas mahirap nang itago ang katotohanan, ang
bulong ni Elly sa sarili.
Nasa main road sila ng bayan, papalapit sa sentro, nang biglang may marinig si Elly na tunog ng
makina isang tunog na nagpapahiwatig ng labis na yaman at bilis. Tiningnan niya ang side mirror ng
nakaparadang kotse sa tabi, at doon niya nakita ang isang itim na Lamborghini Aventador na papalapit.
Agad niyang hinila ang kambal at tumabi.
1.2 Ang Muling Paglitaw ng Isang Bilyonaryo
Nang bumagal ang sasakyan sa tabi niya, doon nagsimula ang slow motion ng mundo ni Elly.
Ang bintana ng driver's side ay dahan dahang bumaba, at doon bumungad ang mukha ng lalaking
nanatiling sentro ng kanyang mundo at dahilan ng kanyang pag-alis, Carl Montesantos.
Hindi na ito ang Carl na iniwan niya ang seryoso, ngunit emosyonal na binata. Ngayon, si Carl ay isang
ganap na Bilyonaryo, puno ng authoritative aura at elegance. Ang kanyang panga ay naging mas
matigas at matalim. Ang kanyang buhok ay maayos na inayos pabalik, nagpapakita ng kanyang
matangos na ilong at ang kanyang half-British na tindig. Ang kanyang damit, isang designer polo shirt
na lalong nagpa-angat sa kanyang matipunong pangangatawan.
Ngunit ang pinaka bumasag kay Elly ay ang kanyang mga mata. Ang mapang-akit na kulay asul na
mga mata ni Carl ay ngayon ay nakatitig sa kanya, hindi na may pagmamahal, kundi may matinding
galit at pagkapoot.
"Elly," Ang kanyang boses ay mas malalim at mas malamig, na parang yelo.
"Carl," ang tanging lumabas sa bibig ni Elly, habang mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng kambal.
Si Liam ay nagtago sa likod niya, ngunit si Lia ay nakatingin kay Carl na may pagtataka.1.3 Ang Walang Awa na Pagtatanong
Mabilis na napansin ni Carl ang dalawang bata na hawak ni Elly. Agad siyang nag-assume, Ito ang
mga anak niya sa iba. Nag-asawa na siya. Ang sakit ng limang taong pag-iwan ay biglang nagbalik,
lalo pang lumalabas ang galit niya.
"Sino ang kasama mo? Mga anak mo?" Ang tanong ni Carl ay hindi pag-uusisa, kundi isang
akusasyon.
"Oo. Sila si Lia at Liam, ang mga anak ko," sagot ni Elly, pilit na pinatatag ang loob. Buti na lang at hindi
agad niya napansin ang pagkakahawig ni Liam.
"Tss," mapang-uyam na tumawa si Carl. Ang kanyang asul na mata ay nagpapakita ng pagkapoot at
panlilibak. "Hindi ka ba nagsasawa sa mga kasinungalingan, Elly? Iniwan mo ako dahil 'sagabal' ako sa
buhay mo, at gusto mo ng 'magandang buhay' at 'mayamang asawa'! At ngayon, bumalik ka na may
kasama nang bata? Mukhang hindi mo nakuha ang komportableng buhay na gusto mo."
"Wala kang pakialam sa buhay ko, Carl," matigas na sabi ni Elly, habang ang luha ay pilit niyang
pinipigilan.
1.4 Ang Paghahanap ng Lihim
Sa gitna ng galit ni Carl, may isang bagay ang umukit sa kanyang isip. Ang hinala. Limang taon siyang
umalis. Ang mga bata ay halos limang taong gulang na. Ang timeline ay masyadong malapit. At ang
bata...
"Sino ang ama ng mga bata? Ang asawa mo?" tanong ni Carl, ang kanyang boses ay naging mas
seryoso at mapilit.
"Wala na siya. At wala ka nang dapat pang malaman," sagot ni Elly, iniiwasan ang matalas na tingin ni
Carl.
"Ang bilis naman," may bahid ng panunukso si Carl. "Pero ganyan ka naman. Mabilis kang umalis sa
buhay ng mga tao. Nagawa mo sa akin, magagawa mo rin sa iba. Sana lang, ang asawa mo ay hindi
mo iniwan na basag ang puso, tulad ng ginawa mo sa akin."
Ang mga salitang iyon ay parang matatalim na kutsilyo kay Elly. Masakit dahil siya ang nagdusa, ngunit
kailangan niyang panindigan ang kasinungalingan.
