KABANATA 6

Nabalot ng katahimikan ang buong opisina.

Parang huminto ang oras.

Hindi agad nakaimik si Isabel.

Maging ang sekretaryang nasa labas ay napasilip sa bahagyang nakabukas na p***o nang marinig ang sigaw ng babaeng bagong dating.

Matangkad ito.

Maputi.

Mahaba ang kulot na buhok na tila bagong galing sa salon.

Suot nito ang mamahaling beige dress at isang pares ng branded stilettos.

Halatang ipinanganak sa marangyang buhay.

Ngunit ang pinakamatingkad sa kanyang anyo ay ang galit na nagliliyab sa kanyang mga mata.

Diretso itong lumapit kay Gabriel.

"Sumagot ka!"

Matalim ang boses nito.

"Hindi ba't sinabi mong ako lang ang babaeng pakakasalan mo?"

Nanatiling kalmado si Gabriel.

Wala man lang bahid ng pagkagulat sa mukha nito.

Parang inaasahan na niyang darating ang babaeng iyon.

"Diana."

Mahina ngunit mariing banggit niya.

"Nasa opisina tayo."

"Wala akong pakialam kung nasa opisina tayo!" halos mapasigaw si Diana.

Napatingin ito kay Isabel mula ulo hanggang paa.

Isang mapanghusgang tingin.

"Siya ba?"

"Ito ba ang ipinalit mo sa akin?"

Hindi alam ni Isabel kung ano ang gagawin.

Pakiramdam niya ay wala siya sa lugar.

Hindi niya kilala ang babae.

Lalong hindi niya alam ang totoong relasyon nito kay Gabriel.

Mahigpit niyang hinawakan ang kontratang nasa kanyang kamay.

"Pasensya na po..."

Mahina niyang sabi.

"Sa tingin ko, mali ang oras ng pagpunta ko."

Tumayo siya.

Balak na sana niyang umalis.

Ngunit bago pa siya makalapit sa p***o...

Mahinang nagsalita si Gabriel.

"Maupo ka."

Napahinto si Isabel.

Hindi siya lumingon.

"Sir..."

"Sinabi kong maupo ka."

Mas malamig ang boses nito ngayon.

Unti-unti siyang bumalik sa kinauupuan.

Samantalang si Diana ay napapailing na lamang.

Hindi makapaniwala.

"Gabriel..."

"Mas pinapaboran mo pa siya kaysa sa akin?"

Nagkibit-balikat ang lalaki.

"Wala akong pinapaboran."

"Pero wala ka ring karapatang manggulo rito."

Napatawa si Diana.

Isang pagtawang puno ng pait.

"Wala akong karapatan?"

"Talaga?"

Bigla nitong inilapag ang isang brown envelope sa mesa.

Mahina lang ang pagkakabagsak nito.

Ngunit tila bomba ang naging epekto.

"Tingnan mo."

Hindi ito agad pinansin ni Gabriel.

Kaya si Diana na mismo ang nagbukas ng sobre.

May inilabas siyang ilang litrato.

Isa-isang ikinalat sa ibabaw ng mesa.

Napatingin si Isabel.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Lahat ng litrato...

Si Gabriel ang kasama.

Mas bata ito.

Mas nakangiti.

At katabi ang parehong babae.

May larawan pa silang magkahawak-kamay.

May yakapan.

May halikan.

May isa pang kuha habang magkasamang nagdiriwang ng Pasko kasama ang isang matandang babae.

Hindi na kailangang magpaliwanag.

Malalim ang naging relasyon nila noon.

Tahimik na pinagmasdan ni Gabriel ang mga larawan.

Wala pa ring emosyon ang mukha nito.

"Anong gusto mong mangyari?"

Direktang tanong niya.

Napaluha si Diana.

"Gusto kong tuparin mo ang ipinangako mo."

"Tayo ang ikakasal."

"Hindi siya."

Tahimik ang buong opisina.

Maging si Isabel ay hindi makahinga nang maayos.

Hindi niya maintindihan.

Kung mahal pala ng lalaking ito ang babaeng nasa harapan nila...

Bakit siya pa ang inalok nitong pakasalan?

Napatingin siya kay Gabriel.

Sa unang pagkakataon...

May nakita siyang pagod sa mukha nito.

"Diana."

"Tapos na tayo."

Mabilis na umiling ang babae.

"Hindi!"

"Hindi pa tayo tapos!"

"Hindi mo puwedeng sabihin iyan pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan natin!"

Bigla nitong itinuro si Isabel.

"Alam ba niya?"

"Na minsan mo na akong pinangakuang magiging asawa?"

"Wala siyang kinalaman dito."

Malamig ang sagot ni Gabriel.

"Meron!"

Sigaw ni Diana.

"Dahil siya ang dahilan kung bakit mo ako itinatapon ngayon!"

Hindi na nakatiis si Isabel.

Tumayo siya.

"Hindi po."

"Pasensya na po, pero wala po akong alam sa nangyayari."

"Hindi ko rin po gusto ang sitwasyong ito."

Tinitigan siya ni Diana.

Mula ulo hanggang paa.

Pagkatapos ay ngumiti ito.

Ngunit hindi iyon ngiti ng isang masayang tao.

Isa iyong ngiti ng isang babaeng nasasaktan.

"Maganda ka."

Mahina nitong sabi.

"Mukha ka ring inosente."

"Pero mag-ingat ka."

Napakunot ang noo ni Isabel.

"Bakit po?"

Dahan-dahang lumapit si Diana.

Huminto ito sa mismong harapan niya.

Saka bumulong.

"Kapag minahal mo si Gabriel..."

"...ikaw ang pinakakawawang babae sa buong mundo."

Parang may malamig na hangin na dumaan sa katawan ni Isabel.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Pagkatapos sabihin iyon ay tumalikod si Diana.

Ngunit bago ito tuluyang lumabas...

Huminto ito sa pintuan.

Hindi na ito lumingon.

"Gabriel."

Mahina ang boses nito.

"Akala mo ba..."

"...ikaw lang ang may alam ng sikreto?"

Biglang nanigas ang lalaki.

Sa unang pagkakataon...

Nagbago ang ekspresyon nito.

Unti-unti itong tumingin kay Diana.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

Napangiti ang babae.

Isang ngiting puno ng misteryo.

"Hindi mo pa rin ba sinasabi sa kanya?"

Nanlaki ang mga mata ni Gabriel.

"Diana."

"Enough."

Ngunit hindi na ito nakinig.

Diretso nitong tiningnan si Isabel.

"Miss Mendoza..."

"Kung gusto mong malaman kung bakit galit na galit sa'yo ang lola ni Gabriel noong una kayong nagkita..."

"...at kung bakit ikaw mismo ang pinili niyang maging asawa ng apo niya..."

Huminto ito sandali.

Sinadya nitong patagalin ang katahimikan.

Bawat segundo ay tila isang kutsilyong dahan-dahang bumabaon sa dibdib ni Isabel.

Pagkatapos...

Isang pangungusap ang tuluyang nagpayanig sa buong silid.

"Dahil ang totoong dahilan ng pagkamatay ng ama mo..."

"...ay may direktang kinalaman sa pamilya Villanueva."

Tuluyang namutla si Isabel.

Habang si Gabriel naman ay biglang napatayo.

"Diana!"

Ngunit huli na.

Nakahabol na ang katotohanan.

At sa pagkakataong iyon...

Parehong alam nina Gabriel at Diana na simula pa lamang iyon ng isang lihim na kayang sirain hindi lamang ang kanilang kontrata...

Kundi pati ang pag-ibig na hindi pa man nagsisimula ay nakatakda nang masaktan.