Se connecterNang lumabas si Sheena sa opisina ni Carlo, agad siyang nilapitan ni Missy.
“Wait.” Napahinto si Sheena. “Yes, Ma'am Missy?” Tumingin muna si Missy sa paligid bago nagsalita. “May sasabihin ako sa’yo.” “Okay po.” “Hindi madaling katrabaho si Carlo.” Bahagyang napangiti si Sheena. “Napansin ko nga po.” Hindi natawa si Missy. “I'm serious.” Nawala ang ngiti ni Sheena. “Kapag may ipinagawa siya, gawin mo agad. Huwag kang makikipagtalo. Huwag mong kukuwestyunin ang mga utos niya.” Tumango si Sheena. “Opo.” “Marami ng naging assistant si Carlo.” Sandaling tumigil si Missy. “Wala ni isa ang nagtagal.” Napalaki ang mata ni Sheena. “Talaga po?” “Yes.” Tinitigan siya ni Missy mula ulo hanggang paa. “Kaya kung gusto mong manatili rito, matutong sumunod sa kanya.” “Yes, Ma'am Missy.” “Good.” Umalis si Missy. Ngunit naiwan si Sheena na may kakaibang pakiramdam. Hindi niya alam kung bakit parang higit pa sa simpleng payo ang sinabi nito. - Nang hapon na iyon... “Ms. Del Fuente.” Napalingon siya. Si Carlo. Nasa harap niya. “Why are you still underperforming?” “Sir, I’m trying my best—” “Your best isn’t enough.” Parang sumikip ang dibdib niya. "Kung hindi mo na kayang manatili. Then resign.” Napatigil siya. Pero tumingin siya diretso. "Sinadya kong sabihin sayo ng tagalog, para lalo mong maintindihan" patuloy nito. Huminga siya ng malalim at inipon niya ang lakas ng loob. “I won’t, sir.” Sandaling tumahimik si Carlo. Saka nagsalita, “Then prove it.” --- Gabi na. Tahimik na ang office. Pero siya, nandun pa rin. Trabaho. Email. Reports. Calls. Paulit-ulit. “Redo this.” “Unacceptable.” “Fix it.” “Again.” Hanggang sa parang wala na siyang nararamdaman. “Anything else, sir?” “Why are you still here?” Tanong ni Carlo. “You told me to stay.” Sagot niya. “I didn’t say stand there doing nothing.” Napalunok siya. “I’m waiting for instructions.” Tumitig si Carlo. Saka diretso na sinabi sa kanya: “Don’t expect anything from me. And don’t expect me to treat you like the others.” Napakurap siya. “Sir… what do you mean?” Hindi niya alam kung bakit ganun ang nasabi ng boss niya sa kanya. Oo, CEO ito at boss niya. Assistant lang siya nito, pero may karapatan siyang matamo ang karapatan ng ibang empleyado...pero naging matatag siya, dahil nasabi niya sa kanyang sarili. Na siya ang klase ng tao na hindi sumusuko! “Because I’m new, sir?” iyon na lamang ang lumabas sa kanyang bibig. Tumaas ang kilay nito at lalong naging malamig ang tinig. “Because you chose to stay I didn’t force you,” dugtong nito. “You’re here because you think you can handle this.” Napabuntong-hininga siya, mahina. “I do, sir.” Aniya. “Then stop looking like you’re about to break.” Diretsahan at walang preno na saad nito. Napayuko siya sandali, pero agad ding nag-angat ng tingin. “I’m not breaking, sir.” matatag niyang sabi. Saglit na tumahimik si Carlo. Sa sandaling iyon, parang may kung anong dumaan sa mga mata nito...isang mabilis, halos hindi mahuling pagbabago ng ekspresyon. “Good,” sabi nito, mas mababa na ang boses. Pagkatapos ay tumalikod na ito. “Because I don’t have time to deal with broken people.” dugtong nito habang naglalakad palabas. — Pagkasunod na araw. Bandang tanghali. Doon niya lang napansin na sumasakit na ang ulo niya. Hindi pa siya kumakain pero hindi pa siya tumitigil. At habang tinititigan niya ang screen. “Lunch?” Napalingon siya. May babaeng nakatayo sa gilid malapit sa cubicle niya. Nakangiti ito. “Ah—sorry?” Aniya. “Lunch tayo,” ulit nito, medyo amused ang tono. “Mukha kang mawawalan ng malay anytime.” Napakurap si Sheena at napatingin sa oras. Lunch break na pala. “Ah… oo… sure…” Tumayo siya, medyo naninigas pa ang katawan. - “By the way,” sabi ng babae habang naglalakad sila, “I’m Mia. Secretary ni Sir Carlo.” Tumango lang si Sheena, naalala niya ito. “Sheena po,” ilang saglit ay sabi niya. Ngumiti si Mia. “I know.”