LOGIN“Others get consideration,” malamig na pagpapatuloy ni Carlo, hindi inaalis ang tingin sa kanya. “They get adjustments. Second chances. You won’t.” Narinig niyang sabi nito.
Hindi niya alam kung bakit ganun ang nasabi ng boss niya sa kanya Oo, CEO ito at boss niya. Assistant lang siya nito, pero may karapatan siyang matamo ang karapatan ng ibang empleyado...pero naging matatag siya, dahil nasabi niya sa kanyang sarili. Na siya ang klase ng tao na hindi sumusuko! “Because I’m new, sir?” iyon na lamang ang lumabas sa kanyang bibig.Tumaas ang kilay nito at lalong naging malamig ang tinig. “Because you chose to stay I didn’t force you,” dugtong nito. “You’re here because you think you can handle this.” Napabuntong-hininga siya, mahina. “I do, sir.” Aniya. “Then stop looking like you’re about to break.” Diretsahan at walang preno na saad nito. Napayuko siya sandali, pero agad ding nag-angat ng tingin. “I’m not breaking, sir.” matatag niyang sabi. Saglit na tumahimik si Carlo. A sa sandaling iyon, parang may kung anong dumaan sa mga mata nito...isang mabilis, halos hindi mahuling pagbabago ng ekspresyon. “Good,” sabi nito, mas mababa na ang boses. Pagkatapos ay tumalikod na ito. “Because I don’t have time to deal with broken people.” dugtong nito habang naglalakad palabas. — Pagkasunod na araw. Bandang tanghali. Doon niya lang napansin na sumasakit na ang ulo niya. Hindi pa siya kumakain pero hindi pa siya tumitigil. At habang tinititigan niya ang screen. “Lunch?” Napalingon siya. May babaeng nakatayo sa gilid malapit sa cubicle niya. Nakangiti ito. “Ah—sorry?” Aniya. “Lunch tayo,” ulit nito, medyo amused ang tono. “Mukha kang mawawalan ng malay anytime.” Napakurap si Sheena at napatingin sa oras. Lunch break na pala. “Ah… oo… sure…” Tumayo siya, medyo naninigas pa ang katawan. - “By the way,” sabi ng babae habang naglalakad sila, “I’m Mia. Secretary ni Sir Carlo.” Tumango lang si Sheena, naalala niya ito. “Sheena po,” ilang saglit ay sabi niya. Ngumiti si Mia. “I know.” Napakunot ang noo niya. “Ikaw yung bagong PA na nakasurvive kahapon.” Anipa nito. “…Survive?”Tanong niya. Napatawa si Mia, pero hindi ito mukhang biro. “Girl… congratulations.” Bahagyang napabagal ang paglakad niya. “Ganun ba kahirap ang maging PA ni sir Carlo…?” tanong niya. Napatingin si Mia sa kanya, may halongawa at amusement. “Hindi ka ba nasabihan?” “Ng…?” Huminga si Mia. “Na karamihan sa mga nagiging PA ni Sir…” Saka aglit itong huminto. “…hindi umaabot ng second day.” patuloy nito. Hindi napigilang nagulat si Sheena sa sinabi nito. Pero kung pagbabasehan ang naging karanasan niya kahapon, hindi na siya nagtataka kung bakit. “First day pa lang—resigned na,” patuloy ni Mia. “Dahil… sa ugali niya?” mahina niyang tanong. Tumango si Mia. “Perfectionist siya, yes. Pero hindi lang ‘yon.” Pumasok sila sa pantry saka nag-order ng pagkain. Pagkatapos ay humanap ng bakanteng mesa at umupo. Saglit silang natahimik habang kumakain. Hanggang sa... “Hindi siya ganyan dati,” basag ni Mia sa katahimikan nila Napatingin si Sheena kay Mia. “Ano pong ibig mong sabihin?” Mia looked at her, parang nag-iisip kung sasabihin ba o hindi. Pero sa huli... “May ex-fiancee siya.” Nakinig lamang si Sheena rito. “Ikakasal na sila noon.” “Everything was prepared. Perfect.”Mia’s voice softened. “Pero sa mismong araw ng kasal…” She paused. “…hindi