KABANATA 2

Hindi pa rin makapaniwala si Isabel Mendoza sa nangyari.

Nakatayo pa rin siya sa gitna ng café habang nakatitig sa pintuang nilabasan ng lalaking nagngangalang Gabriel Villanueva.

Parang huminto ang oras.

Maging ang mga kasamahan niya sa trabaho ay hindi makapagsalita.

Hanggang sa marinig niya ang malalim na buntong-hininga ng manager nilang si Ma'am Linda.

"Ay, naku, Belle..." Mahina nitong hinawakan ang balikat niya. "Alam mo ba kung sino ang nabuhusan mo ng kape?"

Napakurap siya.

"Hindi po."

Napailing ang manager.

"Si Gabriel Villanueva 'yon."

"Wala akong kilala sa pangalang 'yon."

Napahawak sa noo si Ma'am Linda.

"Anak, siya ang may-ari ng Villanueva Group."

Nanlaki ang mga mata ni Belle.

Ang Villanueva Group ang isa sa pinakamalalaking kumpanya sa Pilipinas. May mga negosyo ito sa real estate, hotel, logistics, at construction.

Kahit ang maliit nilang café ay minsan nang nagsu-supply ng pagkain sa ilan sa mga opisina nito.

Hindi niya lang inakalang ang lalaking nabuhusan niya ng kape ay ang mismong CEO.

"Lagot..." bulong niya.

"Baka idemanda niya ako."

Natahimik si Ma'am Linda.

"Kung ibang tao 'yon, baka napatawad ka pa."

"Pero si Gabriel..."

Napabuntong-hininga ito.

"Napakahigpit niyon."

"Hindi siya nagpapalampas ng pagkakamali."

Parang lalong nanlambot ang mga tuhod ni Belle.

Hindi na niya halos marinig ang mga sumunod na sinabi ng manager.

Iisa lang ang pumapasok sa isip niya.

Anim na digit.

Ilang taon niyang pag-iipunan ang suit na iyon?

---

Paglabas niya ng café ay agad niyang tinawagan ang kanyang ina.

Ngunit hindi ito sumasagot.

Napakagat siya sa labi.

Mabilis siyang sumakay ng jeep papunta sa inuupahan nilang maliit na apartment sa Pasay.

Habang nasa biyahe...

Paulit-ulit niyang iniisip ang sinabi ng CEO.

"Utang mo sa akin ang suit na 'yan."

Hindi niya alam kung seryoso ba ito o pananakot lang.

Pero sa klase ng tingin nito...

Mukhang hindi ito nagbibiro.

---

Pagdating sa apartment ay agad siyang bumaba.

"Ma!"

Tahimik.

Muling sumigaw si Belle.

"Ma!"

Biglang bumukas ang p***o ng katabing unit.

Lumabas ang kanilang kapitbahay na si Aling Nena.

"Naku, Belle!"

"Bakit po?"

"Dinala ang nanay mo sa health center."

Parang gumuho ang mundo niya.

"Ano?!"

"Bigla raw nahilo."

"Hindi na makahinga."

Hindi na siya nagtanong pa.

Patakbo siyang lumabas.

---

Pagdating sa health center...

Naabutan niyang nakahiga ang kanyang ina.

Maputla.

May oxygen.

Nakakabit ang dextrose.

"Mama..."

Napaluha siya.

Napangiti nang mahina ang kanyang ina.

"Anak..."

"Bakit ka pa tumakbo?"

"Okay lang ako."

Hindi na napigilan ni Belle ang pag-iyak.

"Ma..."

"Huwag mo akong takutin."

Hinawakan ng kanyang ina ang pisngi niya.

"Tumigil ka."

"Hindi bagay sa'yo ang umiiyak."

Lalong sumikip ang dibdib niya.

Lumapit ang doktor.

"Ikaw ba ang anak?"

"Opo."

"Kailangan nating ilipat siya sa mas malaking ospital."

"Bakit po?"

"Kailangan na niyang operahan."

Biglang nanlamig ang katawan ni Belle.

"Magkano po?"

Nag-alinlangan ang doktor bago sumagot.

"Mahigit isang milyong piso."

Parang tumigil ang mundo.

Isang milyon?

Ni isang daang libo ay hindi pa niya nahahawakan sa buong buhay niya.

Paano pa ang isang milyon?

"Dok..."

"Wala po kaming gano'ng kalaking pera."

Naiintindihan ng doktor ang sitwasyon.

Malungkot itong tumango.

"Kung maaantala ang operasyon..."

"Hindi namin masisiguro ang kondisyon niya."

Parang unti-unting nawalan ng lakas si Belle.

Napaupo siya sa labas ng health center.

Hindi niya alam ang gagawin.

Wala na siyang ibang malalapitan.

Naibenta na nila ang maliit nilang lupa sa Bicol.

Wala na ring maaasahang kamag-anak.

Pati ang mga kaibigan niya ay simpleng empleyado lamang.

Napayuko siya.

Unti-unting tumulo ang kanyang mga luha.

"Lord..."

"Hindi ko na po alam."

"Pagod na pagod na ako."

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon...

Pakiramdam niya gusto na niyang sumuko.

---

Lumipas ang halos sampung minuto.

Biglang may humintong itim na luxury sedan sa tapat ng health center.

Hindi niya ito pinansin.

Hanggang sa may isang lalaking naka-itim na suit ang lumapit.

"Miss Isabel Mendoza?"

Nagpunas siya ng luha.

"Opo?"

"Inutusan po ako ni Sir Gabriel."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

"Ano po?"

Iniabot ng lalaki ang isang puting sobre.

"Pinapapunta po kayo ni Sir."

Napakunot ang noo niya.

"Saan?"

"Sa Villanueva Corporate Center."

"Bukas."

"Alas nuwebe ng umaga."

Hindi niya agad tinanggap ang sobre.

"Bakit po?"

"Hindi ko rin po alam."

"Trabaho ko lang pong ihatid ang mensahe."

Tahimik niyang tinanggap ang sobre.

Pagkatapos ay umalis na rin ang lalaki.

Naiwan siyang nakatitig dito.

Dahan-dahan niya itong binuksan.

May isang business card.

Gabriel Alejandro Villanueva

President and CEO

Villanueva Group of Companies

Kasama nito ang isang maikling sulat.

Kung gusto mong mabayaran ang utang mo, pumunta ka. Huwag kang mahuhuli.

Mahigpit na napahawak si Belle sa papel.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero pakiramdam niya...

Hindi lamang tungkol sa suit ang gustong pag-usapan ng lalaking iyon.

At hindi niya rin alam...

Na ang pagpasok niya sa opisina ni Gabriel kinabukasan ang magiging simula ng isang kontratang tuluyang magpapabago sa kanyang buhay.

ITUTULOY...