chapter 5. Who Do You See?

Parang sa pangalan pa lang, may kasamang alaala.

‘Matagal na kitang kinalimutan. At pinilit kitang kalimutan.’ Sambit niya.

Hinaplos niya ang cover ng libro. Parang hinahawakan niya ang sarili niyang nakaraan.

-

Hindi niya namalayang nakahiga na ulit siya, hawak pa rin ang lumang maliit na libro Hanggang sa lamunin siya ng antok.

At nagkaroon ng panaginip na hindi niya inaasahan.

Sa kanyang panaginip…

Nasa malawak siyang lugar. Parang walang hanggan at tahimik.

“At last…” narinig niyang boses mula sa isang lalaki.

Napalingon siya.

Isang lalaki ang nasa likod niya. Naka-black suit. Matangkad. Perpekto. Lumapit ito sa kanya.

At sa bawat hakbang nito, bumibilis ang tibok ng puso niya. “Homer…” bulong niya nang makalapit ito sa kanya.

Ngumiti ito.

Yung ngiting pamilyar. Yung ngiting minahal niya dati.

“Akala ko ba kinalimutan mo na ako?” malambing nitong tanong. “Hindi ko alam…” sagot niya, halos pabulong. “Pero nandito ka…” Wika nito at muli itong humakbang. Lumapit ito sa kanya. Sobrang lapit. Saka hinaplos nito ang pisngi niya.

Maingat.

At malambing.

“Missed me?”

Napapikit siya.

“Hindi ka naman nawala…”

Tahimik ang paligid. Yong para bang sila lang ang naroroon.

Pero biglang nagbago ang hangin...

Ang malambing nitong haplos, naging mabigat. Mas firm. Mas malamig.

Napadilat siya.

Nagbago ang mukha sa harap niya.

Nawala si Homer. Ngayon, si Carlo na. “…Sir?” Gulat niyang tanong.

“Still dreaming?” malamig nitong tanong.

Napaatras siya.

“I—I thought—”

“You thought I was him?” putol nito.

“At ngayon?”

Lumapit pa si Carlo na mababa ang boses.

“Who do you see?” patuloy nito.

Hindi siya naka-galaw. At hindi rin nakasagot.

-

Nang bigla siyang napa-mulat ng mga mata at nagising.

Hinihingal siya.

Pawis na pawis.

At kumakabog ang kanyang dibdib.

“Ano ba yon?…”

Tanong niya sa sarili at napahawak siya sa kanyang dibdib. Parang hindi pa rin nawala ang presensya ni Carlo.

Ang titig nito.

Ang boses.

At ang lapit ng distansya.

“Kung si Homer… ay pangarap…si Carlo naman…”

Napalunok siya.

“…ay isang bangungot.” patuloy niya.

---

Nang umagang iyon....

Maaga pa lang, nasa office na si Sheena. Tantiya niya ay siya pa lang ang unang empleyado na dumating.

Pagdating niya sa opisina, maingat pa siyang humakbang sa sementadong sahig, dahil katatapos lang mag-mop ng janitor.

“Good morning po ma'am, masyado ka namang maaga ma'am” wika pa ng janitor sa kanya nang makita siya nito.

“Good morning din po, meron pa kasi akong tatapusin, manong” sagot niyang may bahagyang ngiti.

Everything looked normal and organized, iyon ang nakita niya nang makaupo na sa kanyang pwesto.

Pero sa loob niya...

Hindi.

Hindi kasi siya nakatulog ng maayos kagabi. Paulit-ulit lang sa isip niya ang panaginip.

Ang lugar, boses, ang pagbabago ng mukha. At higit sa lahat ang tanong...

“Who do you see?”

Napahinga siya ng malalim.

Hindi siya pwedeng magpadala.

Hindi siya pwedeng magkamali.

Hindi ngayon at lalo hindi kung kaharap niya si—

Huminga diya ng malalim ulit, then she straightened her posture. At least, iyon ang gusto niyang ipakita...na she's okay and positive outside pero inside...

Yes, big question mark.

“Good morning, Ms. Del Fuente.” Napalingon siya. Si Mia iyon. Nakangiti, pero mapanuri ang tingin.

“Good morning,” sagot ni Sheena, pilit steady ang boses.

Tinitigan siya ni Mia ng ilang segundo.

“Are you okay?”

Diretsong tanong nito.

Saglit siyang napahinto.

“Yeah… why?”

Casual niyang sagot kahit medyo pilit.

