LOGINParang sa pangalan pa lamang, may kasama ng alaala.
“Matagal na kitang kinalimutan,” sambit ni Sheena habang nakatitig sa lumang pocketbook na hawak niya. “At pinilit kitang kalimutan.” Hinaplos niya ang cover nito, pinagmasdan ang lalaking ilang taon na niyang hinahangaan sa pamamagitan ng mga pahinang paulit-ulit niyang binabasa noon. Si Homer Alejandrino. Ang lalaking marunong umunawa, ang lalaking hindi natatakot ipakita ang pagmamahal, at ang lalaking palaging alam kung ano ang sasabihin sa babaeng mahal niya. Kung tutuusin, hindi naman niya kilala ang lalaking nasa cover. Isa lamang itong karakter sa isang kuwentong minsang nagbigay sa kaniya ng saya sa mga panahong gusto niyang tumakas mula sa mga problema ng totoong buhay. Ngunit bakit ngayon, nang makita niya ang mukha ni Carlo Sanchez, tila may isang bahagi ng nakaraan niya ang muling nabuhay? Napailing siya. “Hindi ka naman totoong tao, Homer,” bulong niya. “Kaya bakit parang ikaw pa ang dahilan kung bakit ako kinakabahan sa boss ko?” Napatawa siya nqqg bahagya sa sarili niyang tanong. “Lord, please. Trabaho lang ang kailangan ko. Hindi dagdag na problema sa puso.” Ibinalik niya ang pocketbook sa tabi ng kaniyang unan at humiga. Balak sana niyang magbasa pa ng ilang pahina, ngunit hindi nagtagal ay bumigat ang kaniyang mga talukap. Hindi niya namalayang nakatulog na siya, hawak pa rin ang lumang libro. At sa pagtulog na iyon, dinala siya ng kaniyang isip sa isang lugar na hindi niya inaasahan. Sa kaniyang panaginip… Nasa isang malawak na lugar si Sheena. Walang mga gusali, walang mga puno, at walang ibang taong nakikita. Mistulang walang hanggan ang paligid, at tanging ang sarili niyang mga yabag ang naririnig niya. “Hello?” tawag niya. Walang sumagot. “May tao ba rito?” Muli siyang lumingon sa paligid. Nang wala pa ring sumagot, napahawak siya sa kaniyang bewang. “Okay. Weird. Kung panaginip ito, sana man lang may magandang scenery.” “Finally…” Napalingon siya sa narinig na boses ng isang lalaki. Mula sa di-kalayuan ay may isang lalaking papalapit sa kaniya. Nakasuot ito ng itim na suit, matangkad, maayos ang tindig, at may mukhang tila kinuha mula mismo sa cover ng isang romance pocketbook. Nang makita niya nag malinaw ang mukha nito, kusang bumilis ang tibok ng kaniyang puso. “Homer…” bulong niya. Huminto ang lalaki sa harap niya at ngumiti. Ang ngiting pamilyar sa kaniya. Ang ngiting ilang beses niyang pinagmasdan habang binabasa ang kaniyang paboritong kuwento. “Akala ko ba kinalimutan mo na ako?” tanong nito sa malambing na tinig. Hindi agad nakasagot si Sheena. “Hindi ko alam,” amin niya. “Pero nandito ka.” “Of course. Hindi mo naman talaga ako kayang kalimutan.” Napataas ang kilay niya. “Wow. Confident ka, ah.” Tumawa ang lalaki. “Missed me?” Napangiti siya. “Maybe.” “Maybe?” “Don't push your luck, Homer.” Mas lumawak ang ngiti nito bago iniangat ang isang kamay at hinaplos ang pisngi niya. Maingat ang paghawak nito, tila natatakot na baka mawala siya kapag hindi nito iningatan ang bawat sandali. “Alam mo,” sabi ni Sheena, “kung ganito ka lang sana sa totoong buhay, maraming babae ang mahuhulog sa iyo.” “Pero ikaw lang ang gusto ko.” Napatigil siya. “Ganyan ka talaga magsalita sa libro,” bulong niya. “Kaya ang hirap mong kalimutan.” “Then don't.” Napatingin siya sa mga mata nito. Sa isang saglit, nawala sa isip niya na panaginip lamang ang lahat. Para bang tunay na kaharap niya ang lalaking matagal niyang hinangaan. “Hindi ka naman talaga nawala,” mahina niyang sagot. Ngunit biglang nagbago ang paligid. Ang