( Napakunot ang noo niya. “Ikaw yung bagong PA na nakasurvive kahapon.” Anipa nito. “…Survive?”Tanong niya. Napatawa si Mia, pero hindi ito mukhang biro. “Girl… congratulations.” Bahagyang napabagal ang paglakad niya. “Ganun ba kahirap ang maging PA ni sir Carlo…?” tanong niya. Napatingin si Mia sa kanya, may halongawa at amusement. “Hindi ka ba nasabihan?” “Ng…?” Huminga si Mia. “Na karamihan sa mga nagiging PA ni Sir…” Saka aglit itong huminto. “…hindi umaabot ng second day.” patuloy nito. Hindi napigilang nagulat si Sheena sa sinabi nito. Pero kung pagbabasehan ang naging karanasan niya kahapon, hindi na siya nagtataka kung bakit. “First day pa lang—resigned na,” patuloy ni Mia. “Dahil… sa ugali niya?” mahina niyang tanong. Tumango si Mia. “Perfectionist siya, yes. Pero hindi lang ‘yon.” Pumasok sila sa pantry saka nag-order ng pagkain. Pagkatapos ay humanap ng bakanteng mesa at umupo. Saglit silang natahimik habang kumakain. Hanggang sa... “Hindi siya ganyan dati,” basag ni Mia sa katahimikan nila Napatingin si Sheena kay Mia. “Ano pong ibig mong sabihin?” Mia looked at her, parang nag-iisip kung sasabihin ba o hindi. Pero sa huli... “May ex-fiancee siya.” Nakinig lamang si Sheena rito. “Ikakasal na sila noon.” “Everything was prepared. Perfect.”Mia’s voice softened. “Pero sa mismong araw ng kasal…” She paused. “…hindi sumipot yung babae.” Doon napatigil si Sheena nang marinig ang katotohanan mula kay Mia. “She left him.” “Sumama sa ibang lalaki.” patuloy nito. Parang may kumurot sa dibdib niya. Hindi niya kilala si Carlo ng personal, pero ramdam niya ang sakit ng kwento. “At pagkatapos noon…” Mia sighed. “Wala na. Nagbago na siya.” wika pa nito. “How?” si Sheena. “Hayun, naging cold na siya. Naging distant sa halos lahat ng empleyado. Palaging galit at napakasteikto. Dati na siyang perfectionist, pero hindi kagaya ngayon. Mas naging… ruthless.” pahayag nito na malungkot ang mukha Napatingin si Sheena sa table, pero malalim ang kanyang iniisip. Kaya pala. Kaya pala ganun siya magsalita. Parang walang emosyon. Parang walang pakialam kung makasakit. “Hindi na siya nagtitiwala,” muling sabi ni mia, mahina iyon. Ramdam niya rin iyon kahapon. Yung titig ni Carlo...parang hinahanap ang mali. Parang naghihintay na magkamali siya. “Alam mo kung anong pinaka-weird?” dagdag ni Mia. Narinig niyang wika nito. Napatingin si Sheena. “…yung ex-fiancée niya…” at saglit itong huminto. “…ay dating personal assistant din niya.” Napalunok siya, napainom ng tubig. “What?” aniya nang mailagay ang baso sa mesa. “And…” tumingin si Mia diretso sa kanya, “…kamukha mo." —---------- -At kung si Sheena ang paalala ng babaeng minsang sumira kay Carlo… siya ba ang susunod na pagbabayarin? Kung bitin ka, tap the ❤️ Add to library para hindi ka mawala sa kwento nila.Nang dumating si Ruby sa Sanchez Media Corporation, marami na ang empleyadong abala sa kani-kanilang trabaho.Maaga pa lamang ay puno na ang lobby ng mga taong nagmamadali. May mga empleyadong may hawak na folders habang mabilis na naglalakad papunta sa kani-kanilang department. Ang ilan naman ay abala sa kanilang mga cellphone, marahil ay chine-check ang kanilang mga emails o schedule para sa buong araw.Tahimik na pumasok si Ruby sa glass door ng opisina.