1.5 Ang Walang Paalam na Pag-alis
"Ganoon din sa'yo, Carl. Sa tingin mo ba, gusto kitang makita muli?" Ang tanging nasabi ni Elly ay ang
kasinungalingang iyon.
Napakagat-labi si Carl. Ang galit ay naghalo sa sakit. Ang bata... limang taon. May asawa? Hindi siya
nagsasabi ng totoo.
Biglang umandar ang Lamborghini. Walang salita, walang paalam. Isang screech ng gulong at
malaking puff ng usok ang iniwan ni Carl, na nagpakita na ayaw na niyang magsayang ng oras kay
Elly.Nang makalayo ang sasakyan, doon lang nakahinga nang maluwag si Elly. Kasabay ng pagluwag ng
kanyang paghinga ay ang pag-agos ng luha.
Nakatakdang mangyari ang kinatatakutan ko. Nagbalik ako, at muli kaming nagkita. Pero kailangan
kong panindigan ang paglayo at ang pagtatago.
Tiningnan niya ang kambal. Si Lia ay nagtataka, at si Liam ay mahigpit na nakakapit sa kanyang hita,
tila naramdaman ang tensyon.
"Halika na, mga anak. Kailangan nating makarating sa Lola ninyo," bulong niya, pinunasan ang luha, at
pilit na ngumiti.
Ang pagtatagpo na ito ay nagbigay daan sa pangamba ni Elly: Hindi na ito matatakasan. Ang kanyang
Billionaire Ex ay laging nandiyan. At ang kanyang lihim ay nakatayo sa tabi niya, na may matangos na
ilong na kamukha ng ama nito.
“Where have you been, son?” tanong ni Mrs. Montesantos sa anak niyang kakarating lang.“Wala kang pakialam kung saan ako galing.”“Aba! Bastos ka talagang bata ka!”Imbes na sumagot pa, diretsong naglakad si Carl papunta sa kwarto niya, iniwan ang inang nagmamaktol dahil sa hindi maganda niyang ugali.Pagbukas niya ng pinto, napaatras siya sa gulat nang makita roon si Sharon.“Hi, honey. Saan ka ba galing? Dumaan ako sa office mo, pero wala ka. Wala ka rin daw meeting na naka-set sabi ng secretary mo,” ani Sharon habang papalapit.“What the hell are you doing in my room? Get out!”“Ano ka ba naman, Carl? Pag kinasal tayo, magiging room ko rin ‘to.”“At sino’ng nagsabing ikakasal tayo?”“Carl naman… we’re engaged, and you can’t do anything about it.”“Talaga? Walang magagawa? Grabe, ang kapal naman ng loob mo.”“At sino ba tingin mo dapat mong pakasalan? Yung ex mo na mukhang pera?”“Lumabas ka sa kwarto ko bago pa kita kaladkarin palabas ng pinto. Get lost.”Padabog na lumabas si Shar
“Carl…” mahina ngunit nanginginig na sambit ni Elly habang nanlalaki ang mga mata.Mabagal na tumingin si Carl sa kanya, at sa isang iglap, tila huminto ang oras sa pagitan nilang dalawa. Nakaangat ang sulok ng labi ni Carl, ngunit hindi iyon ngiti ng kaligayahan— kundi ngiti ng isang taong nasaktan at may tinatagong galit.“Mommy!” sigaw ni Lea habang masayang tumatakbo papunta sa kanya. “Ang bait po ni Kuya Carl! nakipag laro po siya blocks '' sa aming dalawa ni Liam. weka ni lea habang nakangiti.Halos mabitawan ni Elly ang cellphone sa pagkagulat. Kuya Carl?Napalingon siya kay Carl, na ngayo’y dahan-dahan nang tumatayo.Kaagad namang nanumbalik ang ulirat ni Elly at sabay hinimas ang ulo ng anak.“Liam, Lea,” mahina niyang sabi, “can you go to your Lola first? I need to talk to your Kuya Carl.”Tumaas bahagya ang kilay ni Carl. “Kuya Carl,” mahinang sambit nito.Kaagad namang sumunod ang kambal sa kanilang ina.“Sir Carl, ano pong ginagawa ninyo dito sa bahay namin? May ipag-uuto