hanging kanina ay banayad ay naging malamig. Ang mga daliri sa kaniyang pisngi ay tila naging mas mahigpit, at ang ngiti ng lalaki ay unti-unting naglaho. Napakunot ang noo niya. “Homer?” Nang muli siyang tumingin sa mukha nito, nanlaki ang kaniyang mga mata. Hindi na si Homer ang nasa harapan niya. Si Carlo Sanchez na. Naka-itim na suit din ito, ngunit walang bakas ng lambing sa mukha. Ang mga matang nakatitig sa kaniya ay malamig at mapanuri, gaya ng tuwing may pagkakamali siyang nakikita sa trabaho. “Sir?” gulat niyang tanong. Bahagyang yumuko si Carlo, sapat upang mapalapit ang mukha nito sa kaniya. “Still dreaming?” Napaatras siya. “I—I thought…” “You thought I was him?” putol nito. Hindi siya nakasagot. “Is that why you keep looking at me that way?” “Hindi po—” “At ngayon?” tanong ni Carlo, mas mababa ang tinig. “Who do you see?” Naramdaman ni Sheena ang pagbilis ng tibok ng puso niya. Hindi siya makagalaw. Hindi rin niya mahanap ang tamang sagot. “Answer me, Sheena.” Napatitig siya sa lalaki. Sa sandaling iyon, hindi na niya alam kung sino ang dapat niyang katakutan—ang boss niyang hindi niya kayang basahin, o ang sarili niyang pusong tila hindi na sumusunod sa mga utos niya. “Who do you see?” Biglang nagmulat ng mga mata si Sheena. Napabangon siya sa kama, hingal na hingal, habang mabilis na kumakabog ang kaniyang dibdib. May pawis sa kaniyang noo, at ilang segundo siyang nakatitig lamang sa madilim na silid. “Ano ba iyon?” Napahawak siya sa dibdib. “Panaginip lang iyon. Panaginip lang.” Ngunit bakit tila naririnig pa rin niya ang boses ni Carlo? Ang titig nito. Ang paraan ng pagtatanong. Ang distansiyang halos wala na sa pagitan nila. Napahawak siya sa unan at napasubsob dito. “Kung si Homer ang pangarap ko…” bulong niya, “si Carlo naman ang bangungot ko.” Huminto siya. “Pero bakit parang hindi nakakatulong ang pagsasabi ko niyan?” Napatingin siya sa orasan. Maaga pa, ngunit alam niyang hindi na siya makababalik sa mahimbiang na tulog. Kinuha niya ang pocketbook sa tabi ng unan at pinagmasdan ang cover. “Kasalanan mo ito, Homer. Kung hindi ka sana kamukha ni Sir Carlo, wala akong ganitong problema.” Para bang may sasagot sa kaniya mula sa pahina, ngunit siyempre, wala. Niyakap niya ang libro at muling humiga. “Bukas, professional na ulit ako. Walang panaginip, walang kakaibang pakiramdam, at lalong walang pag-iisip tungkol sa boss ko.” Sandali siyang tumigil. “Lord, sana marinig Mo ako.” Ngunit nang ipikit niya ang mga mata, ang huling mukha pa ring sumagi sa isip niya ay kay Carlo Sanchez. The Following Morning Maaga pa lamang ay nasa opisina na si Sheena. Pagpasok niya sa floor ng kanilang departamento, maingat siyang naglakad dahil katatapos lamang mag-mop ng janitor. “Good morning po, Ma’am,” bati ng matandang lalaki. “Masyado ka namang maaga ngayon.” Ngumiti siya. “Good morning din po, Manong. May tatapusin lang po ako.” “Trabaho agad? Hindi ka ba nag-aalmusal?” “May baon po ako.” “Siguraduhin mong kainin mo. Hindi puwedeng puro trabaho.” Napangiti si Sheena. “Opo. Salamat po.” Pagdating Sa Kaniyang Mesa, Inayos niya ang mga gamit at binuksan ang tablet. Maayos ang lahat. Ang mga dokumento ay nakahanay, ang schedule ni Carlo ay nakahanda, at ang mga kailangang i-review ay nasa tamang folder. Kung may makakakita sa kaniya, iisipin nitong maayos ang umaga niya. Pero sa loob ng kaniyang isip, may isang malaking tandang pananong. Who do you see? Napailing siya at pinilit ituon ang pansin sa trabaho. “Hindi tayo magpapatalo sa panaginip,” bulong niya. “Graduate ka ng