chapter 4

VANESSA 

“Tingnan mo ‘yung mga lagayan ang gaganda mukhang mamahalin ang mga pagkain.” 

Tiningnan ko ‘yung pangalan na nasa plastic at nag-search ako sa g****e, nanlaki ang mata ko dahil kilalang restaurant yon na madalas na kinakainan ng mga mayayaman.

Bawat isang order ay halos ilang libo ang presyo.

“Bakit ayaw mo pang kumain? Ang sasarap nga panay ka cellphone.” 

“Ma, tingnan mo ‘to.” Pakita ko sa cellphone. 

“Ano ‘yan?” Hindi maunawaan ni mama.

“Ma, diyan galing ang pagkain na ‘yan at isa pa lahat ng mga kumakain diyan kung hindi sikat na artista ay mga bilyonaryo.” 

Natigilan si mama sa pagsubo dahil sa sinabi ko.

“Ibig mong sabihin ‘yung kaibigan ng papa Alessia na sinasabi niya na nagbigay nito bilyonaryo?” 

Tumango ako at biglang napangiti si mama dahil sa sinabi ko.

“Kung ganun baka tulungan siya no’n dahil wala ng papa niya at malay mo bigyan siya ng pera.”

“Mukha ka talagang pera.” Sabi ko na natatawa at tumawa rin siya.

“Parang ikaw hindi?” 

“Kanino pa ba magmamana?” Taas kilay kong sabi at pareho kaming tumawa.

“Ngayon lang tayo makakatikim ng ganito ang sasarap at abot pa ‘to bukas ang dami.” 

“Lalaki kaya yung kaibigan ng papa niya? Kasi kung lalaki…” napapangiti kong sabi at nilingon ako ni mama.

“Type mo na naman? Kung lalaki yun malamang may pamilya na ‘yon.” Sagot ni mama.

“Ee, ano? Sa ganda kong ‘to malamang hindi niya ako mahihindian, ginastusan ko ang mukha ko at katawan dahil naghihintay ako ng lalaki na mag-aahon sa atin sa hirap ma. Feeling ko ito na ‘yon, kahit may asawa na siya aagawin ko siya lalo na kung totoo ang hinala ko na bilyonaryo siya.” 

Mahabang litanya ko at napapailing na lang si mama sa akin, ganito ako kapag gusto ko nakukuha ko. Marami naman na akong naka-relasyon at mapepera naman may iba matanda na, tinitiis ko lang para sa pera. 

Matapos naming kumain ni mama konti lang naman kinain ko dahil ayokong tumaba gusto ko sexy ako lagi. Nagmamadlai akong umakyat sa taas at kinatok si Alessia.

“Alessia tulog ka na ba? May itatanong lang ako.” 

Bumukas naman ang p***o at matamis na ngumiti ako sabay pasok sa loob at naupo ako sa higaan na walang kama.

“Bakit Vanessa?” Tanong niya.

“Wala naman, gusto ko lang mag-sorry sa ginawa ko sa’yo.” Sabi ko at kinuha ko ang kamay niya pinisil.

“O-okay na hayaan na natin ‘yon.” Sagot niya.

“Okay, anyway congrats pala. Anong work mo? At saan mo nakita yung kaibigan ni Tito?” Tanong ko at excited akong marinig ang sagot niya.

“Yun ba? Aa… secretary niya ako.” Alangan pa niyang sagot.

“Secretary ka niya? Nino?” Paninigurado kong tanong.

“Yung kaibigan ni papa, kinuha niya akong secretary niya.” 

“Talaga? Bakit ano ba posisyon niya doon?” Tanong ko ulit at ngayon palang tuwang-tuwa na ako.

“Hindi ko pa alam.” Sagot niya lang.

“Okay, kuwento mo sa akin bukas kapag nalaman mo at baka naman puwede mong sabihin sa kaibigan ng papa mo ipasok niya rin ako ng trabaho.” Hawak ko sa kamay niya pinalambing ko ang boses ko.

“S-sige, Vanessa.” 

Napangiti ako at niyakap ko siya bigla sabay taas kilay, syempre nagpapanggap lang ako pero ayoko talaga sa kanya ewan pero parang ang init ng dugo ko sa kanya.

“Sige na matulog ka na.” Paalam ko na.

Lumabas ako na nakangiti hanggang sa loob ng kuwarto parang may magandang kapalaran na naghihintay sa akin.

____

VEYRON 

Tahimik na umiinom ako ng alak rito sa may terrace habang nasa isip ang kaibigan kong si Simon. Hindi ko lubos maisip na talagang hindi ko na pala siya makikita dahil wala na siya.

Kaibigan, patawarin mo ako hindi man lang tayo ulit nagkita. Kung nasaan ka man ngayon alam kong masaya ka na, huwag kang mag-alala narito ako para sa anak mo. Hindi ko siya pababayaan.

Napalingon ako bigla ng may malakas na bumukas ang p***o at naglakad ako papasok sa loob. Si Davina ang asawa ko mukhang lasing na naman.

“Veyron, bakit hindi mo pinipirmahan yung kontrata na binigay ko sa’yo? 

Amoy na amoy ko ang alak mula sa kanya at ang namumungay niyang mata, hindi na rin maayos ang kanyang paglalakad.

“Davina, hindi ba sinabi ko na sa’yo pag-iisipan ko pa? Hindi ko maaaring pirmahan lang ang isang proposal na hindi ko pinag-aaralan muna.” 

Tumawa siya dahil sa sagot ko, tawang mapang-asar.

“Really? Kapag ako ang may proposal kailangang pag-isapan mo muna? Wala na nga akong silbi mas lalo mo pang pinaparamdam na wala akong kuwenta!” 

Hindi ako sumagot dahil ganito naman siya palagi at kapag sumagot ako tiyak na hahaba lang. Siya lang ang nag-iisip na wala siyang kuwenta, siya ang lumayo sa akin at inalayo niya ang sarili niya sa akin. 

Tanggap ko naman na wala siyang kakayahang mag-anak ngunit hindi niya matanggap at naunawaan ko naman ngunit kahit paulit-ulit kong pinapaliwanag na ayos lang wala. Hanggang sa malaya na kami sa isa’t isa, hinihintay ko nalang na siya na ang kusang humiwalay sa akin.

“Ganyan ka talaga, lagi kang tahimik. Kaya mas masarap pa sa labas dahil doon malaya ako, nagagawa ko ang gusto ko.” 

“Davina, mabuti pa matulog ka na.” Sabi ko at tinalikuran ko na siya.

“Yes, Mr. Caelmont. Goodnight and sweet dreams.” Sabay malakas niyang sinarado ang p***o.

Napapikit nalang ako dahil sa inasal niya at hindi ko na alam kung kailan ko pa kakayanin. Napatingin ako sa drawer naroon ang divorce paper na pinagawa ko pero hindi ko pa magawang ibigay sa kanya.

Tatlong taon na kaming kasal ni Davina, isang taon namin nalaman namin na hindi siya maaaring magkaanak. Doon nagsimula ang lahat, sinamahan ko siya sa lahat ng sakit at pinabayaan ko siya.

Akala ko kapag nailabas niya na lahat ng sakit sa pagsama-sama niya sa mha kaibigan niya ay magiging okay na kami. Ngunit mas lumala lalo na ang pag-iinom niya gabi-gabi at ilang beses kong nalaman na may ibang lalaki siyang nakakatalik. 

Hanggan ang mga ginawa niya ay balewala na lang sa akin, naghihintay na lang ako ng tamang panahon.