Chapter 6

Coffee Break

Kahit ganito na simpleng sandali, ramdam na ramdam ni Sheena ang kaba na palihim na pumapasok sa dibdib niya. Nakaupo siya sa maliit na coffee corner ng Sanchez Media Company, hawak ang tasa ng kape. Dito niya nakilala si Ellen, ang dating bestfriend ni Ruby—si Ruby na ex-fiancée ni Carlo.

Naghahanap si Ellen ng bakanteng mesa at naupo sa tabi ni Sheena, dahil puno na ang coffee corner. Nagkataon, kay Sheena ito nakaupo. Syempre, agad naman siyang pumayag. Nagpakilala si Ellen at nag-open up tungkol kay Ruby. Nang mabanggit niyang personal assistant siya ni Carlo Sanchez:

"Ikaw pala ang bagong personal assistant ni Sir Carlo?" wika ni Ellen habang umiinom ng kape, at hindi maiwasang ma-mention si Ruby.

“Ruby… former fiancée ni Sir Carlo, ‘di ba?” medyo mahina ang tinig ni Sheena, pero sinusubukang maging casual.

Tumawa si Ellen ng mahina.

“Yeah… ganun nga. Alam mo na pala. Hindi madali ang nangyari. Ang dami ng detalye na hindi nakikita ng iba. Lalo na nung araw ng kasal—hindi siya sumipot. Iniwan si Carlo sa altar."

Alam ni Sheena ang ilan sa kwento, kaya hindi niya sinabi. Since bestfriend ni Ruby si Ellen, malinaw na marami itong alam tungkol sa buhay ni Ruby.

Nasambit rin ni Ellen ang isang bagay na hindi alam ni Sheena, at malaki ang pagkagulat niya nang malaman iyon.

“Ang totoo niyan, aside from personal assistant, may ibang trabaho si Ruby.” Natatawa si Ellen habang sinasabi ito. Tahimik lang si Sheena, hinayaan niyang magsalita. Napalaki ang mga mata ni Sheena sa pahayag—isang katotohanang nagmulat sa kanya tungkol sa nakaraang pangyayari.

At nang maalala niya ang kwento tungkol kina Carlo at Ruby… ‘May sugat siya… sa loob-loob niya’, unti-unti niyang naintindihan kung bakit malamig at tila walang emosyon ang CEO na lagi niyang kaharap. Hindi lang perfectionist si Carlo—may pinagdadaanan siya.

“Siguro… hindi siya nakalimot,” dagdag ni Ellen. “Hindi rin siguro siya handa, o baka may dahilan kung bakit hindi niya nakayanan.”

Tumango si Sheena habang ang mga salita ni Ellen ay unti-unting bumuo ng larawan sa isip niya—larawan ng lalaking kahit sa pinakamalamig na paraan, may sugat na matagal nang hindi naghihilom. Sa unang pagkakataon, hindi lang niya nakikita si Carlo bilang boss na mahirap hawakan. Nakikita niya ang tao sa likod ng ekspresyon at galit na palaging nakasabit sa mukha nito.

Pagkatapos ng kaunting pag-uusap, bumalik siya sa kanyang desk, dala-dala ang bagong piraso ng impormasyon. Habang pinagmamasdan niya si Carlo mula sa gilid ng mata, napansin niya ang mga maliliit na galaw na dati’y hindi niya pinapansin: ang malalim na buntong-hininga bago magsalita sa meeting, ang madalas na pagtingin sa bakanteng upuan, parang may hinihintay. Minsan, nahuhuli niya ang malalim na tingin sa labas ng bintana, tila nakikipag-usap sa sarili.

Bakit kaya? tanong ni Sheena sa sarili. Ang interes at curiosity niya kay Carlo ay unti-unting lumalalim, kasabay ng halong awa at empatiya. Parang gusto niyang maunawaan si Carlo, hindi lang bilang assistant, kundi bilang isang tao.

Hindi nagtagal, dumating ang isang malaking task para kay Sheena—isang project na sobrang komplikado at may halong pressure. Siya ang pinili ni Carlo na manguna, at alam niya na hindi ito basta-basta. Habang pinapaliwanag niya ang mga detalye, tahimik lang itong nakatingin sa kanya. Walang palatandaan ng approval, walang ngiti o kahit hint ng encouragement.

Huminga si Sheena ng malalim at sinimulang ayusin ang plano sa kanyang notebook. Habang sinusulat niya ang bawat detalye, naramdaman niya ang mata ni Carlo sa kanyang likuran—silent observation. Paano ko mapapakita na kaya kong hawakan ito?