sumipot yung babae.” Doon napatigil si Sheena nang marinig ang katotohanan mula kay Mia. “She left him.” “Sumama sa ibang lalaki.” patuloy nito. Parang may kumirot sa dibdib niya. Hindi niya kilala si Carlo ng personal, pero ramdam niya ang sakit ng kwento. “At pagkatapos noon…” Mia sighed. “Wala na. Nagbago na siya.” wika pa nito “How?” si Sheena. “Hayun, naging cold na siya. Naging distant sa halos lahat ng empleyado. Palaging galit at napakasteikto. Dati na siyang perfectionist, pero hindi kagaya ngayon. Mas naging… ruthless.” pahayag nito na malungkot ang mukha Napatingin si Sheena sa table, pero malalim ang kanyang iniisip. Kaya pala. Kaya pala ganun siya magsalita. Parang walang emosyon. Parang walang pakialam kung makasakit. “Hindi na siya nagtitiwala,” muling sabi ni mia, mahina iyon. Ramdam niya rin iyon kahapon. Yung titig ni Carlo...parang hinahanap ang mali. Parang naghihintay na magkamali siya. “Alam mo kung anong pinaka-weird?” dagdag ni Mia. Narinig niyang wika nito. Napatingin si Sheena. “…yung ex-fiancée niya…” at saglit itong huminto. “…ay dating personal assistant din niya.” Napalunok siya, napainom ng tubig. “What?” aniya nang mailagay ang baso sa mesa. “And…” tumingin si Mia diretso sa kanya, “…kamukha mo.” Feeling niya parang tumigil ang lahat. “Joke… right?” pilit niyang ngiti. Pero hindi ngumiti si Mia. “Same height.” “Same eyes.” “Same aura.” Nararamdaman niya na bumigat ang dibdib niya. Parang may puzzle na biglang nag-connect. Yung pagiging harsh ni Carlo. Yung pressure. Hindi lang trabaho. Kundi—She reminds him of someone he lost. At hindi lang nawala… kundi iniwan siya. “No wonder…” halis pabulong ni Mia. “No wonder what?” “Kung bakit mas mahirap siya sa’yo kaysa sa iba.”anito na diretsong tumama iyon kay Sheena. She knows... Hindi dahil kulang siya. Hindi dahil hindi siya magaling. Kundi dahil... She looks like the woman who broke him. Napabuntong hininga si Sheena. “Ang unfair naman,” mahina niyang sabi. “Very,” sagot ni Mia. “Pero that’s how he is now.” ani Mia. Pagkatapos nun, erang hindi makakain ng maayos si Sheena. Nang marinig ang mga sinabi ni Mia tungkol kay Carlo. “So…” ngumiti si Mia, “are you staying?” Napatingin si Sheena. Naalala niya ang sinabi ni Carlo. “If you can’t keep up, resign.” Huminga siya ng malalim. Umiling. “I won’t quit.” Mahina niyang sabi. Pero buo. “Good,” sabi ni Mia. “Pero warning lang… lalala pa ‘yan.” wika nito. “Mas lalala pa?” napakunot noong tanong niya. “Way worse.” anito. Napatawa si Sheena ng mahina. “Welcome to reality,” sabi ni Mia, tumayo pa. “Or… welcome to Sir Carlo's kingdom.” —-- -At kung si Sheena ang paalala ng babaeng minsang sumira kay Carlo… siya ba ang susunod na pagbabayarin? Kung bitin ka, tap the ❤️ Add to library para hindi ka mawala sa kwento nila.Biglang napabalikwas si Gabby mula sa kanyang pagkakahiga.Mabilis ang tibok ng kanyang puso.Ilang segundo siyang nakatitig sa paligid habang pilit inuunawa kung nasaan siya.Ang silid.*Ang kama.Ang kisameng ilang araw na niyang nakikita sa lugar na iyon.Ngunit ang nasa isip niya ay hindi ang kasalukuyan.Kundi ang panaginip.Isang napakahabang panaginip na tila hindi lamang panaginip.Para kay Gabby, parang totoong-totoo ang lahat.May isang batang lalaki.At may isang batang babae.At silang tatlo ay nasa isang lugar na hindi niya maipaliwanag kung bakit pamilyar na pamilyar sa kanya.Taiwan.Nakita niya ang sarili bilang isang maliit na batang lalaki.Marahil ay anim na taong gulang lamang siya.Katabi niya ang isa pang batang lalaki na tila nasa pitong taong gulang.Magkasama sila.Kahit saan siya magpunta, kasama niya ang batang lalaki.Sa loob ng bahay.Sa hardin.Sa mga lugar na kanilang pinaglalaruan.Maging sa mga simpleng gawain ay hindi sila magkahiwalay.Parang hindi l