“You look like you didn’t sleep,” anito.

Napabuntong-hininga siya ng mahina.

“Hindi lang siguro sanay at medyo nanibago lang,” iwas niya. Ayaw niyang pag-usapan at ayaw niyang ipaliwanag. Dahil kahit siya ay hindi niya maintindihan ang sarili niya.

Tumango si Mia, pero halatang hindi kumbinsido.

“Just… be careful today,” sabi nito.

Napatigil siya.

“Why?” agad niyang tanong.

Sumulyap si Mia sa paligid bago bahagyang lumapit.

“Bad mood si Sir.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. Hindi niya alam kung bakit, pero biglang bumigat ang dibdib niya.

“Like… worse than usual,” dagdag ni Mia. Napakagat labi si Sheena.

“Good luck.”

Sabi pa nito at umalis na. Iniwan siya—na mas lalo pang kinakabahan.

Ilang minuto ang lumipas.

Bumukas ang elevator. At sa simpleng tunog na iyon ay parang biglang huminto ang mundo ni Sheena.

Hindi pa niya nakikita, pero naramdaman na niya ang pressure at presence nito. Yung parang, ang aura nito na hindi mo kailangang makita para maramdaman.

Dahan-dahan siyang napalingon. At doon, nakita niya si Carlo. Naka-black suit. Perpekto, pero ang aura nito mas malamig kaysa kahapon.

Sa bawat hakbang nito papalapit, parang sumisikip ang hangin sa paligid.

Napalunok si Sheena.

She stayed calm and professional. Hindi siya pwedeng magpadala sa nararamdaman na kaba.

Lumapit ito ng diretso. Hanggang sa tumigil sa harap niya.

“Good morning, sir,” bati niya, maingat.

Ngunit tahimik lang ito at walang sagot.

Mas lalong lumakas ang tensyon na nararamdaman niya. Napilitan siyang tumingala.

At sa sandaling nagtagpo ang mga mata nila, parang bumalik ang lahat.

Ang kanyang panaginip.

“Schedule.”

Isang salita. Malamig. Parang walang kahit anong emosyon.

Nag-blink siya, then mabilis niyang inayos ang sarili.

“Yes, sir.” Inabot niya ang tablet.

Pero nung kukunin na nito, nagtagpo ang mga daliri nila.

Saglit lang.

Pero sapat na iyon para manginig ang buong sistema niya. Parang may kuryenteng dumaloy sa balat niya. Parang napaso siya.

Napansin iyon ni Carlo. Hindi nito agad kinuha ang tablet.

Sa halip...

Lalo lang tumalim ang tingin nito sa kanya.

“Something wrong?” tanong nito, mababa ang boses.

Napalunok siya. “Wala po.” she said.

“Then why are you shaking?”

Napahinto siya.

Ngayon lang niya napansin na bahagyang nanginginig ang kamay niya. Hindi niya alam kung dahil sa takot… o dahil sa alaala ng panaginip.

“…I’m fine, sir.”

Hindi ito umimik, pero this time—mas matagal. Parang hindi siya pinapakawalan ng tingin nito. Yung bang parang may hinahanap.

Saka, lumapit ito.

Na halos wala ng pagitan.

Napatigil ang hininga ni Sheena.

“…Look at me,” mahinang utos nito.

Dahan-dahan siyang tumingala. At muling nagtagpo ang mga mata nila. Ng mas malapit.

“At ngayon?”

Mababa nitong tanong.

Napahinto siya at parang tumigil ang oras. Because she knows that question. Narinig na niya iyon at naramdaman na niya iyon.

“Who do you see?” patuloy nito.

Nanlaki ang mata niya at hindi siya makapagsalita sa narinig niyang tanong nito. Parang naipit ang boses niya kasi hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Pero si Carlo, hindi inalis ang tingin nito sa kanya.

At sa pagkakataon na iyon, ay may nakita siyang kakaiba sa mga mata nito. Hindi lang lamig. Hindi lang galit. Kundi—isang emosyon na parang pilit nitong tinatago.

“…Answer me.”

Sa kabila ng kaba...

Parang may isang sagot na gustong lumabas sa labi niya na hindi niya masabi… dahil pinipigilan niya ang sarili niyang sabihin iyon. Hindi pwede at hindi dapat.

“…My boss, sir.”

Iyon ang nailabas ng bibig niya.

------------

Please follow and comment. And please subscribe kung nagustuhan ang kwento.