chapter 5

Maaga pa lang, nasa office na si Sheena.

Tantiya niya ay siya pa lang ang unang empleyado na dumating. Pagdating niya sa opisina, maingat pa siyang humakbang sa sementadong sahig. Dahil katatapos lang mag-mop ng janitor.

“Good morning po ma'am, masyado ka namang maaga ma'am” wika pa ng janitor sa kanya nang makita sya nito.

“Good morning din po, meron pa kasi akong tapusin, manong” sagot niyang May bahagyang ngiti.

Everything looked normal.

Organized.

Controlled.

Pero sa loob niya, hindi.

Hindi kasi siya nakatulog ng maayos kagabi.

Paulit-ulit lang sa isip niya ang panaginip.

Ang lugar, boses, ang pagbabago ng mukha.

At higit sa lahat ang tanong...

"Who do you see?"

Nagpahinga siya ng malalim.

“Focus" wika niya sa sarili.

Kailangan niyang mag-focus.

Hindi siya pwedeng magpadala.

Hindi siya pwedeng magkamali.

Hindi ngayon at lalo hindi kung kaharap niya si—

Napapikit siya sandali.

Huminga nang malalim.

Once.

Twice.

Then she straightened her posture.

Calm and control. At least… iyon ang gusto niyang ipakita.

—

“Good morning, Ms. Del Fuente.”

Napalingon siya.

Si Mia.

Nakangiti, pero mapanuri ang tingin.

“Good morning,” sagot ni Sheena, pilit steady ang boses.

Tinitigan siya ni Mia ng ilang segundo.

“Are you okay?” diretsong tanong nito.

Saglit siyang napahinto.

“Yeah… why?” casual niyang sagot kahit medyo pilit.

“You look like you didn’t sleep.” anito.

Napabuntong-hininga siya ng mahina.

“Hindi lang siguro sanay,” iwas niya.

Ayaw niyang pag-usapan at ayaw niyang ipaliwanag.

Dahil kahit siya ay hindi niya maintindihan ang sarili niya.

Tumango si Mia, pero halatang hindi kumbinsido.

“Just… be careful today,” sabi nito.

Napatigil siya. “Why?” agad niyang tanong.

Sumulyap si Mia sa paligid bago bahagyang lumapit.

“Bad mood si Sir.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

Hindi niya alam kung bakit, pero biglang bumigat ang dibdib niya.

“…I see.”

“Like… worse than usual,” dagdag ni Mia.

Napakagat labi si Sheena.

“Good luck.” Sabi pa nito at umalis na.

Iniwan siya—

na mas lalo pang kinakabahan.

—

Ilang minuto ang lumipas.

Bumukas ang elevator.

At sa simpleng tunog na iyon ay parang biglang huminto ang mundo ni Sheena.ñ

Hindi pa niya nakikita, pero naramdaman na niya ang pressure at presence nito.

Yung parang, ang aura nito na hindi mo kailangang makita para maramdaman.

Dahan-dahan siyang napalingon.

At doon, nakita niya si Carlo.

Naka-black suit. Perpekto, pero ang aura nito mas malamig kaysa kahapon.

Sa bawat hakbang nito papalapit,

parang sumisikip ang hangin sa paligid.

Napalunok si Sheena.

She stay calm and stay professional.

Hindi siya pwedeng magpadala.

Lumapit ito ng diretso.

Hanggang sa tumigil sa harap niya.

“Good morning, sir,” bati niya, maingat.

Ngunit tahimik lang ito ay walang sagot.

Mas lalong lumakas ang tensyon na nararamdaman niya.

Napilitan siyang tumingala.

At sa sandaling nagtagpo ang mga mata nila, parang bumalik ang lahat.

Ang kanyang panaginip.

Ang lapit at ang boses.

Who do you see?

Napahigpit ang hawak niya sa tablet.

Pero hindi siya umiwas at hindi siya pwedeng umiwas.

Hindi ngayon at hindi sa harap nito.

“Schedule.”

Isang salita. Malamig. Diretso.

Parang walang kahit anong emosyon.

Nag-blink siya then mabilis niyang inayos ang sarili.

“Yes, sir.”

Inabot niya ang tablet, pero nung kukunin na nito,

nagtagpo ang mga daliri nila.

Saglit lang.

Pero sapat na iyon para manginig ang buong sistema niya.

Parang may kuryenteng dumaloy sa balat niya.

Napaatras siya agad na parang napaso.

Napansin iyon ni Carlo.

Hindi nito agad kinuha ng tablet.

Sa halip, lalo lang tumalim ang tingin nito sa kanya.

“Something wrong?” tanong nito, mababa ang boses.

Napalunok siya. “Wala po.”

“Then why are you shaking?”

Napahinto siya.

Ngayon lang niya napansin na bahagyang nanginginig ang kamay niya.