“Good morning!”Napangiti siya sa receptionist bago dumiretso sa elevator.“Good morning,” magiliw na sagot ng receptionist.Pagpasok ni Ruby sa elevator, bahagya siyang napabuntong-hininga. Tulad ng dati, alam niyang magiging mahaba na naman ang araw niya. Marami siyang kailangang asikasuhin at siguradong hindi siya makakaupo nang matagal.Pagbukas ng elevator sa kanilang floor, agad niyang nakita ang pamilyar na mukha.“Ruby!”Napalingon siya.“Ellen!”Lumapit agad sa kanya ang kaibigan at niyakap siya.“Late ka na naman ng three
“Hindi ko puwedeng piliin ang sarili ko dahil kailangan ako ng pamilya ko.” Iyon ang paulit-ulit na sinasabi ni Ruby sa sarili sa tuwing haharap siya sa salamin. Nakatayo siya sa harap ng malaking salamin sa kanyang kuwarto habang pinagmamasdan ang sarili. Katatapos lamang niyang maligo at ngayon ay abala siya sa pag-aayos ng kanyang buhok. Maingat niyang sinuklay ang mahahabang hibla nito bago niya inayos ang ilang hibla na nakatakip sa kanyang mukha. Lunes ng umaga. Muli na naman siyang papasok sa trabaho. Sa Sanchez Media Corporation. Sa lugar kung saan araw-araw niyang kailangang harapin ang taong malapit na niyang pakasalan. Si Carlo Sanchez. Napabuntong-hininga siya nang mapatingin muli sa kanyang repleksyon. Next month na ang kasal nila. Ilang linggo na lamang at magiging Mrs. Sanchez na siya. Sa ibang babae, marahil ay isa iyong pangarap na unti-unting nagkakatotoo. Isang kasal sa isang lalaking halos lahat ay gustong makasama. Isang buhay na hindi na kailangang pag
Four months ago..."Ruby!"Napalingon si Ruby mula sa computer na ginagamit niya. "Yes?""May ipapasa ka pa ba sa akin bago lunch?"Tiningnan niya ang orasan sa dingding.11:47 a.m.Napabuntong-hininga siya. "Yes. Tatapusin ko na."Mabilis niyang inayos ang dokumentong nasa screen bago ito ipinadala sa email ng kanyang supervisor.Isa na namang umaga na halos hindi niya namalayan. Sabado nang araw na iyon. Supposedly ay day-off niya. Pero heto siya, nagtatrabaho pa rin bilang romance writer sa isang publishing company. Monday to Friday ay personal assistant siya ng kasintahan na si Carlo Sanchez. Tapos, pag uwi niya galing sa opisina subsob pa rin siya sa trabaho. Pagsusulat ng mga kwentong pag ibig. Tuwing sabado lamang siya pumapasok personally sa publishing company dahil iyon lang ang vacant time niya. Mabuti at pinayagan siya ng kanyang supervisor. Hindi naman nakapagtataka dahil silent performer siya. Wala man ang presensya niya, mataas naman ang ratings ng mga ginagawa niyang l
PROLOGUENakaupo si Ruby sa harap ng salamin.Ilang minuto na siyang nakatitig sa sarili niyang repleksiyon, ngunit parang hindi niya makilala ang babaeng nakikita niya roon.Suot niya ang puting wedding gown na ilang linggo niyang pinag-isipan kung isusuot ba talaga niya.Sa likod niya ay abala ang mga taong tumutulong sa paghahanda ng kasal. May mga bulaklak, mga gamit, at mga dekorasyong nagsasabing ilang sandali na lamang at magiging asawa na siya ni Carlo Sanchez.Carlo.Ang lalaking minsan niyang minahal ng buong puso.Ang lalaking kasama niya ngayon na haharap sa altar.Napayuko si Ruby.Ilang beses niyang sinubukang kumbinsihin ang sarili na tama ang desisyon niyang ito.Na kailangan niyang ituloy.Na kailangan niyang kalimutan ang lahat ng ibang bagay at piliin ang buhay na matagal na niyang pinangarap. At magiging kasama niya si Carlo sa mga pangarap niyang iyon, pag mag-asawa na sila.Pero habang papalapit ang oras ng kasal, lalo lamang sumisikip ang dibdib niya. Parang nag