college, Sheena. Nakaligtas ka sa thesis. Makakaya mong harapin ang isang masungit na CEO.” “Good morning, Ms. Del Fuente.” Napalingon siya. Nasa tabi na niya si Mia, may dalang kape at isang supot ng tinapay. “Good morning,” sagot niya. Inilapag ni Mia ang kape sa mesa niya at pinagmasdan ang kaniyang mukha. “Bakit mukha kang nakipag-away sa multo?” Napatingin si Sheena sa kaniya. “Excuse me?” “Dark circles. Magulong buhok. Tapos ang mga mata mo, parang may hinahanap na nawawalang pag-ibig.” Napatitig si Sheena. “Ang specific naman ng description mo.” “I'm observant. Part iyon ng trabaho ko.” Umupo si Mia sa bakanteng upuan. “So, ano? May problema ba?” “Wala.” “Sure?” “Very sure.” “Dream about someone?” Halos mabitawan ni Sheena ang tablet. Napangisi si Mia. “Aha! May tinamaan.” “Wala nga!” “Okay. Hindi ako nagtatanong kung sino.” “Wala ngang tao!” “Hindi ko pa sinasabing tao.” Napahawak si Sheena sa noo. “Mia, please. Maaga pa. Huwag mo akong simulan.” Tumawa ang kaibigan niya, ngunit nang mapansing hindi talaga maayos ang kaniyang kalagayan, naging seryoso ang mukha nito. “Seriously, are you okay?” Sandaling nag-alinlangan si Sheena bago tumango. “Hindi lang ako nakatulog nang maayos.” “Bakit?” “Personal reasons.” “Love life?” “Wala akong love life!” “Exactly. Kaya curious ako kung paano ka nagkaroon ng problema roon.” Napailing si Sheena, ngunit hindi niya napigilan ang isang maikling tawa. “Baliw ka talaga.” “Thank you. At least, may isang taong nakakakilala sa tunay kong personalidad.” Bago pa makasagot si Sheena, bahagyang yumuko si Mia at ibinaba ang boses. “Pero seryoso, mag-ingat ka ngayon.” “Bakit?” “Bad mood si Sir Carlo.” Nawala ang ngiti ni Sheena. “Masama naman lagi ang mood niya.” “Today is different. Kanina pa siya nasa executive office. May meeting siyang kinansela, at dalawang beses nang pinabalik ang report ng marketing department.” Napasinghap si Sheena. “Two times?” “Three, actually. Ayokong takutin ka, pero baka gusto mong magdasal muna.” “Mia!” “Fine. Good luck, bestie.” Tumayo si Mia at bumalik sa sariling mesa, habang si Sheena naman ay napatingin sa schedule ni Carlo. “Lord,” bulong niya, “kung puwede pong huwag muna siyang magtanong ng mahirap ngayong araw…” Sa mismong sandaling iyon, bumukas ang elevator. At dumating ang lalaking ayaw niyang makita sa kaniyang panaginip—ngunit kailangan niyang harapin sa totoong buhay. Si Carlo Sanchez. Naka-itim itong suit, malinis ang pagkakaayos ng buhok, at may hawak na folder. Wala itong ipinakitang anumang emosyon habang naglalakad patungo sa executive office. Nang mapadaan ito sa mesa niya, agad siyang tumayo. “Good morning, sir.” Hindi sumagot si Carlo. Diretso lamang itong naglakad, at ilang sandali pa ay bumukas ang p***o ng opisina nito. Napaupo si Sheena. “Okay,” bulong niya sa sarili. “Professional. Calm. Collected.” “Ms. Del Fuente.” Halos mapatalon siya nang marinig ang boses mula sa p***o. Nakatayo si Carlo roon, nakatingin sa kaniya. “Yes, sir?” “Inside. Bring my schedule and the revised report.” “Right away, sir.” Kinuha niya ang tablet at mga dokumento. Bago pumasok, inayos muna niya ang suot niyang blouse at itinuwid ang balikat. Hindi siya si Homer. Boss mo siya. Boss mo lang. Pumasok siya at inilapag ang mga dokumento sa mesa. “Your schedule for today, sir. The ten o’clock meeting has been confirmed, and the revised report is ready for your review.” Kinuha ni Carlo ang folder, ngunit hindi agad ito binuksan. “Did you review section three?” “Yes, sir. I checked the figures and revised the summary