Hindi niya alam kung dahil sa takot…

o dahil sa alaala ng panaginip.

“…I’m fine, sir.”

Hindi ito umimik, pero this time—

mas matagal.

Parang hindi siya pinapakawalan ng tingin nito.

Yon bang parang may hinahanap at parang gusto siyang kumpirmahin.

Saka, lumapit ito.

Na halos wala ng pagitan.

Napatigil ang hininga ni Sheena.

Hindi siya umatras at hindi siya makagalaw.

“…Look at me.” Mahina utos nito.

Dahan-dahan siyang tumingala.

At muling nagtagpo ang mga mata nila.

Ng mas malapit.

“At ngayon?” mababa nitong tanong.

Napahinto siya at parang tumigil ang oras.

Because she knows that question.

Narinig na niya iyon at naramdaman na niya iyon.

“Who do you see?”

Nanlaki ang mata niya at hindi siya makapagsalita sa narinig nyang tanong nito.

Parang naipit ang boses niya kasi hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Kung ano ang totoo..? At kung ano ang dapat niyang aminin? Naguguluhan siya.

Pero si Carlo, hindi inalis ang tingin nito sa kanya.

At sa unang pagkakataon ay may nakita siyang kakaiba sa mga mata nito.

Hindi lang lamig.

Hindi lang galit.

Kundi—

isang emosyon na pilit nitong tinatago..

“…Answer me?" Narinig niyang tanong nito.

Napahigpit ang hawak niya sa tablet, iyon na lang kasi ang anchor niya sa realidad.

Sa kabila ng kaba, parang may isang sagot na gustong lumabas sa labi niya na hindi niya nasabi...

Dahil pinipigilan niya ang sarili niyang nasabi iyon.

Hindi pwede at jindi dapat.

“…My boss, sir.” Iyon ang nailabas ng bibig niya.

Tumahimik ito. Medyo matagal siya nitong tinitigan.

Saka biglang tumalikod si Carlo.

Na parang wala lang, at parang walang nangyari.

“Follow me.”

At naglakad ito papasok sa opisina nito.

Naiwan siya na ang puso niya,

hindi pa rin kumakalma.

At habang sinusundan niya ito parang naramdaman niya pa rin ang bakas ng titig nito.

Sa pagkakataon na iyon,

hindi na niya sigurado kung alin ang mas kinakatakutan niya.

Yung malamig na ugali ni Carlo…

o yung epekto nito sa kanya.

—

Pagpasok nila sa loob ng opisina, agad itong naupo sa upuan nito. Na bumalik sa dati nitong cold, distant, unreadable aura.

Habang si Sheena ay nakatayo pa rin na tahimik at hawak ang tablet.

Pero hindi niya maayos ang sarili niya dahil sa kalabog ng dibdib na nararamdaman. Ang kabang hindi niya mapigilan.

“Start,” utos nito nang hindi man lang tumitingin sa kanya.

Napapikit siya saglit.

Then nagsalita, one by one.

Schedule.

Meetings.

Appointments.

Detalye.

Lahat tama.

Lahat maayos.

Pero pakiramdam niya bawat salita niya ay parang ang hirap niyang bigkasin dahil ramdam niya, na kahit hindi siya tinitingnan nito—

nakatuon pa rin ang atensyon nito sa kanya.

At nang matapos siya ay saka lang ito tumingala.

Na diretso ang tingin sa kanya.

At this time, mas matalim at parang mas personal.

“Don’t get distracted.”

Napahinto siya.

“I don’t tolerate mistakes.”

Malamig, diretso at parang may laman.

“…Yes, sir.” Naisagot niya lamang.

Hindi ito nagsalita hanggang sa kumilos siya para umalis at bumalik sa pwesto niya.

Pero bago siya tuluyang makaalis

nagsalita ito ng mahina. Pero sapat para marinig niya.

“…Especially not you.”

Nanlaki ang mata niya.

Pero hindi na ito nagsalita pa.

Hindi na rin tumingin ulit sa kanya na parang wala lang.

Pero sa dibdib niya, parang may sumabog.

At habang palabas siya ng opisina.

Nasa isip niya, hindi na ito basta trabaho at hindi na ito simpleng boss at assistant.

Dahil kahit anong pilit niyang iwasan, kahit anong pilit niyang itanggi...

si Carlo—

ay nagiging bahagi na ng mundo niya.

At ang kinatatakutan niya na parang hindi na siya sigurado kung gusto pa ba niyang umatras?

—

Kung dapat niyang iwasan si Carlo… bakit siya ang lalaking hindi niya kayang talikuran?

-

Ikaw, kung ikaw si Sheena… ano ang isasagot mo sa tanong ni Carlo—“Who do you see?”

-

Ready na ba kayo sa susunod? Dahil mas lalalim pa ang connection nila… at mas magiging nakaka-tense pa.

Comment please your answer below...