Lumipas ang ilang linggo matapos maayos ang lahat.Nakulong ang ama ni Jiha at nagsimula na ang paglilitis laban sa kanya. Naging saksi si Albert at isinuko ang lahat ng impormasyong hawak niya tungkol sa Project Orion.Sa wakas, nabigyan ng pagkakataong magsalita ang mga taong matagal ng naghihintay ng hustisya.Para kay Antonette, hindi na mababago ng anumang hatol ang mga nangyari sa kanyang mga magulang: sa kanyang ina at kinagisnan na ama.Hindi na sila maibabalik pa.Ngunit kahit ganoon, alam niyang hindi na mananatiling walang sagot ang kanilang pagkamatay.At hindi na niya kailangang dalhin mag-isa ang sakit ng nakaraan.Dahil nandiyan at kasama niya si Gabby.-Isang hapon, nasa dalampasigan si Antonette. Nakaupo siya sa isang malaking bato habang pinagmamasdan ang dagat. Maya-maya, may narinig siyang yabag sa likuran. Hindi na niya kailangang lumingon. Dahil alam na niya kung sino iyon.“Akala ko ba nasa hotel ka?” Tanong ni Antonette kay Gabby.Ngumiti si Gabby. “Hinahanap
Dumating sina Grandma at Tito Albert sa resort nang hapon na iyon.Hindi na sila nag-aksaya ng oras. Alam ni Albert na dumating na ang araw na kailangan niyang harapin ang katotohanang matagal niyang tinatakasan.Nang makita niya si Gabby, agad siyang lumapit.“Gabby, may kailangan akong sabihin sa iyo.”Napatingin si Gabby sa tiyuhin.Kasama niya si Antonette na abala sana sa pag-aayos ng ilang dokumento para sa hotel, ngunit nang mapansin niyang seryoso ang mukha ni Albert, nanatili siya sa tabi ni Gabby.Huminga ng malalim si Albert.“Hindi aksidente ang nangyari sa barko noong araw na iyon.”Parang huminto ang mundo ni Antonette.“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya.Tumingin si Albert kay Gabby bago muling humarap kay Antonette.“Ang barkong sinakyan ng mga tao mula sa baryo ay sinadyang pabagalin at sirain ang makina.”Nanlaki ang mga mata ni Antonette.“Kasama roon ang mga magulang ko…”Tumango si Albert.“Hindi ko alam noon na kasama pala sila.”Napaupo si Antonette.Nagsimu
Pagpasok nila sa loob ng opisina, agad itong naupo sa upuan nito, na bumalik sa dati nitong cold, distant, unreadable aura. Habang si Sheena ay nakatayo pa rin, tahimik at hawak ang tablet. Pero hindi niya maayos ang sarili niya dahil sa kalabog ng dibdib na nararamdaman... Ang kabang hindi n
Lumapit pa si Carlo. “At ngayon?” mababa ang boses. “Who do you see?” patuloy nito. Hindi siya makagalaw. Hindi makasagot. - Bigla siyang nagising. Hinihingal. Pawis. Kumakabog ang dibdib. “Ano ba yon?…” tanong niya sa sarili at napahawak siya sa dibdib. Parang hindi pa rin nawala an
Pagbalik ni Sheena sa desk niya, iba na ang pakiramdam niya. Now she knew... May dahilan kung bakit siya tinatrato ng ganito. Hindi siya ñ ni Carlo. Hindi dahil siya si Sheena. Kundi dahil .... Kamukha niya ang taong sumira rito. Huminga siya ng malalim. At saka pumikit. “Hindi ako si Ruby,
Friday morning. Maaga siyang nagising, halo-halo ang kaba at excitement. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot. Lalo na at personal assistant siya ni Carlo Sanchez—ang lalaking parang walang emosyon at sagad kung makatingin. Feeling niya pati kaluluwa niya nakikita nito. Nagbih