based on the feedback from yesterday.” “Explain it.” Napakurap siya. “Section three, sir?” “Is there another section three in that report?” Napapikit sana si Sheena sa inis, ngunit pinigilan niya ang sarili. “No, sir. I’ll explain.” Lumapit siya sa mesa at binuksan ang report. Ipinaliwanag niya ang mga pagbabago, ang datos na ginamit, at ang dahilan kung bakit iyon ang naging rekomendasyon niya. Sa kalagitnaan ng paliwanag, tumayo si Carlo at lumapit upang tingnan ang dokumento. Hindi niya namalayang napalapit na pala ito sa kaniyang tabi. “Here,” sabi niya, itinuro ang isang bahagi ng report. “The projected increase is based on the previous quarter’s performance. I also included a conservative estimate in case the campaign doesn’t reach its target audience.” “Why conservative?” “Because I don’t think we should base the entire plan on the best possible outcome, sir. We should also prepare for the risks.” Tumingin si Carlo sa kaniya. “Who taught you to think that way?” “Wala po, sir. I just thought it would be more practical.” “Good.” Isang salita lamang, ngunit napahinto si Sheena. Good? Hindi niya alam kung tama ang narinig niya. “Did you say something, sir?” Tumaas ang isang kilay ni Carlo. “Do you need me to repeat it?” “No, sir.” “Then continue.” Bumalik siya sa report, ngunit hindi na niya maiwasang mapansin ang lalaking nakatayo sa tabi niya. Ang parehong mukha. Ang parehong tindig. Ang parehong pares ng mga matang nakita niya sa panaginip. Nang iabot niya ang tablet kay Carlo, nagtagpo ang kanilang mga daliri. Napabitaw siya nang bahagya. Napansin iyon ng lalaki. “Something wrong?” “Nothing, sir.” “Then why are you shaking?” Napatingin siya sa sariling kamay. Bahagya nga itong nanginginig. “I’m fine, sir.” Hindi agad kumilos si Carlo. Sa halip, pinagmasdan siya nito na para bang may sinusubukang unawain. “Look at me.” Napahinto siya. “Sir?” “I said, look at me.” Dahan-dahan siyang tumingala. Nang magtagpo ang kanilang mga mata, tila bumalik ang eksenang napanaginipan niya. Ang malawak na lugar. Ang boses ni Carlo. Ang tanong na hindi niya nasagot. “Who do you see?” Namutla siya. Hindi niya inaasahang maririnig ang eksaktong mga salitang iyon mula sa totoong Carlo. “Sir…?” Bahagyang kumunot ang noo nito. “Why do you look like you’ve seen a ghost?” “Wala po.” “Are you sure?” “Yes, sir.” Mas tumalim ang tingin nito. “Then answer me.” Hindi niya alam kung bakit, ngunit ang simpleng utos na iyon ay tila mas mahirap sundin kaysa sa lahat ng trabahong ipinagawa nito sa kaniya. Gusto niyang sabihin ang totoo. Gusto niyang sabihing nakikita niya ang lalaking nasa cover ng kaniyang paboritong pocketbook. Ang lalaking minsang naging bahagi ng kaniyang mga pangarap. Ang lalaking kagabi lamang ay nagtanong sa kaniya sa isang panaginip kung sino ang nakikita niya. Ngunit hindi niya kayang sabihin ang lahat ng iyon sa kaniyang boss. Kaya pinilit niyang ngumiti at inayos ang pagkakahawak sa tablet. “My boss, sir.” Ilang segundo siyang pinagmasdan ni Carlo. “Your boss?” “Yes, sir.” “Nothing else?” Parang may kung anong kumurot sa dibdib niya. “Nothing else, sir.” Hindi agad sumagot si Carlo. Tumingin ito sa tablet, saka sa report, bago ibinalik ang mga dokumento sa mesa. “Fine. You may go.” “Thank you, sir.” Mabilis siyang lumabas ng opisina at bumalik sa kaniyang mesa. Pagkaupo, agad siyang tinapik ni Mia sa braso. “Ano ang nangyari sa loob? Bakit mukha kang nakakita ng multo?” Napatingin si Sheena sa kaibigan. “Wala.” “Hindi ako naniniwala sa ‘wala’ kapag ganyan ang mukha mo.” Huminga