chapter 5. Who Do You See?

“At ngayon?”

Lumapit pa si Carlo na mababa ang boses.

“Who do you see?” patuloy nito.

Hindi siya naka-galaw. At hindi rin nakasagot.

-

Nang bigla siyang napa-mulat ng mga mata at nagising.

Hinihingal siya.

Pawis na pawis.

At kumakabog ang kanyang dibdib.

“Ano ba yon?…”

Tanong niya sa sarili at napahawak siya sa kanyang dibdib. Parang hindi pa rin nawala ang presensya ni Carlo.

Ang titig nito.

Ang boses.

At ang lapit ng distansya.

“Kung si Homer… ay pangarap…si Carlo naman…”

Napalunok siya.

“…ay isang bangungot.” patuloy niya.

Pagkasunod na araw...

Maaga pa lang, nasa office na si Sheena. Tantiya niya ay siya pa lang ang unang empleyado na dumating.

Pagdating niya sa opisina, maingat pa siyang humakbang sa sementadong sahig, dahil katatapos lang mag-mop ng janitor.

“Good morning po ma'am, masyado ka namang maaga ma'am” wika pa ng janitor sa kanya nang makita siya nito.

“Good morning din po, meron pa kasi akong tatapusin, manong” sagot niyang may bahagyang ngiti.

Everything looked normal and organized, iyon ang nakita niya nang makaupo na sa kanyang pwesto.

Pero sa loob niya...

Hindi.

Hindi kasi siya nakatulog ng maayos kagabi. Paulit-ulit lang sa isip niya ang panaginip.

Ang lugar, boses, ang pagbabago ng mukha. At higit sa lahat ang tanong...

“Who do you see?”

Napahinga siya ng malalim.

“Focus,” wika niya sa sarili.

Kailangan niyang mag-focus....

Hindi siya pwedeng magpadala.

Hindi siya pwedeng magkamali.

Hindi ngayon at lalo hindi kung kaharap niya si—

Napapikit siya sandali.

Huminga ng malalim ulit, then she straightened her posture. At least, iyon ang gusto niyang ipakita...na she's okay and positive outside pero inside...

Yes, big question mark.

“Good morning, Ms. Del Fuente.” Napalingon siya. Si Mia iyon. Nakangiti, pero mapanuri ang tingin.

“Good morning,” sagot ni Sheena, pilit steady ang boses.

Tinitigan siya ni Mia ng ilang segundo.

“Are you okay?”

Diretsong tanong nito.

Saglit siyang napahinto.

“Yeah… why?”

Casual niyang sagot kahit medyo pilit.

“You look like you didn’t sleep,” anito.

Napabuntong-hininga siya ng mahina.

“Hindi lang siguro sanay,” iwas niya. Ayaw niyang pag-usapan at ayaw niyang ipaliwanag. Dahil kahit siya ay hindi niya maintindihan ang sarili niya.

Tumango si Mia, pero halatang hindi kumbinsido.

“Just… be careful today,” sabi nito.

Napatigil siya.

“Why?” agad niyang tanong.

Sumulyap si Mia sa paligid bago bahagyang lumapit.

“Bad mood si Sir.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. Hindi niya alam kung bakit, pero biglang bumigat ang dibdib niya.

“Like… worse than usual,” dagdag ni Mia. Napakagat labi si Sheena.

“Good luck.”

Sabi pa nito at umalis na. Iniwan siya—na mas lalo pang kinakabahan.

Ilang minuto ang lumipas.

Bumukas ang elevator. At sa simpleng tunog na iyon ay parang biglang huminto ang mundo ni Sheena.

Hindi pa niya nakikita, pero naramdaman na niya ang pressure at presence nito. Yung parang, ang aura nito na hindi mo kailangang makita para maramdaman.

Dahan-dahan siyang napalingon. At doon, nakita niya si Carlo. Naka-black suit. Perpekto, pero ang aura nito mas malamig kaysa kahapon.

Sa bawat hakbang nito papalapit, parang sumisikip ang hangin sa paligid.

Napalunok si Sheena.

She stayed calm and professional. Hindi siya pwedeng magpadala sa nararamdaman na kaba.

Lumapit ito ng diretso. Hanggang sa tumigil sa harap niya.

“Good morning, sir,” bati niya, maingat.

Ngunit tahimik lang ito at walang sagot.

Mas lalong lumakas ang tensyon na nararamdaman niya. Napilitan siyang tumingala.

At sa sandaling nagtagpo ang mga mata nila, parang bumalik ang lahat.

Ang kanyang panaginip.

Ang lapit...

at ang boses.

'Who do you see?'

Napahigpit ang hawak niya sa tablet. Pero hindi siya umiwas at hindi siya pwedeng umiwas.