"Hmm... bakit ang sakit ng katawan ko? Ang tigas naman nito," mahinang sambit ni Elly habang marahang hinahaplos ang dibdib ng lalaki. Ilang sandali pa, bigla niyang iminulat ang mga mata at napabalikwas nang makita ang napakagwapong mukha ni Carl."Shit... what happened, Elly? Bakit mo hinayaang mangyari 'to?" mahina niyang bulong sa sarili.Mabilis siyang tumayo, kinuha ang kanyang mga damit, at nagmamadaling isinuot ang mga ito.Bago tuluyang lumabas ng silid, lumingon siya at muling binalot ng hiya."Shit, Elly... ano bang nagawa mo?" muli niyang sabi sa sarili habang pilit pinapakalma ang kaba.Mabilis niyang inayos ang sarili bago tuluyang umalis.Samantala, bahagyang gumalaw si Carl at kinapa ang tabi niya. Nang maramdaman niyang wala na si Elly, agad niyang iminulat ang mga mata."Again... Elly Panganiban," mahina niyang sambit. "Muli mo na naman akong iniwan pagkatapos ng lahat."Mahigpit niyang kinuyom ang kamao habang muling bumabalik ang poot at sakit sa kanyang puso.Pagd
Pilit na kumakawala si Elly sa pagkakailalim ni Carl sa kanya. Pero hindi na napigilan ni carl ang sarili binigyan nya ng mapupusok na halik si Elly sa labi na sya naman ikagulat ni Elly, ngunit sa halip na pigilan nito si Carl ay ginantihan nya ren ito sa di malamang dahilan. Tumagal ng halos dalawang minuto ang halikan ng dalawa ng maramdaman ni Elly ang mga kamay ni Carl ay nag uumpisa ng gumapang sa malulusog nitong d*bd*b na sya lalong nagparamdam ng kakaibang init kay elly, sumabalit tuloy paren ang pag angking ni carl sa mga labi nito.dahan dahang nilaro ni Carl ng kanyang mga kamay ang d*bd*b ni Elly at ng maramdaman niya ang pag iinit ng babae ay hinalikan na nya ito sa le*g na sya lalong nag patindi sa pag iinit nito, hangang ang halik na yun ay napunta sa mga d*d* ni Elly,Shit, Elly, ano bang ginagawa mo, hindi na to pwede, sambit nito sa kanyang isipan. Subalit hindi naman niya mapigilan ang sarili dahil alam niyang sarap na sarap siya sa ginagawa ng lalaki. Hanga
Mabilis na nagbihis si Elly, kahit mabigat pa rin ang kanyang mga talukap sa antok.Habang inaayos ang sarili sa harap ng salamin, napailing siya.“Ano bang ginagawa ko?” mahina niyang usal.Pero kahit gusto niyang balewalain, hindi siya mapakali.Makalipas ang isang oras, dumating siya sa bar na ibinigay ng manager.Tahimik na ang paligid patay ang karamihan sa mga ilaw, maliban sa kislap ng karatulang “OPEN” sa labas, na tila pilit pa ring nagmamatigas sa hatinggabi.Pagpasok niya, sinalubong siya ng isang babae.“Ma’am Elly? Ako po ‘yung tumawag kanina. Nandito po si Sir Carl, sa may sulok.”Tumango lang si Elly at tahimik na sumunod.Paglapit niya, natanaw niya si Carl nakasandal sa sofa, nakayuko, at halatang lasing na lasing.May ilang bote ng alak sa mesa, at amoy na amoy ang halimuyak ng alak sa hangin.“Carl,” tawag ni Elly, may halong inis at pagod sa boses. “Ano bang pinaggagawa mo?”Dahan-dahang itinaas ni Carl ang ulo. Namumungay ang kanyang mga mata, at bahagyang ngumiti
“Elly, siguro ako na alam mo na kung bakit kita pinatawag dito,” mariing sabi ni Carl, habang nakatitig nang diretso sa kanya.“Bakit po, sir? Tungkol po ba ito sa presentation ko kanina?” maang-maangang tugon ni Elly, pilit na pinapanatili ang kalmado niyang tinig.“Sino ang batang lalaki sa lobby?” tanong ni Carl, mahinahon ngunit matalim ang tono.“Bata, sir? Sino pong bata?” pautal na sagot ni Elly, halatang nabigla.“Wag ka nang mag-maang-maangan pa, Elly. Ang batang lalaki na kasama mo sa lobby kanina — alam kong nakita mong nakatingin ako sa inyo.”Pagkarinig ni Elly sa mga salitang iyon, para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso, ramdam niya ang panginginig ng kanyang mga kamay habang pinipilit niyang itago ang kaba. Nanuyo ang kanyang lalamunan, at biglang sumikip ang kanyang dibdib Hindi niya malaman kung saan ibabaling ang tingin ,sa sahig, sa mesa, o kay Carl na patuloy pa ring nakatitig sa kanya. Sa loob-loob niya, naghalo ang