siya nang malalim at tumingin sa saradong p***o ng executive office. “Mia, may itatanong ako.” “Go.” “Naniniwala ka ba na puwedeng mapanaginipan ng isang tao ang isang bagay bago iyon mangyari?” Nag-isip si Mia. “Depende. Kung panaginip tungkol sa pagkain, baka gutom ka lang. Kung panaginip tungkol sa trabaho, baka stressed ka. Kung panaginip tungkol sa boss mo…” “Wala akong sinabing tungkol sa boss ko!” “Hindi ko rin sinabing si Sir Carlo.” Napahawak si Sheena sa noo. “Bakit ba ang talino mo sa maling pagkakataon?” “Gift ko iyon.” Napangiti si Sheena nang bahagya, ngunit mabilis ding nawala ang ngiti niya. Dahil sa likod ng p***o, naroon si Carlo Sanchez—ang lalaking tinawag niyang bangungot ilang oras lamang ang nakalipas. At hindi niya alam kung bakit ang tanong na narinig niya sa panaginip ay tila may kasamang sagot na unti-unti nang lumalapit sa kaniyang puso. Inside Carlo’s Office Nakatayo si Carlo sa harap ng malaking bintana, hawak ang report na iniwan ni Sheena. Ilang beses niyang sinubukang ituon ang pansin sa mga numero, ngunit bumabalik ang isip niya sa mukha ng kaniyang assistant. Ang pagkabigla nito nang tanungin niya kung sino ang nakikita nito. Ang panginginig ng mga kamay nito. At ang paraan ng pagsagot nitong, My boss, sir. Dapat ay iyon na ang katapusan ng usapan. Trabaho ang kanilang relasyon, at wala siyang dahilan upang mag-isip pa tungkol doon. Ngunit may kakaiba sa naging reaksyon ni Sheena. May mga sandaling tila may gusto itong sabihin, ngunit pinipili nitong itago. Napatingin siya sa isang lumang larawan na nakalagay sa drawer ng kaniyang mesa. Si Ruby. Ang babaeng minsan niyang pinangakuan ng habang-buhay. Ang babaeng minahal niya nang buong puso, ngunit hindi dumating sa araw na dapat sana'y pinakamasaya sa kanilang dalawa. “Why?” mahina niyang tanong sa larawang hawak niya. “Why didn’t you come?” Walang sagot na dumating. Matagal na niyang pilit isinasara ang bahaging iyon ng kaniyang buhay. Ngunit sa pagdating ni Sheena, may mga bagay na hindi niya maipaliwanag—at ayaw niyang amining unti-unti siyang nagiging mausisa tungkol sa dalaga. Hindi dahil kamukha nito si Ruby. Hindi rin dahil sa kakaibang reaksiyon nito tuwing nagkakatitigan sila. Kundi dahil may isang bagay sa pagkatao ni Sheena na hindi niya mawari. Matapang ito kahit kinakabahan. Marunong itong manindigan kahit nasa harap niya. At sa kabila ng mahigpit niyang pamamalakad, hindi ito basta sumusuko. Ibinaba niya ang larawan ni Ruby at muling tumingin sa report. “Get a grip, Carlo,” bulong niya sa sarili. Ngunit bago niya maibalik ang dokumento sa folder, sumagi sa isip niya ang mga mata ni Sheena nang sabihin nitong, My boss, sir. Bakit parang hindi iyon ang sagot na inaasahan niya? Napailing siya at bumalik sa kaniyang upuan. May mga tanong siyang hindi dapat itanong. At may mga damdaming hindi niya dapat hayaang lumago. Gayunpaman, sa kabilang panig ng p***o, naroon si Sheena—ang assistant na dapat sana'y isa lamang pangalan sa kaniyang schedule. Ngunit sa araw na iyon, hindi niya maiwasang maalala ang mukha nito. At, naisip niyang baka may higit pa siyang gustong malaman tungkol sa babaeng iyon. Please follow, comment, and subscribe kung nagustuhan ninyo ang kuwento. Maraming salamat sa patuloy ninyong suporta! Chapter End. ------ May mga lalaking sa panaginip lamang natin nakikilala, ngunit may mga pagkakataong ang lalaking kaharap natin ang siyang dahilan kung bakit hindi na natin maihiwalay ang pangarap sa katotohanan.”“One month?”Napatingin si Enzo Pineda sa itinerary na inilapag ng kaniyang kambal na si Lawrence sa ibabaw ng mesa.