Hindi ngayon at hindi sa harap nito.

“Schedule.”

Isang salita. Malamig. Parang walang kahit anong emosyon.

Nag-blink siya, then mabilis niyang inayos ang sarili.

“Yes, sir.” Inabot niya ang tablet.

Pero nung kukunin na nito, nagtagpo ang mga daliri nila.

Saglit lang.

Pero sapat na iyon para manginig ang buong sistema niya. Parang may kuryenteng dumaloy sa balat niya. Parang napaso siya.

Napansin iyon ni Carlo. Hindi nito agad kinuha ang tablet.

Sa halip...

Lalo lang tumalim ang tingin nito sa kanya.

“Something wrong?” tanong nito, mababa ang boses.

Napalunok siya. “Wala po.” she said.

“Then why are you shaking?”

Napahinto siya.

Ngayon lang niya napansin na bahagyang nanginginig ang kamay niya. Hindi niya alam kung dahil sa takot… o dahil sa alaala ng panaginip.

“…I’m fine, sir.”

Hindi ito umimik, pero this time—mas matagal. Parang hindi siya pinapakawalan ng tingin nito. Yung bang parang may hinahanap at parang gusto siyang kumpirmahin.

Saka, lumapit ito.

Na halos wala ng pagitan.

Napatigil ang hininga ni Sheena.

“…Look at me,” mahinang utos nito.

Dahan-dahan siyang tumingala. At muling nagtagpo ang mga mata nila. Ng mas malapit.

“At ngayon?”

Mababa nitong tanong.

Napahinto siya at parang tumigil ang oras. Because she knows that question. Narinig na niya iyon at naramdaman na niya iyon.

“Who do you see?” patuloy nito.

Nanlaki ang mata niya at hindi siya makapagsalita sa narinig niyang tanong nito. Parang naipit ang boses niya kasi hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Kung ano ang totoo…

At kung ano ang dapat niyang aminin. Naguguluhan siya.

Pero si Carlo, hindi inalis ang tingin nito sa kanya.

At sa pagkakataon na iyon, ay may nakita siyang kakaiba sa mga mata nito. Hindi lang lamig. Hindi lang galit. Kundi—isang emosyon na parang pilit nitong tinatago.

“…Answer me.”

Narinig niyang sabi nito. Napahigpit ang hawak niya sa tablet—iyon na lang kasi ang anchor niya sa realidad.

Sa kabila ng kaba...

Parang may isang sagot na gustong lumabas sa labi niya na hindi niya masabi… dahil pinipigilan niya ang sarili niyang sabihin iyon. Hindi pwede at hindi dapat.

“…My boss, sir.”

Iyon ang nailabas ng bibig niya.

Tumahimik ito. Medyo matagal siya nitong tinitigan. Saka biglang tumalikod si Carlo. Na parang wala lang, at parang walang nangyari.

“Follow me.”

At naglakad ito papasok sa opisina nito. Naiwan siya na ang puso niya, hindi pa rin kuma-kalma. At habang sinusundan niya ito, parang naramdaman niya pa rin ang bakas ng titig nito.

Sa pagkakataon na iyon, hindi na niya sigurado kung alin ang mas kinakatakutan niya, yung malamig na ugali ni Carlo… o yung epekto nito sa kanya.

Kinabukasan.

Nakaupo si Sheena sa desk niya, nakatitig sa laptop.

Nasa harap niya ang report file, pero wala siyang naiintindihan. Paulit-ulit sa isip niya ang panaginip.

“Miss del Fuente.”

Isang babae at medyo nagtataka siya kung bakit kilala siya nito? Nakatayo ito sa tabi ng desk niya,

“I need the revised client proposal,” sabi nito.

Baka isa sa mga boss niya. Hindi man lang siya na- orient. At hindi man lang ito nagpakilala sa kanya.

Well, sino ba siya parA bigyan talaga siya ng pansin para magpakilala ito sa kanya? Aniya sa isipan.

“Ang para sa 3 PM meeting.” dagdag nito.

“Proposal po?” ulit ni Sheena. “Sir gave me the financial summary po. Hindi po proposal.” dagdag pa niya.

“Really?”

The girl tilted her head.

Na napakunot noo.

Napatingin si Sheena sa screen niya. “Baka po… mali ako,” aniya.

She smiled softly.“Please do check.”

---------

Basahin ang tumitinding eksena, follow the story. Add in your library and click the heart button.

Tanong....

Ang bagong dating na babae, sino ba siya?… kakampi ba o may sariling plano?

-

Ready na ba kayo sa susunod? Dahil mas lalalim pa ang connection nila… at mas magiging nakaka-tense pa. And please comment your answer below...