Kabanata — Ang Batang Laging Kasama“Gabby!”Mabilis na inalalayan ni Antonette ang lalaki nang bahagya itong mawalan ng balanse.Napatingin si Gabby sa kanya.“Okay lang ako.”“Hindi ka okay.”“May naalala lang ako.”“Ano?”Hindi agad sumagot si Gabby.Muli niyang sinubukang alalahanin ang batang lalaki.Puting damit.Maliit na katawan.At ang ngiting pamilyar na pamilyar sa kanya.Pero sa tuwing pilit niyang hinahabol ang alaala, tila may bahagi nito na biglang nawawala. Hindi niya alam at hindi niya maintindihan kung bakit?“Hindi ko pa rin makita ng malinaw ang mukha niya.”“Pero kilala mo siya?”Tumango si Gabby.“Pakiramdam ko.”“Baka kaibigan mo noong bata ka.”“Hindi.”Sigurado siya.“Hindi lang isang kaibigan ang batang iyon.”Napatingin si Antonette kay Gabby.“Bakit?”“Hindi ko alam.”Napabuntong-hininga si Gabby.“Pero pakiramdam ko, napakalapit niya sa akin.”Hindi na nagtanong si Antonette.Sa halip, hinayaan muna niya itong ayusin ang mga naiisip.Pagkaraan ng ilang san
“Anak…”Muling narinig ni Gabby ang tawag ng matandang babae.Nanatili siyang nakatingin dito habang pilit inuunawa ang sitwasyon.Hindi niya kilala ang babae.Sigurado siya roon.Pero bakit ganoon na lamang ang pagtingin nito sa kanya?Para bang matagal na siyang hinihintay.Para bang ang taong nakikita nito sa harapan niya ay isang taong matagal ng nawala.“Ma’am…” maingat na tawag ni Antonette.Hindi agad sumagot ang matanda.Nakatitig lamang ito kay Gabby.Maya-maya, lumapit ito.“Anak ko…”Napaatras ng bahagya si Gabby.“Pasensya na po, pero…”Hindi niya natapos ang sasabihin.Biglang hinawakan ng babae ang kanyang braso.“Buhay ka.”Napakunot-noo si Gabby.“Ma’am, nagkakamali po kayo.”Umiling ang babae.“Hindi.”“Hindi po ako…”“Anak kita.”Napatigil si Gabby.Napatingin siya kay Antonette na tila humihingi ng tulong.Lumapit si Antonette sa kanila.“Ma’am, baka napagkakamalan ninyo siya.”Tumingin ang matanda kay Antonette.“Hindi ko siya napagkakamalan.”Muli nitong binalinga
Ilang sandali silang nanatili sa harap ng kubo. Hindi agad nagsalita si Antonette.Maging si Gabby ay tila pinag-iisipan kung dapat ba nilang alamin kung ano ang nasa loob.“Baka may staff lang na nagpahinga rito,” sabi ni Antonette.“Posible.”“Pero bakit parang wala naman akong alam na may ganitong kubo rito?”Tumingin si Gabby sa paligid.“Baka matagal na itong nandito.”Lumapit siya sa pinto.“Gabby, teka.”Napahinto ito.“Bakit?”“Baka hindi tayo dapat basta pumasok.”Napangiti si Gabby.“Hindi naman ako papasok agad.”Inilapit lamang niya ang kamay sa pinto upang itulak ito ng kaunti.Sa paggalaw nito, mas lumawak ang bukana.Mula sa kinaroroonan nila, nakita nila ang loob ng kubo.May lumang mesa.May ilang upuan.At sa isang sulok ay may maliit na aparador na natatakpan ng alikabok.“Wala namang tao,” sambit ni Antonette.“Pero kanina may narinig tayo.”Tumango siya.“Baka daga.”Napangiti si Gabby.“Daga?”“Bakit? Hindi ba posible?”“Posible.”Muli nitong itinulak ang pinto.
