KABANATA 4

Hindi agad nakasagot si Isabel Mendoza.

Pakiramdam niya ay biglang bumigat ang hangin sa loob ng napakalawak na opisina.

Mahigpit niyang pinisil ang hawakan ng kanyang lumang handbag habang nakatitig sa lalaking nasa kanyang harapan.

Si Gabriel Villanueva ay nanatiling kalmado.

Para bang normal lamang ang tanong na ibinato nito.

Samantalang si Belle...

Pakiramdam niya ay unti-unting nawawala ang lakas ng kanyang mga tuhod.

"Ano po ang ibig ninyong sabihin?" maingat niyang tanong.

Bahagyang sumandal si Gabriel sa swivel chair nito.

"Tama ang narinig mo."

"Businessman ako."

"Hindi ako nagbibigay ng pera nang walang kapalit."

Tahimik siyang napalunok.

"Kahit isang milyon pa ang kailangan mo..."

"...hindi kita tutulungan kung wala akong mapapala."

Napayuko si Belle.

Hindi niya alam kung bakit, pero parang may bumara sa kanyang lalamunan.

Hindi siya sanay sa ganitong klaseng usapan.

Lumaki siyang itinuro ng kanyang ina na huwag mang-abala ng ibang tao.

Lalong hindi siya sanay na may hinihinging kapalit ang bawat kabutihang ginagawa.

Huminga siya nang malalim.

"Wala po akong maibibigay."

"Tama."

Mabilis ang sagot ni Gabriel.

"Wala kang pera."

"Wala kang koneksiyon."

"Wala ka ring impluwensiya."

Tumitig ito sa kanya.

"Pero mayroon kang kailangan ko."

Napakunot ang noo ni Belle.

"Ano po iyon?"

Hindi agad sumagot ang lalaki.

Sa halip ay tumayo ito at naglakad patungo sa malaking bintanang salamin.

Nakatalikod ito habang nagsasalita.

"Alam mo ba kung bakit hindi pa ako nag-aasawa?"

Napailing si Belle.

"Hindi po."

"Dahil sawa na ako."

"Saan po?"

"Sa mga babaeng nagpapanggap."

Tahimik ang buong silid.

"Lahat sila pare-pareho."

"Kapag nalaman nilang ako si Gabriel Villanueva..."

"...bigla silang nagiging mabait."

"Nagiging mahinhin."

"Nagiging perpektong babae."

Ngumiti ito nang mapait.

"Pero kapag pera na ang pinag-uusapan..."

"...lumalabas ang tunay nilang kulay."

Napansin ni Belle ang bahagyang paninigas ng balikat ng lalaki.

Sa unang pagkakataon...

Parang may lungkot siyang nakita rito.

"Bata pa lang ako..."

"Marami na akong nakitang tao na ginagamit ang pagmamahal para sa pera."

"Dahil doon..."

"Hindi na ako naniniwala sa pag-ibig."

Unti-unting lumingon si Gabriel.

Matalim pa rin ang mga mata nito.

Ngunit ngayon...

May kung anong bigat na nakatago sa likod ng malamig nitong tingin.

"Sa tingin ko..."

"...isa ka sa kakaunting babaeng hindi interesado sa kayamanan ko."

Nanlaki ang mga mata ni Belle.

"Hindi po..."

"Huwag mo akong maliin."

Malamig nitong putol.

"Hindi kita pinupuri."

"Sinasabi ko lang ang obserbasyon ko."

Napahiya siya.

Agad siyang yumuko.

"Pasensya na po."

Lumapit muli si Gabriel sa mesa.

May inilabas itong isang makapal na brown envelope.

Inilapag iyon sa harap niya.

"Buksan mo."

Dahan-dahan niyang binuksan ang sobre.

Pagkabasa pa lamang ng unang pahina...

Halos mahulog ang hawak niyang papeles.

CONTRACT MARRIAGE AGREEMENT

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Hindi siya makapagsalita.

Paulit-ulit niyang binasa ang pamagat.

Baka sakaling mali lang ang kanyang nakita.

Ngunit hindi.

Pareho pa rin.

Marriage Contract.

"Sir..."

"Nagbibiro po ba kayo?"

"Hindi ako nagbibiro."

Mahinahon ang sagot nito.

Nanginginig ang boses ni Belle.

"Bakit po ako?"

Tahimik na tumingin si Gabriel sa kanya.

"Dahil kailangan ko ng asawa."

Parang lalo siyang nalito.

"Pero..."

"Maraming babae ang gustong magpakasal sa inyo."

"Tama."

"At iyan mismo ang problema."

Napasinghap siya.

Hindi niya maintindihan ang ibig nitong sabihin.

Muli itong nagsalita.