Kaya ko ‘to. Kailangan ko ‘to. Paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.

Hindi naglaon, habang nagrereport siya ng progress, may munting ngiti si Carlo. Isa lang. Napakaliit. Pero sapat na iyon para tumibok nang mabilis ang puso ni Sheena.

“Maganda ang ginawa mo sa section na ito. Pinansin ko,” sabi niya, mahinahon, halos hindi mapansin ni Sheena sa sobrang gulat niya.

Wait… did he just… compliment me? Iniipit niya ang kanyang kamay sa ilalim ng table, pilit na pinipigil ang excitement. Hindi niya alam kung paano ito i-process—confused, flattered, at sobra ang happiness. Sa loob ng ilang minuto, ang utak niya ay parang nag-loop sa mga posibilidad: baka may nakikita siya sa akin na hindi ko alam? O baka nagkamali lang ako ng interpretasyon…?

Bago pa man siya makapag-isip nang husto, pumasok si Missy, childhood friend ni Carlo. Elegant at confident, tila natural ang presence niya sa opisina. Hindi nakaligtas sa mata ni Sheena ang init at pagiging komportable ni Carlo sa kausap na iyon. May mga tawa, soft touches sa papel na kanilang pinaglalaruan, at mga titig na nagtatagal nang saglit. Hindi niya maiwasang maramdaman ang kirot sa dibdib—isang kakaibang jealousy na hindi niya inaasahan.

So ganun pala… may iba talaga siya sa puso niya, naiisip ni Sheena. Ang kaunting butil ng insecurity ay unti-unting lumalago. Ngunit kahit ganun, hindi niya maiwasan ang tingin kay Carlo. Parang bawat galaw, bawat salita, bawat ngiti niya ay may kabighaniang hindi niya matakasan.

Pagkatapos ng mahabang araw, umupo si Sheena sa kanyang malii na cubicle. Po Tinitingnan niya ang screen, sinusuri ang project, ngunit higit sa lahat, iniisip ang mga nangyari sa araw: ang compliment, ang munting galaw ni Carlo, ang init ng interaction niya at ni Missy.

“Why am I feeling this way?” bulong niya sa sarili. Hindi professional… dapat i-focus ko lang sa trabaho. Pero bakit ganito ang puso ko? Ramdam niya ang kabiguan ng sarili—ang pagnanasa na mas malapit, pero alam niyang may linyang hindi dapat tinatawid.

Habang tumatagal, unti-unti siyang na-realize ang kabigatan ng nararamdaman niya. Hindi lang simpleng pagkagusto; iba ang intensity. Sa bawat araw na magkasama sila, mas lalo siyang nahuhulog. Hindi na dahil lang sa pagkakahawig ni Carlo kay Homer, kundi dahil sa mismong taong nasa harapan niya—ang lalaking may lalim, sugat, at hindi pa lubos na nahihilom, pero kayang magmahal kung may karapat-dapat.

Ang chapter na ito ay nagsilbing turning point para kay Sheena—ang unti-unting pag-unawa sa nakaraan ni Carlo, ang kanyang sariling damdamin na hindi maikakaila, at ang pakiramdam ng pangungulila na may kasabay na curiosity at fascination. Ang coffee break na iyon, ang munting compliment, ang pagkakita kay Missy—lahat ng ito ay bahagi ng masalimuot na tela ng damdamin at relasyon na unti-unting hinahabi sa pagitan nila.

Sa huli, habang pinagmamasdan niya si Carlo mula sa kanyang desk bago umalis, huminga siya ng malalim. Alam niya, ang kilos, galaw, at simpleng ekspresyon ay may kahulugan. At kahit hindi niya alam kung ano ang susunod na mangyayari, handa siyang tuklasin ito. Ang lalaking dati niyang tinitingnan bilang perfectionist boss ay unti-unti nang nagiging masalimuot na misteryo—isang misteryo na tila siya ay inaanyayahang maintindihan, damhin, at mahalin.

---

Ano kaya ang nalaman na katotohanan mula kay Ellen? Na sinabi nitong talagang ikinagulat niya? Ngayong, nalaman na ni Sheena ang katotohanan, isang dahilan kaya iyon para sumingaw at lalong maging malalim ang mararamdamann niya sa boss niya?

Basahin ang susunod na kabanata at subaybayan ang nagiging malinaw na katotohanan na nakatago sa likod ng matinding tensyon...

Click add in library para masundan ang tumitinding eksena sa kwento at huwag kalimutan na mag comment 'i want more' para mas lalo pang pagandahin ang mga tagpo ng kwento. Maraming salamat sa inyong pagtaguyod at pagbasa ng kwento.