Parehong napatigil sa pag-uusap sina Antonette at Sheena nang biglang tumunog ang cellphone ni Antonette. Napatingin siya sa screen. Nang makita niya ang pangalan ng tumatawag, bahagya siyang napangiti. Si Gabby. Agad niyang sinagot ang tawag. “Hello, Gabby?” “Antonette, dumating na ako sa Isabela.” Napatingin si Antonette kay Sheena. “Nasa Isabela ka na?” “Oo. Nasa resort na ako ngayon.” Napangiti si Antonette. “Ang bilis naman.” “Maaga akong umalis kanina. Gusto ko sanang makapaglibot agad.” “Ah, okay. Mag-isa ka lang?” “May mga staff naman dito, pero may gusto sana akong hilingin sa’yo.” “Ano ’yon?” Saglit na nagkaroon ng katahimikan sa kabilang linya bago nagsalita si Gabby. “Pwede mo ba akong samahan mamasyal sa buong resort?” Napatingin si Antonette sa paligid. “Bakit? Hindi mo ba kabisado ang resort?” “Hindi lahat. Marami pa akong bahagi rito na hindi ko napupuntahan. At saka…” Natatawang nagpatuloy si Gabby. “Mas gusto kong may kasama.” Napangiti si Antonet
Biyernes ng gabi nang katatapos lang kumain ng hapunan si Antonette nang biglang tumunog ang kanyang cellphone.Pagtingin niya sa screen, napangiti siya.Si Sheena.Agad niyang sinagot ang tawag."Hello?""Antonette! Susunod ako diyan bukas."Napakunot ang noo ni Antonette."Ha? Pupunta ka rito?""Oo.""Biglaan naman.""May pasok ba ako sa Sabado at Linggo?""Kung tutuusin, wala.""Exactly."Napangiti si Sheena sa kabilang linya."Dalawang araw muna akong mamamalagi diyan. Miss ko na kayo.""Miss mo ako?""Ikaw at ang bahay ninyo."Napatawa si Antonette."Ang landi mo.""At saka," dagdag ni Sheena, "miss ko na rin ang bestfriend at kapatid ko."Napangiti si Antonette.Mula nang malaman nilang magkapatid sila sa ama, naging mas malalim ang kanilang samahan.Hindi lamang sila naging magkapatid.Naging matalik na magkaibigan din sila."Sigurado ka?" tanong ni Antonette."Oo. Ako mismo ang magda-drive.""Eh di sige. Ingat ka.""See you tomorrow.""See you."Pagkababa ng tawag, napangiti s
Pagpasok nila sa loob ng opisina, agad itong naupo sa upuan nito, na bumalik sa dati nitong cold, distant, unreadable aura. Habang si Sheena ay nakatayo pa rin, tahimik at hawak ang tablet. Pero hindi niya maayos ang sarili niya dahil sa kalabog ng dibdib na nararamdaman... Ang kabang hindi n
Lumapit pa si Carlo. “At ngayon?” mababa ang boses. “Who do you see?” patuloy nito. Hindi siya makagalaw. Hindi makasagot. - Bigla siyang nagising. Hinihingal. Pawis. Kumakabog ang dibdib. “Ano ba yon?…” tanong niya sa sarili at napahawak siya sa dibdib. Parang hindi pa rin nawala an
Pagbalik ni Sheena sa desk niya, iba na ang pakiramdam niya. Now she knew... May dahilan kung bakit siya tinatrato ng ganito. Hindi siya ñ ni Carlo. Hindi dahil siya si Sheena. Kundi dahil .... Kamukha niya ang taong sumira rito. Huminga siya ng malalim. At saka pumikit. “Hindi ako si Ruby,
Ito ang unang kwento. Kwentong pag ibig nina Sheena at Carlo. Halina't basahin kung paano mapapaamo ni Sheena del Fuente ang puso ng kanyang boss na Super suplado, perfectionist at super kung makatingin na animo'y pati kaluluwa mo ay kaya nitong basahin.. ----- Hindi normal ang hiling na gusto mo