“Lawrence, tell me you're joking.”Hindi agad sumagot ang kapatid. Abala ito sa pagbabasa ng mga dokumentong nakabukas sa laptop.“I'm not joking, Enzo. You'll be representing our company at the international writing event.”“Alam ko kung ano ang nakasulat dito. Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit ako ang kailangang pumunta. At bakit isang buwan?”Ngayon lamang nag-angat ng tingin si Lawrence.“Because we need someone who understands the publishing business, someone who can represent our interests and negotiate with potential international partners.”“Marami tayong puwedeng ipadala. Nariyan ang marketing director, senior editors, at ang international relations team. Bakit hindi isa sa kanila?”“Because I chose you.”Napaupo si Enzo sa sofa at napailing.Mag
Hindi na mabilang ni Ruby kung ilang beses siyang sumilip sa bintana nang gabing iyon.Nasa sala siya ng kanilang simpleng bahay, hawak ang isang tasa ng mainit na tsokolate na inihanda ng kaniyang ina. Sa labas, maririnig ang mahinang ingay ng mga sasakyang dumaraan sa kalsada, habang ang kaniyang ama ay nagpapahinga na sa kuwarto.Nasa mesa naman ang ilang kahon ng kakaning hindi naubos sa paninda ng kaniyang ina. Katabi ng mga iyon ang mga kuwaderno ni Ruby na puno ng mga ideya para sa bago niyang romance novel.Ngunit kahit marami siyang dapat gawin, iisa lamang ang laman ng kaniyang isip.Si Carlo.Mula nang dumating ang lalaki kanina, hindi na maalis ang ngiti sa kaniyang mga labi.Hindi naman iyon ang unang beses na bumisita si Carlo sa kanilang bahay. Ilang ulit na rin itong nakipagkuwentuhan sa kaniyang mga magulang, tumulong sa ilang gastusin, at nagdala ng mga pagkaing paborito ng pamilya niya.Pero iba ang na
Pineda Corporation“Sir Enzo, may bagong impormasyon na po kami tungkol kay Miss Ruby.”Mula sa pagbabasa ng mga dokumento, itinaas ni Enzo Pineda ang kaniyang paningin sa investigator na nakatayo sa harap ng mesa niya.“Go ahead.”Inilapag ng investigator ang isang brown envelope sa kaniyang mesa. Binuksan iyon ni Enzo at isa-isang tiningnan ang mga larawang laman niyon.Ngunit nang makita niya ang isang litrato, natigil ang kaniyang mga daliri.Si Ruby iyon.Nakasuot ito ng simpleng damit habang nakangiting nakatayo sa tabi ni Carlo Sanchez. Magkahawak ang kanilang mga kamay, at kitang-kita sa daliri ng babae ang isang singsing.Napakunot ang noo ni Enzo.“What's this?”“May kumpirmasyon na po kami tungkol sa relasyon nila, sir. Engaged na si Miss Ruby kay Mr. Carlo Sanchez.”Muling tiningnan ni Enzo ang litrato.“Engaged?”“Opo. Ayon sa mga nakalap naming impormasy
“Ruby, anak, huwag mo nang ilabas ang perang iyan. May natitira pa naman tayo para sa mga gastusin.”Napatingin si Ruby sa kaniyang ina habang inaayos ang ilang perang nakalagay sa ibabaw ng lumang mesa. Katatapos lamang niyang bilangin ang perang ipinambili ng mga sangkap para sa kakaning ibebenta nito kinabukasan.“Ma, para po ito sa gamot ni Papa. Sabi ni Doc, kailangan niyang ituloy ang pag-inom ng gamot sa tamang oras.”“Pero anak, may bayarin pa kayo sa school. Hindi ba may kailangan pang bayaran ang mga kapatid mo?”Ngumiti si Ruby at inilabas mula sa kaniyang bag ang isang maliit na sobre.“Nakapagtabi na po ako para roon. Ito naman po ang para sa gamot ni Papa. At may kaunti pa akong inilaan para sa mga sangkap ninyo.”Napailing ang kaniyang ina. “Paano ka naman? May pamasahe ka pa papasok sa trabaho. Hindi puwedeng kami na lang palagi ang iniisip mo.”“Ma, huwag na po kayong mag-alala. Kaya ko naman po.”