"Dalawang linggo mula ngayon..."

"...walumpung taong gulang na ang lola ko."

"Isa na lang ang hiling niya."

Huminto ito sandali.

"Ang makita akong mag-asawa."

Napatingin si Belle sa kontrata.

"Kung hindi ko iyon gagawin..."

"...ibibigay niya ang malaking bahagi ng kumpanya sa ibang kamag-anak."

Ngayon lamang niya naunawaan.

Hindi ito tungkol sa pag-ibig.

Hindi rin ito tungkol sa kanya.

Isa lamang siyang solusyon.

Isang taong gagamitin.

Tahimik siyang napangiti.

Mapait.

"Kung ganoon..."

"...kailangan n'yo lang ng babaeng magpapanggap na asawa."

Tumango si Gabriel.

"Eksakto."

"Ano po ang mapapala ko?"

"Walong milyong piso."

Parang huminto ang paghinga niya.

"...Ano?"

"Walong milyon."

"Kasama na ang lahat ng gastusin sa pagpapagamot ng nanay mo."

Hindi siya makapaniwala.

Halos mawalan siya ng pandinig.

Napakagat siya sa labi.

Hindi...

Hindi ito maaaring totoo.

"Walang biro?"

"Wala."

"Ibibigay ko rin ang pinakamagandang ospital para sa nanay mo."

Biglang napuno ng luha ang kanyang mga mata.

Si Mama.

Maaari na siyang gumaling.

Hindi na niya kailangang mangutang.

Hindi na rin niya kailangang mamalimos ng tulong.

Ngunit...

May kapalit.

Napatingin siya sa kontrata.

"Hanggang kailan po?"

"Isang taon."

"Pagkatapos noon..."

"...maghihiwalay tayo."

Walang emosyon ang pagkakasabi ni Gabriel.

Para bang ordinaryong business deal lamang iyon.

"Tatanggap ka ng walong milyon."

"At pagkatapos..."

"Hindi na tayo magkakakilala."

Natahimik si Belle.

Biglang pumasok sa isip niya ang mga itinuro ng kanyang ina.

"Anak, huwag mong ipagbibili ang dignidad mo."

Ngunit naalala rin niya ang doktor.

"Kung maaantala ang operasyon..."

"Hindi namin masisiguro ang kondisyon niya."

Napapikit siya.

Para siyang pinipiga ng dalawang magkasalungat na desisyon.

Dignidad...

O buhay ng kanyang ina?

Tahimik na pinagmasdan siya ni Gabriel.

Hindi ito nagsalita.

Hinayaan siyang mag-isip.

Makalipas ang ilang minuto...

Dahan-dahang tumayo si Belle.

Mahigpit niyang isinara ang folder.

"Sir Gabriel..."

Huminga siya nang malalim.

"...hindi ko po kayang sagutin ngayon."

Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki.

"Kailangan ko pong pag-isipan."

Tumango ito.

"Bibigyan kita ng dalawampu't apat na oras."

"Pagkatapos noon..."

"...hindi ko na uulitin ang alok."

Tumalikod na si Belle.

Halos makarating na siya sa pintuan nang muling magsalita si Gabriel.

"Isabel."

Napahinto siya.

Hindi siya lumingon.

"Huwag mong kalilimutan."

Mahina ngunit mariin ang boses nito.

"Habang nag-iisip ka..."

"...lumalala rin ang kondisyon ng nanay mo."

Parang sinaksak ang puso ni Belle.

Hindi na siya nakasagot.

Tahimik siyang lumabas ng opisina.

Pagkasara ng p***o...

Saka lamang tumulo ang kanyang mga luha.

Hindi niya alam...

Kung umiiyak ba siya dahil sa kahihiyan...

O dahil sa katotohanang unti-unti na siyang nauubusan ng pagpipilian.

Habang nasa loob naman ng opisina...

Tahimik na nakatanaw si Gabriel sa malawak na siyudad.

Biglang bumukas ang lihim na p***o sa gilid ng bookshelf.

Lumabas ang isang matandang babae na elegante ang tindig at nakasuot ng puting Filipiniana.

Nakangiti ito habang pinagmamasdan ang apo.

"Tingin ko..."

"...siya na ang babaeng hinihintay natin."

Napalingon si Gabriel.

"Kilala n'yo siya, Lola?"

Ngumiti lamang ang matanda.

Isang makahulugang ngiti.

Ngunit ang hindi alam ni Gabriel...

Matagal nang kilala ng kanyang lola si Isabel.

At may isang lihim itong itinago sa loob ng dalawampung taon...

Lihim na kayang baguhin ang lahat ng paniniwala niya tungkol sa babaeng balak niyang gawing asawa sa kontrata.