Nang mapansin ni Enzo Pineda ang singsing sa daliri ni Ruby, tila may kung anong humila sa atensiyon niya palayo sa usapan nila.Kanina lamang ay nakangiti siya habang pinakikinggan ang paliwanag nito tungkol sa isang bagong romance manuscript. Nakakatuwa si Ruby kapag pinag-uusapan ang pagsusulat. Nagiging masigla ang mga mata nito, mas nagiging natural ang mga kilos, at tila nakakalimutan nito ang lahat ng pagod sa trabaho.Ngunit ngayon, ang singsing na nasa kaliwang kamay nito ang hindi niya maalis sa paningin.Isang simpleng singsing na may maliit na diyamante.Hindi naman iyon kalakihan, ngunit sapat para sabihin sa sinumang makakakita na may lalaking nag-alok ng pangakong habambuhay sa babaeng nasa harapan niya.“Enzo?”Napakurap siya nang tawagin siya ni Ruby.“Ha?”“May problema ba sa manuscript ko? Kanina ka pa nakatingin sa akin.”Napangiti siya at agad na ibinalik ang tingin sa mga pahinang
Sabado ng umaga sa Pineda Publishing House.Hindi tulad ng mga karaniwang araw, mas kaunti ang mga empleyadong naroon. May ilan na kailangang tapusin ang kanilang mga gawain bago ang susunod na linggo, habang ang iba naman ay abala sa paghahanda ng mga bagong manuscript na nakatakdang ilathala.Sa ikalawang palapag, nakaupo si Ruby sa isang desk malapit sa malaking bintana. Nasa harapan niya ang laptop, ilang dokumento, at isang makapal na folder na naglalaman ng mga suhestiyon para sa susunod na koleksiyon ng romance novels.Bahagyang nakatali ang mahaba niyang buhok, at paminsan-minsan ay inaayos niya ang ilang hibla nito habang nagbabasa sa screen.“Grabe,” reklamo niya habang nakatitig sa isang pahina. “Bakit parang mas mahirap pang mag-edit ng manuscript kaysa gumawa ng sarili kong kuwento?”“Dahil masyado kang mabait sa mga characters mo.”Napatingin siya sa lalaking biglang sumulpot sa tabi ng desk niya.Si Enzo Pineda.May hawak itong paper cup ng kape at isang supot ng pandes
Friday morning. Maaga siyang nagising, halo-halo ang kaba at excitement. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot. Lalo na at personal assistant siya ni Carlo Sanchez—ang lalaking parang walang emosyon at sagad kung makatingin. Feeling niya pati kaluluwa niya nakikita nito. Nagbih
Ito ang unang kwento. Kwentong pag ibig nina Sheena at Carlo. Halina't basahin kung paano mapapaamo ni Sheena del Fuente ang puso ng kanyang boss na Super suplado, perfectionist at super kung makatingin na animo'y pati kaluluwa mo ay kaya nitong basahin.. ----- Hindi normal ang hiling na gusto mo
Pagpasok nila sa loob ng opisina, agad itong naupo sa upuan nito, na bumalik sa dati nitong cold, distant, unreadable aura. Habang si Sheena ay nakatayo pa rin, tahimik at hawak ang tablet. Pero hindi niya maayos ang sarili niya dahil sa kalabog ng dibdib na nararamdaman... Ang kabang hindi n
“Others get consideration,” malamig na pagpapatuloy ni Carlo, hindi inaalis ang tingin sa kanya. “They get adjustments. Second chances.” “You won’t.” Narinig niyang sabi nito. Hindi niya alam kung bakit ganun ang nasabi ng boss niya sa kanya Oo, CEO ito at boss niya. Assistant lang siya nit







